در روزهای اوج قیام مردمی، حجم زیادی از توصیه‌های به‌اصطلاح «پزشکی» در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست می‌شود؛ توصیه‌هایی که بخشی از آن‌ها نادرست، ناقص یا حتی خطرناک‌اند.
از منظر کسی که آموزش آکادمیک در حوزهٔ علوم پزشکی دیده، لازم دانسته برخی نکات ضروری را در شرایطی که دسترسی امن به مراکز درمانی محدود یا ناممکن است، با شما در میان بگذارم عزیزان...


در مواجهه با گاز اشک‌آور و اسپری‌های شیمیایی محرک باید توجه داشت که این مواد با تحریک مستقیم گیرنده‌های درد در چشم، پوست و دستگاه تنفسی عمل می‌کنند و اغلب خاصیت چرب‌دوست دارند. به همین دلیل، مالیدن چشم و صورت باعث پخش شدن بیشتر ماده و تشدید علائم می‌شود. شایعاتی مثل استفاده از شیر، سرکه، آب‌لیمو، الکل، گلاب یا حتی دود سیگار هیچ پشتوانهٔ علمی ندارند. این مواد یا خاصیت اسیدی و تحریک‌کننده دارند یا خودشان به مخاط آسیب می‌زنند. دود سیگار نه‌تنها گاز را خنثی نمی‌کند، بلکه با تشدید التهاب راه‌های هوایی، سرفه و تنگی نفس را بدتر می‌کند و به‌ویژه برای افراد مبتلا به آسم یا بیماری‌های ریوی می‌تواند خطرناک باشد.
اقدام صحیح و فوری، ترک هرچه سریع‌تر محدودهٔ آلوده و قرار گرفتن در هوای آزاد است. پس از آن، شست‌وشوی چشم و پوست با حجم زیاد آب تمیز یا سرم شست‌وشو، بدون هیچ‌گونه مالش، مؤثرترین کار ممکن است. شست‌وشوی چشم باید از گوشهٔ داخلی به سمت بیرون انجام شود. لنزهای تماسی باید فوراً خارج و دور انداخته شوند.
بهترین و امن‌ترین انتخاب دارویی‌هم قطره‌های اشک مصنوعی بدون نگهدارنده هستند. در صورت غالب بودن خارش و قرمزی، قطره‌های ضدحساسیت ساده مانند کتوتیفن می‌توانند به‌صورت کوتاه‌مدت استفاده شوند. مصرف قطره‌های کورتونی یا قطره‌هایی مثل نفازولین به‌هیچ‌وجه توصیه نمی‌شود، چون می‌توانند آسیب قرنیه را تشدید کرده یا علائم خطر را پنهان کنند. سوزش، اشک‌ریزش و سرفه معمولاً گذراست، اما درد شدید چشم، تاری دید، احساس جسم خارجی یا تنگی نفس پایدار، علائم هشدار هستند و نیاز به بررسی پزشکی دارند. و برای سوزش شدید پوست ناشی از گاز یا مواد محرک، پس از شست‌وشو، کرم‌های ملایم ضدالتهاب مثل هیدروکورتیزون ضعیف (۱٪) برای مدت کوتاه می‌توانند التهاب را کم کنند، اما استفادهٔ طولانی یا روی پوست آسیب‌دیدهٔ باز توصیه نمی‌شود. آنتی‌هیستامین خوراکی مثل لوراتادین یا سیتریزین روزی یک‌بار می‌تواند خارش و واکنش آلرژیک را کاهش دهد.

در مورد ساچمه و گلوله‌های پلاستیکی یا هر جسم پرتابی، باید تأکید کرد که نبود زخم باز یا خون‌ریزی شدید به‌هیچ‌وجه به‌معنای بی‌خطر بودن آسیب نیست. این اجسام می‌توانند باعث آسیب عمیق بافتی، خون‌ریزی داخلی، پارگی عروق، آسیب عصبی یا حتی شکستگی شوند. اگر جسم خارجی در بدن باقی مانده و از پوست خارج نشده است، خارج کردن آن در محیط غیرپزشکی اقدامی خطرناک محسوب می‌شود، زیرا ممکن است همان جسم به‌طور موقت مانند یک چوب‌پنبه جلوی خون‌ریزی رگ آسیب‌دیده را گرفته باشد. اقدام صحیح، کنترل خون‌ریزی با فشار مستقیم، بی‌حرکت نگه داشتن عضو آسیب‌دیده و انتقال فرد به محیط امن است.
برای کنترل درد، استامینوفن با دوز معمول ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ میلی‌گرم می‌تواند انتخاب اول باشد. در صورت درد التهابی و نداشتن منع مصرف، داروهایی مانند ایبوپروفن ۴۰۰ تا ۶۰۰ میلی‌گرم هر ۸ ساعت، یا ناپروکسن ۲۵۰ تا ۵۰۰ میلی‌گرم هر ۱۲ ساعت می‌توانند مؤثرتر باشند، اما مصرف همزمان چند مسکن ضدالتهاب با هم خطرناک است.
در دردهای بسیار شدید، استفادهٔ همزمان استامینوفن و یک مسکنِ NSAID (مثلاً ایبوپروفن، ناپروکسن یا دیکلوفناک)، امن‌تر و مؤثرتر از افزایش دوز یکی از آن‌هاست. استفاده از یخ فقط به‌صورت غیرمستقیم و کوتاه‌مدت برای کاهش درد و تورم مجاز است. هرگونه ضربه به نواحی حساس مانند چشم، گردن، شکم یا کشالهٔ ران باید یک وضعیت اورژانسی تلقی شود، حتی اگر در ابتدا علائم خفیف به نظر برسد.

(۲/۱)

در مورد زخم‌ها، شست‌وشوی اولیه با آب تمیز و جاری مهم‌ترین اقدام است. استفاده از الکل، بتادین غلیظ یا مواد خانگی روی زخم باز می‌تواند باعث آسیب بافتی و تأخیر در ترمیم شود. پس از تمیز کردن، پوشاندن زخم با گاز تمیز و اعمال فشار مستقیم برای کنترل خون‌ریزی ضروری‌ست. در زخم‌های باز و جراحت‌ها، اگر زخم تمیز و پانسمان شده است، مصرف آنتی‌بیوتیک خوراکی فقط زمانی توجیه دارد که زخم عمیق، آلوده، یا در معرض خاک و فلز بوده باشد. در چنین شرایطی، سفالکسین یا آموکسی‌سیلین–کلاوولانات می‌تواند انتخاب منطقی باشد، اما این تصمیم همراه با ریسک است و اگر علائم عفونت مثل قرمزی، تب، درد فزاینده یا ترشح چرکی ظاهر شود، مراقبت خانگی کافی نیست. به‌یاد داشته باشید که آنتی‌بیوتیک مسکن نیست و مصرف بی‌مورد آن فقط عوارض و مقاومت دارویی ایجاد می‌کند!
در خون‌ریزی‌های سطحی‌هم، مانند خون‌دماغ، نگه داشتن سر به سمت عقب توصیه نمی‌شود، چون باعث بلع خون و تحریک بیشتر می‌شود. سر باید کمی رو به جلو باشد و فشار مستقیم روی بخش نرم بینی وارد شود.

در سوختگی‌ها، به‌ویژه سوختگی ناشی از مواد شیمیایی یا حرارتی، اولین اقدام قطع تماس با عامل آسیب و خنک کردن ناحیه با آب خنک (نه یخ) به‌مدت حداقل ده تا بیست دقیقه است. استفاده از موادی مثل خمیردندان، سیب‌زمینی، روغن یا کره نه‌تنها کمکی نمی‌کند، بلکه خطر عفونت را بالا می‌برد. پس از خنک‌سازی صحیح با آب، بهترین داروی موضعی در دسترس برای سوختگی‌های سطحی و نیمه‌سطحی سیلور سولفادیازین ۱٪ است، به‌شرط نداشتن حساسیت به سولفا. این دارو هم خاصیت ضدباکتری دارد و هم از عفونت ثانویه جلوگیری می‌کند. باید روزی یک تا دو بار، لایهٔ نازک روی پوست تمیز استفاده شود. برای سوختگی‌های بسیار سطحی، ژل‌های حاوی آلوئه‌ورا یا دکسپانتنول (مثل بپانتن) برای کمک به ترمیم مناسب‌اند، اما جایگزین سیلور سولفادیازین در سوختگی‌های جدی نیستند. مصرف پمادهای آنتی‌بیوتیک ساده مثل موپیروسین فقط در صورت وجود زخم باز کوچک و تمیز توصیه می‌شود. تاول‌ها نباید باز شوند، مگر اینکه خودبه‌خود پاره شده باشند و نیاز به پانسمان تمیز داشته باشند. سوختگی‌های وسیع، عمیق یا واقع در صورت، دست، پا و ناحیه تناسلی نیازمند بررسی تخصصی‌اند.

در شکستگی‌ها و آسیب‌های شدید عضلانی، درد شدید، تغییر شکل عضو، تورم قابل‌توجه یا ناتوانی در حرکت از علائم هشدار هستند. عضو آسیب‌دیده باید بی‌حرکت نگه داشته شود و از جااندازی یا دستکاری خودسرانه جداً پرهیز شود. بستن شل و حمایتی، استفادهٔ محتاطانه از مسکن‌ها و انتقال فرد به محیط امن، اقدام درست است.

در موارد بیهوشی یا از حال رفتن، استفاده از محرک‌های بویایی مانند پیاز، الکل یا عطر هیچ ارزش علمی‌ای ندارد. فرد باید به پهلو خوابانده شود تا راه هوایی او باز بماند، لباس‌های تنگ شل شود و وضعیت تنفس و سطح هوشیاری‌اش تحت نظر قرار گیرد. بازنگشتن هوشیاری، بروز تشنج یا اختلال در تنفس نیازمند اقدام اورژانسی است.


در نهایت باید تأکید کرد که واکنش درست در شرایط بحرانی بر پایهٔ چند اصل ساده اما حیاتی است... دور شدن از منبع آسیب، پرهیز از دستکاری غیرضروری، شست‌وشوی صحیح، کنترل خون‌ریزی و توجه به علائم هشدار. بسیاری از توصیه‌های رایج در شبکه‌های اجتماعی با نیت خیر منتشر می‌شوند، اما پشتوانهٔ علمی ندارند و می‌توانند با ایجاد تأخیر در درمان یا تشدید آسیب، جان افراد را به خطر بیندازند.

(۲/۲)

@elleestD_ailleurs

اون روز خوب، بالاخره تو راهه

امیدوارم حالتون خوب باشه 💚

تنها آپدیتی که از کیتی دارم اینه که در همین حین که ما داریم لحظه به لحظه غرق‌تر از دیروز میشیم، اون هرروز بیخ گوشمون، تو کشورای عربی اجرا داره 🕋💰

از هرکسی که تریبونی داره، مهم نیست 10 نفر 100 نفر یا +1000 نفر میخوام این پست مهم رو شِیر کنه داخل چنلش و تا حد امکان صداشون باشید، صداشون رو به دنیا برسونید نادیده نگیرید و هرچقدر در توانتون هست کمک کنید
فقط ما میتونم صدای هم باشیم

لیست های بازداشتی ها، افراد در خطر اعدام و مفقودی ها برای ریتوییت :

لیست اول.

لیست دوم.

لیست سوم.

لیست چهارم.

لیست پنجم.

لیست ششم.

لیست هفتم.

لیست هشتم.

لیست نهم.

لیست دهم.

نامشان را صدا بزن، صدای بی صدایان باش.
نامشان را بخاطر بسپار.

بعد از وصل شدن اینترنت، دو کانال شکل گرفت:
نام‌ها را بخاطر بسپار و نامشان را صدا بزن.
امروز کانال اول بیش از هفتاد و پنچ هزار عضو دارد، اما کانال دوم هنوز به چهارده هزار نفر هم نرسیده. این اختلاف، یک واقعیت تلخ و تکان‌دهنده را نشان می‌دهد.

جاویدنام‌های ما بی‌نهایت عزیزند، ارزشمندند و یادشان همیشه با ماست. ما داغدارشان هستیم و خشم و اندوهمان از ظلمی که به آن‌ها شد، خاموش نمی‌شود.
اما در کنار این سوگ، یک مسئولیت فوری و حیاتی داریم: زندگان.

کسانی که ربوده شده‌اند، کسانی که زیر شکنجه‌اند، کسانی که هر لحظه در خطر اعدام‌اند. اگر امروز صدای آن‌ها نباشیم، فردا فقط به جمع جاویدنام‌ها اضافه می‌شوند.

در این مقطع، پرداختن مداوم به زنده‌ها اهمیت حیاتی دارد. این‌که هر روز، هر بار، چندبار نامشان تکرار شود، دیده شوند، فراموش نشوند. این تفاوت توجه میان کشته‌شدگان و ربوده‌شدگان واقعاً آزاردهنده است.

من هر دو کانال را اینجا به اشتراک گذاشتم، اما نمی‌شود از اهمیت کانال «نامشان را صدا بزن» گذشت. این کانال صدای زنده‌هاست؛ صدای کسانی که هنوز می‌شود نجاتشان داد.