‏این روزها دستگاه سیاست خارجی ایران از ناتوانی در شناخت رابطه میدان و دیپلماسی رنج می برد. این ناتوانی را باید در ‎#سندروم_فاو و ‎#سندروم_هرات دید. سندروم فاو اشاره به عدم تشخیص زمان مناسب برای تبدیل نفوذ نظامی به امتیازات دیپلماتیک از طریق گفت و گو و بده بستان استراتژیک دارد.

ریشه آن به تسخیر فاو در عملیات والفجر ۸ در ۲۰ بهمن ۱۳۶۴ بازمی گردد. این پیروزی مقامات وقت ایران را در دامِ امیدواری برای شکست کامل عراق گرفتار کرد و باعث شد انعطاف پذیری در مذاکرات را کنار گذارند. اما پیروزی نظامی به دستاوردی دیپلماتیک نینجامید و در پایان قطعنامه ۵۹۸ را پذیرفت.

سندروم هرات به نبود صبر استراتژیک اشاره دارد که ناتوان از پایداری بیشتر برای دستیابی به اهداف ژئوپلتیکی است. ریشه این سندروم به بازپسگیری هرات به دست سلطان مراد میرزا حسام السلطنه، عموی ناصرالدین شاه و حاکم خراسان، در ۲۵ اکتبر ۱۸۵۶، بازمی گردد. بریتانیا بوشهر و خرمشهر را گرفت.

https://news.1rj.ru/str/Iran_Simorgh

اما شورش هندیان در شرف وقوع بود. حسام السطنه که هندیان را به پایمردی فراخوانده بود به شاه نامه نوشت «شورش سپاهیان هند شروع شده است. هرچه از انگلیسیها بخواهید، خواهند داد. بیدار باشید. مفت نبازید.» ناصرالدین شاه اما در حساسترین لحظات، بیشترین امتیاز را به ناتوانترین بریتانیا داد.

https://twitter.com/arashreisi/status/1534500505275310083?t=yjT5SJ3ERYFOtR32y_ywgw&s=19

افزایش ۳.۵ برابری بودجه دفاعی ترکیه در میانه گرفتاری اقتصادی به معنای آمادگی برای پیگیری استراتژی ‎#وطن_آبی در شرق مدیترانه، کنترل پیامدهای جنگ روسیه و اوکراین در دریای سیاه و راه‌اندازی ‎#کریدور_زنگزور است؛ کریدوری که سرنوشتش به ‎#روز_مبادا در ایران و ‎#مسئله_جانشینی وابسته است!

https://twitter.com/arashreisi/status/1714948067546255516?t=f9fKwjBDyfxm7u8DR3OpOg&s=19

این یکی لبخندش را پنهان نمی‌کند. نه کسی به اوکراین می‌نگرد ‌و‌ نه دیگر برای جنگ شماتتش می‌کنند. خصمش را در شرق مدیترانه گرفتار کرده.
آن یکی نیز در دل شادمان است. از یکسو، پالایشگاه‌هایش از تهدید و انفجار درامانند‌ و‌ از سوی دیگر، برای احیای گفتگوهای عادی‌سازی نازش را خواهند کشید.


https://twitter.com/arashreisi/status/1719641874602873075?t=xjn9K18agyypW2xXoXh0YA&s=19

‏تاریخ یگانه دانشی است که به خواننده بینش می‌دهد؛ دانشی برای درکِ آنچه که بر ما رفت و بینشی که اکنونِ ما چگونه است و بر ما چه خواهد رفت. از این رو، بزرگترین خیانت به یک ملت، آن هم ملتی دیرین و باستانی، تحریف تاریخ و ارائه نمایشی ایدئولوژیک از آن است. تاریخ غیرایدئولوژیک بخوانیم!




https://news.1rj.ru/str/Iran_Simorgh