For @IIEarthlingII

شاعر احتمالاً قبلاً آسیب دیده و باور ندارن که قدرتی دارن (و احتمالاً در گذشته هم بهشون چنین چیزی گفته شده)اونا از کلمات و اشعار خودشون برای بیان اون چیزی که بابتش می‌جنگن استفاده میکنن. اونا توسط افراد آسیب دیده ای که به دنبال نصیحت یا صرفا مورد توجه قرار بگیرن، به عنوان یک رهبر دیده میشن.

با این حال شاعران چیزی رو می‌خوان که شوالیه ها دارن. اونا حس هدفمندی می‌خوان. اونا میخوان برای جهان یا افراد مهم زندگیشون مفید باشن. بهتره بگم که ما هنرمند ها بدترین منتقدان خودمونیم. هیچ‌کس نقص‌های بیشتری در کارمون نمیبینه، مگر اینکه مستقیماً در مقابل ما باشن.