این‌روزها توی سینه‌ام قلب ندارم؛ همش درده؛ فقط درده که توی سینه‌ام می‌تپه.

در عجبم با این همه زخم، چگونه ایستاده‌ام.

انگاری زندگی برای همه نیست. فقط مخصوص تعداد خاصی از آدم‌هاست.

به خودت هی نگو باید قوی باشی و کم نیاری، تو اول باید سوگواری و انجام بدی تا بتونی ازش رها بشی، احساساتت باید اول بپذیرفته بشه تا دوباره بتونی به مبارزه کردن ادامه بدی.

نوشته: لطفا مکالمه‌تون رو از بعد از «خوبی؟» شروع کنید، چونکه «نه».

اگه با مقدار زیادی استرس دارین دست و پنجه نرم می‌کنین، بدونین که بخاطر ابهام و انتظاریه که تو ذهن‌تونه. بلاتکلیفی اولین عامل ایجاد استرسه‌.

یه چیزی از من داشته باشین، افرادی که اختلال شخصیت دارن همه‌شون یه چیز مشترک دارن، اونم اینه که حق با منه و تو مشکل داری. همینو الگو قرار بدین و با هرکسی بحث نکنین.

یه جوری همه احساساتم با هم قاطی شدن، که فکر می‌کنم بدنم برای این قسمتش واقعا طراحی نشده و مونده چیکار کنه.

شما می‌تونید غذا بخورید و به سلامت‌تون اهمیت بدید و همچنان سوگوار باشید. می‌تونید به شغل و درس و زندگی‌تون برسید و همچنان دردمند و دغدغه‌مند باشید. خواهش می‌کنم خودتون رو در یک زندان فکری—هیجانی حبس نکنید که انگار هیچی مهم نیست و هیچ کاری نباید بکنم.

لیست روانشناسان و مشاوران که در شرایط حاضر، خدمات مشاوره و روان‌درمانی را بصورت رایگان ارایه می دهند
این لیست با کمک آقای دکتر ناصری و با نظارت بنده (محمد ترکمان) تهیه شده است
لطفا این لیست را منتشر کنید

انگار دیگه نه خودمو می‌شناسم، نه زندگی رو. دقیقا مثل آدمی که دچار مسخ شخصیت شده، گاهی از دور خودم رو نگاه می‌کنم که خیلی غمگینه. که گیج و سردرگمه. که مستأصل و درمانده‌ست‌.

تنها چیزی که تو زندگی نمی‌تونی پیدا کنی، انصافه. زندگی واقعا غیرمنصفانه‌ست.

ولی تا جائی که براتون مقدوره محبت کردن رو از هم دریغ نکنین. همه‌مون نیاز داریم به چیزی که به زندگی وصل‌مون کنه. نیاز داریم هوای همو داشته باشیم.

مگه از این زندگی چی می‌خواستیم؟

‏این روزها در خلال جلسات زیاد می‌شنوم که "چرا هنوز خوب نشدم؟"، انگار توقعی در ما هست که بعد از هر آسیب و درد، به نقطه‌ی شروع برگردیم، اما اینطور نیست! گرچه ذهن و بدن، هر دو خودشون رو تا حد زیادی ترمیم می‌کنن، اما علی‌رغم هر تلاشی، جای بعضی زخم‌ها، نه از جسم و نه از روان پاک نمیشه..
-reihanemoqadam