ستایش 2 دقیقه و 45 ثانیه ازم تعریف کرد، و من اجازه نمی‌دم امروز حال خوبی که بهم داده، خراب بشه.

سینوزیت که داشته باشی، یه چس باد هم تورو از پا درمیاره. یعنی آرزو به دل موندم یه پاییز و زمستون، شب و صبح بدون گلو درد و آبریزش و عطسه بخوابم و بیدار شم.

گوه بگیرن این وضعیتو

در طول روز باید یک ورق آرامبخش به خاطر اتفاقات داخل ایران بخورم، یک ورق هم به خاطر آدم‌هایی که تو زندگیم هستن و نیستن و انقدر درکشون پایینه که متوجه نیستن تو این شرایط نباید سوهان روح و روان بقیه بشن.

الان دقیقاً همون زمانیه که راحت می‌تونم بگم "دغدغه‌ت رو سگ بگاد"

دارم با ptsd سرویس می‌شم

یه ده باری از خواب پریدم و هر شب همین بساط پهنه

اگر ازم بخواید چیزی رو نبینم و نخونم و چک نکنم، باهاتون بدون ذره‌ای حس بد، قطع رابطه می‌کنم.

همیشه مکانیزم دفاعیم در مقابل مشکلات، دلقک بودن و جوک درست کردن از وضعیتم بود. اونجایی فهمیدم چقدر اوضاع روانم بهم ریخته که 3 هفته ست کارخونه طنزسازی مغزم تعطیل شده و جاش رو به خشم و درون ریزی داده.

ایرانی بودن یعنی صدای هواکش دستشویی و اگزوز ماشین رو با صدای پدافند و کوفت و زهرمار جنگی اشتباه بگیری.

I feel like Dean in supernatural

حقیقتاً نمی‌دونم دیگه اینجا چی بگم :)

وارد این کمپین روبان سیاه منوتو نشید لطفا دوستان. از این حرکت خطرناک‌تر و اشتباه‌تر‌ دیگه وجود نداره!

سلامت روانم بعد چک کردن اخبار مذاکره:

خیلی باید گاو و بی‌شرف باشی که عکس و ویدیوهایی که وحید آنلاین با اسپویلر میذاره رو بدون اسپویلر بذاری تو چنلت

واقعاً ضروری نیست تک تک ویدیوها رو مخصوصاً اونهایی که خیلی افتضاحن رو ببینیم