نهضت پنطیکاستی و عطای سخن گفتن به زبانها

مشخصه برجسته نهضت پنطیکاستی این است که آنان به تعمید روح‌القدس اعتقاد دارند (جدای از تعمید آب و روح).
این چیزی‌ست که پنطیکاستی‌ها و کاریزماتیک‌ها، که دنبال کننده آنان هستند، در کتابهای خود می‌نویسند.
ایشان این امر را «تعمید روح» یا «پری روح‌القدس» می‌نامند. پنطیکاستی‌ها و گروه‌های کاریزماتیک تصور می‌کنند که مشخصه متمایز کننده تعمید در روح‌القدس و پری روح‌القدس، سخن گفتن به زبانهاست.
در نظر ایشان سخن گفتن به زبانها اولین نشانه شخصی است که از روح‌القدس پر شده است. به همین دلیل، هنگامی‌که کسی به گروه آنها ملحق می‌شود، او را وادار می‌کنند به زبانها سخن بگوید تا شبیه رسولان در روز پنطیکاست شود. آنها با پیروی از تعالیم پیشینیان خود، توجه زیادی به عطای سخن گفتن به زبانها می‌کنند، گویی که آن، همه چیز است، خواه قابل فهم باشد خواه نامفهوم. در اکثر موارد، زبانها تنها اصوات نامهفوم هستند.

☦@LessonsOrthodox

اما تعلیم کتاب‌مقدس در رابطه با عطای سخن گفتن به زبانها چیست؟

سخن گفتن به زبانها

با مطالعه کتاب‌مقدس و بالاخص باب چهارده از رساله اول پولس رسول به قرنتیان، که می‌توانیم آن را باب عطای زبانها بنامیم، به نکات ذیل می‌رسیم:
سخن گفتن به زبانها آخرین در میان سایر عطایاست
وقتی پولس رسول در رساله اول خود به قرنتیان به عطایای روحانی اشاره می‌کند، سخن گفتن به زبانها و ترجمه زبانها را در مرتبه آخر قرار می‌دهد. او می‌گوید:
«و نعمتها انواع‌ است‌ ولی روح‌ همان‌. و خدمتها انواع‌ است‌ اما خداوند همان‌. و عملها انواع‌ است‌ لکن‌ همان‌ خدا همه‌ را در همه‌ عمل‌ می کند. ولی هرکس‌ را ظهور روح‌ بجهت‌ منفعت‌ عطا می شود. زیرا یکی را بوساطت‌ روح‌، کلام‌ حکمت‌ داده‌ می شود و دیگری را کلام‌ علم‌، بحسب‌ همان‌ روح‌. و یکی را ایمان‌ به‌ همان‌ روح‌ و دیگری را نعمتهای شفا دادن‌ به‌ همـان‌ روح‌. و یکی را قوت‌ معجزات‌ و دیگری را نبوت‌ و یکی را تمییز ارواح‌ و دیگری را اقسـام‌ زبانهـا و دیگری را ترجمه‌ زبانها. لکن‌ در جمیع‌ اینها همان‌ یک‌ روح‌ فاعل‌ است‌ که‌ هرکس‌ را فرداً بحسب‌ اراده‌ خود تقسیم‌ می کند».
(اول قرنتیان 12)

بنابراین پولس رسول عطای سخن گفتن به زبانها و ترجمه آنها را در نوبت آخر پس از سایر عطایا قرار می‌دهد. عطایای حکمت، معرفت، ایمان، شفا دادن، قدرت معجزات، نبوت و تشخیص ارواح، بر عطای زبانها و ترجمه زبانها مقدم‌ترند.

پولس رسول همچنین می‌گوید:
«و خدا قرارداد بعضی را در کلیسا: اول‌ رسولان‌، دوم‌ انبیا، سوم‌ معلمان‌، بعد قوات‌، پس‌ نعمتهای شفا دادن‌ و اعانات‌ و تدابیر و اقسام‌ زبانها»
(اول قرنتیان 12:‌28).
پس در اینجا هم پولس رسول عطای زبانها را در ترتیب آخر قرار می‌دهد.
وقتی پولس رسول می‌گوید:
«لکن‌ نعمتهای بهتر را به‌ غیرت‌ بطلبید و طریق‌ افضل‌ را نیز به‌ شما نشان‌ می دهم‌» (اول قرنتیان 12:‌31)، در ادامه شرح می‌دهد که این طریق افضل، محبت است.
او توضیح می‌دهد که چگونه محبت بزرگتر و مهم‌تر از هر نبوت، هر معرفت، هر ایمانی که بتواند کوه‌ها را جابه‌جا کند، هر نیکویی و هر ریاضت است (اول قرنتیان 13).
وی شرح می‌دهد که محبت مهم‌تر از سخن گفتن به زبانهای مردم، و نه فقط مردم بلکه فرشتگان نیز است. او می‌گوید:
«اگر به‌ زبانهای آدمیان و حتی فرشتگان سخن بگویم، اما اگر محبت ندارم، چون مفرغی شده‌ام که صدا کند یا سنجی که بانگ برآورد‌» (اول قرنتیان 13:‌1)

☦@LessonsOrthodox

سخن گفتن به زبانها برای همه نیست

در بیانات فوق مشاهده کردیم که خدا عطایای «هرکس‌ را فرداً بحسب‌ اراده‌ خود تقسیم‌ می کند» (اول قرنتیان 12:‌‌11)؛
«پس‌ چون‌ نعمتهای‌ مختلف‌ داریم‌ بحسب‌ فیضی‌ که‌ به‌ ما داده‌ شد» (رومیان 12:‌6)
و «به‌ اندازه‌ آن‌ بهره‌ ایمان‌ که‌ خدا به‌ هر کس‌ قسمت‌ فرموده‌ است‌». (رومیان 12:‌3)
درباره عطای سخن گفتن به زبانها، پولس رسول واضحاً می‌گوید:
«آیا همه‌ رسول‌ هستند، یا همه‌ انبیا، یا همه‌ معلمان‌، یا همه‌ قوات‌؟ یا همه‌ نعمتهای شفا دارند، یا همه‌ به‌ زبانها متکلم‌ هستند، یا همه‌ ترجمه‌ می‌کنند؟»
(اول قرنتیان 12:‌29‌،30).
از این عبارت مشخص است که عطای زبانها مخصوص همه نیست. پس حتی در زمان رسولان الزامی نبود که همه ایمانداران عطای سخن گفتن به زبانها را دریافت کنند و بنابراین، ضرورتی نداشت برای اطمینان از نزول روح‌القدس بر شخصی، او به زبانها سخن گوید. ممکن است کسی حتی قدیس باشد اما به زبانها سخن نگوید.
خدا می‌داند که کِی و به چه علتی عطایا را بدهد. او در زمان رسولان، یعنی در آغاز بشارت کلام، عطای زبانها را به خاطر تقویت رسولان و بنا به نیازشان به وفور عطا فرمود.
عطای زبانها در همه اعصار ضروری نیست.
کتاب‌مقدس می‌گوید: «و اگر زبانها، انتها خواهدپذیرفت‌» (اول قرنتیان 13:‌8). حتی در عصر رسولان، شرایطی برای سخن گفتن به زبانها وجود داشت. ما برخی از این شرایط را در باب چهارده از رساله اول پولس به قرنتیان می‌خوانیم:
سخن گفتن به زبانها باید برای بنای کلیسا بکار رود

مهم‌ترین واژه در باب چهارده، واژه «بنا کردن» است. پولس رسول بارها از این واژه استفاده می‌کند. او می‌گوید: «باید همه‌ بجهت‌ بنا بشود» (اول قرنتیان 14:‌26)
و «همچنن‌ شما نیز چونکه‌ غیور عطایای روحانی هستید، بطلبید اینکه‌ برای بنای کلیسا افزوده شوید».
(اول قرنتیان 14:‌12)
پولس رسول به خاطر بنای کلیسا می‌گوید: «کسی که‌ نبوت‌ کند بهتر است‌ از کسی که‌ به‌ زبانها حرف‌ زند»
(اول قرنتیان 14:‌5).
زیرا: «هرکه‌ به‌ زبانی می گوید، خود را بنا می کند، اما آنکه‌ نبوت‌ می نماید، کلیسا را بنا می کند»
(اول قرنتیان 14:‌4).
واژه نبوت در آن زمآن‌همچنین به معنای تعلیم دادن بود. پولس رسول نبوت را ترجیح می‌دهد زیرا: «آنکه‌ نبوت‌ می کند، مردم‌ را برای بنا و نصیحت‌ و تسلی می گوید». (اول قرنتیان 14:‌3)

☦@LessonsOrthodox

زبانها باید ترجمه شود

پولس رسول می‌گوید:
«کسی که‌ به‌ زبانی سخن‌ می گوید، دعا بکند تا ترجمه‌ نماید»
(اول قرنتیان 14:‌13)،
و اضافه می‌کند: «اگر مترجمی نباشد، در کلیسا خاموش‌ باشد و با خود و با خدا سخن‌ گوید» (اول قرنتیان 14:‌28).
دلیل پولس رسول مشخص است: بنای کلیسا.
او می‌گوید: «... مگر آنکه‌ ترجمه‌ کند تا کلیسا بنا شود» (اول قرنتیان 14:‌5). اگر کلیسا بنا نشود، باید ساکت بماند، و فراز «خاموش بماند» یک دستور رسولی است. پس کسی‌که به زبانها سخن می‌گوید، یا باید برای بنای کلیسا سخن گوید و یا اینکه خاموش بماند.
حضور مترجم شهادتی است بر اینکه آنچه به زبانها سخن گفته می‌شود مفهوم دارد.
پس عطای زبانها به دو نفر توأماً داده می‌شود. یکی سخن می‌گوید و دیگری ترجمه می‌کند. در نتیجه، این آیه کتاب‌مقدس نیز به وقوع می‌پیوندد که: «به‌گواهی دو سه‌ شاهد، هر سخن‌ ثابت‌خواهد شد» (دوم قرنتیان 13:‌1). اگر سخن گفتن به زبانی ترجمه نشود، چه فایده‌ای دارد؟ چه سودی دارد اگر حضار آن را نفهمند؟

معنای «خود را بنا می‌کند» چیست؟

خود را بنا کردن یعنی در یک موقعیت روحانی از نزول روح‌القدس قرار گرفتن، بطوری که برای بنای خود شخص مفید باشد.
پولس رسول در این مورد به دو نکته اشاره می‌کند که عبارتند از:
(الف) خاموش باش، به همان صورت که در حالات خاص روحانی بین خود و خدا هستی.
پولس رسول می‌گوید: «... در کلیسا خاموش‌ باشد و با خود و با خدا سخن‌ گوید» (اول قرنتیان 14:‌28).
این یک امر بین خود و خداست و مناسب‌تر است که در نهان خود، و نه در کلیسا نزد سایر مردم، باشد. پس سخن گفتن به زبانها می‌تواند نوعی دعا باشد.
با این‌حال:
(ب) عقل بی‌ثمر خواهد ماند و تنها روح عمل خواهد کرد. پولس رسول می‌گوید: «زیرا اگر به‌ زبانی دعا کنم‌، روح‌ من‌ دعا می کند لکن‌ عقل‌ من‌ برخوردار نمی‌شود»
(اول قرنتیان 14:‌14).
رسول نتیجه می‌گیرد که در این حالت به فهم کلام نیاز است، تا شخص نه فقط با روح، بلکه با عقل نیز دعا کند؛ نه فقط با روح سرود بخواند بلکه با عقل نیز.
با اینکه پولس رسول فراز «خود را بنا می‌کند» را با احتیاط بیان می‌کند، و علیرغم آن ملاحظاتی که راجع به این می‌کند و نشان می‌دهد که اگر چنین نکنند ثمره کارشان به کمال نخواهد رسید، باز هم در مورد همین بنا کردن می‌گوید: «خدا را شکر می کنم‌ که‌ زیادتر از همه‌ شما به‌ زبانها حرف‌ می زنم‌. لکن‌ در کلیسا بیشتر می‌پسندم‌ که‌ پنج‌ کلمه‌ به‌ عقل‌ خود گویم‌ تا دیگران‌ را نیز تعلیم‌ دهم‌ از آنکه‌ هزاران‌ کلمه‌ به‌ زبان‌ بگویم‌». (اول قرنتیان 14:‌18‌،19)
پس لزومی نیست که مردم با تمام توان تلاش کنند تا به زبان‌ها سخن گویند و تصور کنند که این یک موفقیت بزرگ است.
و اگر اینچنین سخن گفتن به زبانها حقیقتاً عطای روح‌القدس است، در مورد آنان که وانمود می‌کنند به زبان‌ها سخن می‌گوید چه باید گفت؟

☦@LessonsOrthodox

سخن گفتن به زبانها نشانی برای بی‌ایمانان است

پولس رسول می‌گوید:
«پس‌ زبانها نشانی است‌ نه‌ برای ایمان‌داران‌ بلکه‌ برای بی‌ایمانان‌؛ اما نبوت‌ برای بی‌ایمان‌ نیست‌ بلکه‌ برای ایمانداران‌ است‌»
(اول قرنتیان 14:‌22).
این بدین معناست که خدا این عطا را در ابتدای عصر رسولان داد تا آنان در نزد دیگر امتها و کسانی که زبان رسولان را نمی‌فهمیدند، کلام را موعظه کنند تا ایشان ایمان آورند، چنانکه در روز پنطیکاست اتفاق افتاد:
«همه‌ مبهوت‌ و متعجب‌ شدند‌» ... «زیرا هر کس‌ لغت‌ خود را از ایشان‌ شنید».
(اعمال 2:‌7و6)

اما چه معنایی خواهد داشت اگر کسی در کلیسا و در میان کسانی که زبانش را می‌فهمند، بایستد و با زبانهای دیگر سخن بگوید؟ به همین دلیل است که پولس رسول می‌گوید در چنین زمانی، مترجم نیز باید باشد و
«اگر مترجمی نباشد، در کلیسا خاموش‌ باشد و با خود و با خدا سخن‌ گوید». (اول قرنتیان 14:‌28)

مجادله رسول در برابر تعالیم اشتباه در مورد سخن گفتن به زبانها

پولس رسول، زبانها را همچون هیاهو می‌داند، اگر برای بنای کلیسا نباشد.
او می‌گوید:
«اگر همه اعضای کلیسا گرد هم آیند و همه به زبانهای غیرسخن گویند، و در این حین اشخاص ناآگاه یا بی‌ایمان به مجلس درآیند، آیا نخواهند گفت که شما دیوانه‌اید؟»
(اول قرنتیان 14:‌23).
«شما نیز اگر به‌ زبان‌، سخن مفهوم‌ نگویید، چگونه‌ معلوم‌ می‌شود آن‌ چیزی که‌ گفته‌ شد زیرا که‌ به‌ هوا سخن‌ خواهید گفت‌؟»
(اول قرنتیان 14:‌9).
«هرگاه‌ قوت‌ زبان‌ را نمی‌دانم‌، نزد متکلم‌ بربری می‌باشم‌ و آنکه‌ سخن‌ گوید نزد من‌ بربری می‌باشد»
(اول قرنتیان 14:‌11).
تمام باب چهارده همین مفاهیم را می‌رساند.

☦@LessonsOrthodox

✅ عزیزان همراه درس تفاوت آیین ارتدوکس با فرقه های مسیحی به پایان رسید.
تمام مسئولیت مطالب این مبحث با برادر آرتین عزیز از کلیسای ارامنه بوده است.

🏵 جلسه بیستم / متروپولیتن سوتیریوس
☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس       

🔸بخش 3  -  یک ایماندار ارتدوکس خدا را پرستش می‌کند                                    
🔆 فصل 38 -  چرخۀ سالیانۀ اعیاد کلیسایی

✅ چه اعیاد دیگری در طول سال وجود دارد؟

پولس رسول به یهودیان فلسطینی که مسیحیت را پذیرفته بودند، نوشت: «بلکه به کوه صهیون نزدیک آمده‌اید، به اورشلیم آسمانی که شهر خدای زنده است. به جمع شادمانۀ هزاران هزار فرشته آمده‌اید، به کلیسای نخست زادگانى که نامهایشان در آسمان مكتوب است. به خدا نزدیک شده‌اید، به خدایی که داور همۀ آدمیان است، و به روح‌های پارسایانی که کامل شده‌اند» (عبرانیان ١٢ : ٢٢-٢٣‏). همچنین خداوندگار فرموده است: «شاد باشید از این که نامتان در آسمان مرقوم است» (لوقا ٢٠:١٠ ). شادی و جشن عناصری هستند که در اورشلیم سماوی، آن پادشاهی خدا، وجود دارند. این شادی در زندگی «کلیسای مبارز» بر روی زمین نیز منعکس است، به این معنا که همۀ ایمانداران هر روزه طعم اولیۀ این احساس شادی ابدی را می‌چشند. به همین دلیل، کلیسا تقویم سالیانۀ خود را به چرخۀ سالیانۀ اعیاد تبدیل کرده است، یعنی هر روز یک عید! عید عیسای مسیحِ استاد، همان عید که «دِس‌پوتیک» نامگذاری شده؛ ایام عید به افتخار مریمِ تماماً مقدس، مادر خدا، مشهور به «تئومیتوریک» (یعنی «برای او که مادر خداست»)؛ اعیاد رؤسای فرشتگان و ملائک مقدس؛ اعیاد انبیا و پارسایان عهد قديم؛ اعیاد رسولان مقدس؛ اعیاد شهیدان مقدس؛ اعیاد زاهدها و خجستگانی که در نتیجۀ مبارزۀ روحانی خود، به تقدس رسیده‌اند؛ و همچنین لشکر قدیسین شناخته‌شده و ناشناختۀ دیگر که بقایای آنها عطری خوشبو منتشر می‌سازند و از طریق شفاعت ایشان، معجزات بی‌شماری انجام می‌شود.

اعیاد خداوندگار و مادر خدا، یعنی مریم مقدس، و نیز اعیادی که به قدیسین اختصاص داده شده است، در روزهای متفاوتی در طول سال برگزار می‌گردد.

باید به خاطر داشت که سال کلیسایی، مانند سال غیرکلیسایی (غیرمذهبی) از اول ژانویه شروع نمی‌شود، بلکه آغاز آن از اول سپتامبر می‌باشد. کلیسا این را به‌عنوان آغاز چرخۀ اعیاد عبادی سالیانه با توجه به تقویم رسمی بیزانتینی (روم شرقی/م.) تعیین کرده است. کلیسا از زمان امپراتور کـُنستانتین کبیر (بین سالهای ۳۰۶ تا ۳۳۷) به بعد، اعیاد را از اول سپتامبر تاریخ‌گذاری کرده است.

ما تا کنون در مورد چرخۀ اعیادی صحبت کردیم که در طول آن، رخدادهای عظیم انجیل مرتبط با ولادت و قیام مسیح را برگزار می‌شوند. علاوه بر اینها، اعیاد قابل احترام خاص دیگری نیز وجود دارد، نظیر:

🌼٢ فوریه، ارائه عیسی. در این روز یعنی در چهلمین روز بعد از ولادت، عیسای نوزاد به معبد اورشلیم آورده شد، جایی که شمعون پارسا و حنای نبیه که پیشگویی کردند که عیسی، نجات‌دهنده عالم است، او را ملاقات کردند (لوقا ٢ :‏٢٥‏-٣٨).

🌼6 اوت، تبدیل هيئت مقدس مسیح در کوه تابور (مرقس ٩ :‏٢‏-٩).

🔺جشن‌های مادر خدا، همان اعیاد «تئومیتوریک»:

🌼٨ سپتامبر، تولد «مادر خدا» ازيوآخيم  و آنا.

🌼٢١ نوامبر، ورود مريم مقدس، «مادر خدا»، به معبد اورشليم.

🌼٢٥ مارس، عید تبشير «مادر خدا»، مژده‌ای که جبرائیل فرشته در ناصره به مریم باکره داد که او پسر خدا را از روح‌ القدس خواهد زایید.

🌼١٥ اوت، رحلت یا قنودن «مادر خدا»، مریم مقدس، در اورشلیم و تدفین او در جتسیمانی. انتقال او به آسمان نیز در همین روز جشن گرفته می‌شود.

🌼همچنین عید بزرگترین رؤسای فرشتگان، یعنی میکائیل و جبرائیل؛ عید سایر رؤسای فرشتگان، و فرشتگان و همۀ نیروهای غیرمادی آسمانی. اینها در ۸ نوامبر جشن گرفته می‌شوند.

در تقویم‌های مسیحی می‌توان تاریخ اعیاد مخصوص هر قدیس را یافت.

مسیحیان ارتدوكس، طبق سنتی کهن، روز یادبود قدیسان را گرامی می‌دارند، و اگر نامشان با نام آن قدیس یکی باشد، این را نیز در همان روز جشن می‌گیرند. ایشان می‌کوشند خود را به‌لحاظ روحانی آماده سازند، و در آن روز به کلیسا بروند و در عشاء ربانی شرکت کنند. همچنین خوشحال می‌شوند که خویشان و دوستانشان به دیدارشان بروند. به‌علاوه باید بکوشند اطلاع حاصل کنند که «روز نام» دوستانشان در چه تاریخی است تا بتوانند از طریق بازدید و تبریک گفتن، لطف آنها را جبران کنند. (منظور از «روز نام»، همان روز گرامیداشت قدیسی است که یک مسیحی، امروزه آن نام را بر خود دارد/م.)

البته رویداد اصلی در هر جشن کلیسایی، عشاء ‌ربانی است، که در آن همۀ اعضای کلیسا با تمام قوت حضور می‌یابند، به همان شیوه‌ای که تاکنون بارها در مورد آن صحبت کرده‌ایم.

☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس       

🔸بخش 3  -  یک ایماندار ارتدوکس خدا را پرستش می‌کند
🔆فصل 39 -  رفتار و نحوه پرستش یک مسیحی ارتدوكس

✅ وقتی وارد کلیسا می شوم، گیج می‌شوم. نمی‌دانم چه کار باید کرد. دیگران را می‌بینم که چطور صلیب می‌کشند، تعظیم می‌کنند، می‌نشیند، بلند می‌شوند، زانو می‌زنند، دوباره برمی‌خیزند، دوباره صلیب می‌کشند. این اعمال چه معنایی دارند؟ چه موقع و چطور باید آنها را انجام داد؟

پولس رسول به شاگردش تیموتائوس می‌نویسد: «اگرچه امید آن دارم که بزودی نزدت آیم، ولی اینها را به تو می‌نویسم، تا اگر تأخیری شد، بدانی که در خانۀ خدا که کلیسای خدای زنده و ستون و بنیان حقیقت است، چگونه باید رفتار کرد (اول تیموتائوس ٣: ١٥). در واقع همراه با آمادگی روحانی، باید بدانیم که چطور در کلیسا رفتار کنیم و چگونه باید با بدن خود در پرستش خدا مشارکت کنیم. از آنجایی که انسان دارای ماهیت مادی و روحانى است، هم روح و هم بدن به‌عنوان یک واحد جدایی‌ناپذیر در دعا و عبادت شرکت می‌کنند. بیایید برخی مسائل مرتبط با این موضوع مهم را بررسی کنیم.

🔹* لباس مناسب.

پولس رسول در خصوص شکل ظاهری نصیحت کرده، می‌فرماید: «پس آرزویم این است که مردان در همه جا، بی‌خشم و جدال، دستهای مقدس را به دعا برافرازند و نیز خواهانم که زنان پوشش شایسته بر تن کنند و خویشتن را به نجابت و متانت بیارایند، نه به گیسوان بافته، یا طلا یا جامه‌های فاخر» (اول تیموتائوس ۲:‏۸-‏۹). یعنی شخص باید به روشنی درک کند و تشخیص دهد که در کجا و در چه شرایطی باید این یا آن لباس را بپوشد. کلیسا، مکانی برای نمایش لباس و جواهرات نیست. در مقابل خدایی که ما را همیشه و همه جا می‌بیند، باید لباسی ساده و پاکیزه بر تن داشته باشیم. به‌عنوان معیار پاکی، انسان می‌توان چنین اصولی رو به کار برد: جلب نکردن توجه کسی به خویشتن، و ارادی و یا غیرارادی، مجبور نکردن دیگران به اینکه ظاهر شما را به دقت نگاه کنند، طوری که حواس آنها از دعا منحرف شود. علاوه بر این، خود شخص چطور می‌تواند بر پرستش خدا متمرکز بماند در حالی که مدام احساس می‌کند دیگران با کنجکاوی به او نگاه می‌کنند؟ بنابراین بسیار حائز اهمیت است که والدین از کودکی به فرزندانشان آموزش دهند تا در خصوص لباس و کفشی که با آن به کلیسا می‌روند، دقت کنند. به منظور اهداف تربیتی، والدین باید در این فکر باشند که هم خود و هم فرزندانشان، هنگام جمع شدن در کلیسا، لباس زیبا و پاکیزه بپوشند، اما لباسشان جلب توجه نکند.

🔹* علامت صلیب.

 ایماندار پس از ورود به کلیسا، با احترام در مقابل قربانگاه، جایی که انجیل مقدس بر روی آن قرار دارد و مراسم عشاء ربانی انجام می‌شود، تعظیم می‌کند. همزمان با تعظیم، علامت صلیب می‌کشد. سه انگشت دست راست که به هم پیوسته‌اند، نشانۀ تثلیث اقدس، پدر، پسر و روح القدس می‌باشند. دو انگشت دیگر که خم هستند و کف دست را لمس می‌کنند، نماد دو ذات انسانی و الهی مسیح می‌باشند. ایماندار ابتدا با بیان عبارت « در نام پدر»، دست را به پیشانی نزدیک می‌کند، سپس قسمت پایین سینه را لمس می‌کند در حالی که می‌گوید «و پسر»، و پس از آن دست را روی شانۀ راست می‌برد و می‌گوید «و روح‌القدس»، و بعد از آن دست را به صورت خط افقی روی شانۀ چپ انتقال می‌دهد و علامت صلیب را با کلمۀ «آمین» تمام می‌کند. به این ترتیب، شخص مسیحی با این عمل عبادی، تمام اعضای مهم و حیاتی بدن خود را با علامت صلیب که قدرت الهی را به ایماندار منتقل مى كند، حفظ می‌کند (اول قرنتيان ١ :١٨). (توجه: مسیحیان کاتولیک، دو مرحلۀ آخر را برعکس انجام می‌دهند، یعنی اول سمت چپ و بعد سمت راست را لمس می‌کنند/م.)

☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس       

✝ ما همچنین در موارد زیر، علامت صلیب می‌کشیم:

✔️در برابر تکریم شمایل‌های مقدس؛

✔️زمانی که انجیل مقدس را در مقابل ما عبور می‌دهند؛

✔️وقتی قرائت انجیل مقدس شروع می‌شود و خاتمه می‌یابد؛

✔️وقتی در زمان «ورود بزرگ»، در طى مراسم نيايش الهى (لیتورگی) «هدایای پاک و گرانبها» را در مقابل ما عبور می‌دهند؛

✔️وقتی که به‌هنگام خدمات مقدس، نام سه شخص تثلیث اقدس را می‌شنویم؛

✔️قبل از دریافت عشاء ربانی؛

✔️وقتی احساس نیاز می‌کنیم که دعایمان تقویت شود؛

✔️وقتی از کلیسا خارج می‌شویم.

✔️وقتی در خانه یا هر مکان دیگری دعا را شروع می‌کنیم و به پایان می‌رسانیم هم علامت صلیب می‌کشیم؛ زمانی که از خانه به سر کار می‌رویم، قبل از شروع حرکت با اتومبیل، قبل و بعد از خوردن غذا و در هر زمانی که احساس می‌کنیم باید از خدا تشکر کنیم یا تقاضایی را به حضور او ببریم.


🔹* تکریم شمایل‌های مقدس.

همانطور که می‌دانیم، از سده‌های نخستین مسیحیت، همیشه در اماکن عبادی و پرستشی مسیحیان ارتدوكس، شمایل‌های خداوندگار عیسی مسیح، مادر خداوندگار و قدیسینی وجود داشته که به مؤمنین کمک می‌کنند تا با چهره‌هایی که بر روی آنها ترسیم شده، در ارتباط روحانى باشند. ایماندار پس از ادای احترام زیاد نسبت به شمایل، در مقابل آن تعظیم کرده، پس از کشیدن صلیب، آن را می‌بوسد زیرا می‌داند، حرمتی که به شمایل ابراز می‌کند، به شخص واقعی که بر روی آن نقاشی شده، می‌رسد. برخلاف برداشت نادرست برخی، این کار به معنی پرستش خود تصویر نیست، بلکه ادای احترام و تکریم است.

معمولا در کلیساهای مقدس، نزدیک ورودی اصلی، شمایل قدیسی قرار گرفته که کلیسا به افتخار او اختصاص داده شده است. مانند وقتی که شخص وارد خانۀ دوستانش می‌شود و برای همه آرزوی تندرستی می‌کند، به همان شکل هم، ایماندار به محض قدم گذاشتن به آستانۀ در کلیسا، در مقابل شمایل مقدس کلیسا تعظیم می‌کند و با احترامی عمیق، بر او درود می‌فرستد. البته او پس از آن، می‌تواند سایر شمایل‌های مقدس را تکریم کند، اما مراقب است که با حرکات خود، باعث ایجاد ناراحتی برای افراد دیگر در زمان عبادت نشود، خصوصاً اگر آیین عشای ربانی در حال برگزاری باشد.

تکریم قدیسین به‌عنوان یک عمل فیزیکی، شامل خم کردن سر و بدن، به‌همراه کشیدن صلیب و بوسیدن شمایل مقدس، «صلیب گرانبها»، «اِپی‌تافیوس» مقدس، یا بقایای قدیسین می‌باشند.


🔹*حالت بدن در زمان عبادت.

حالت ایستاده بصورت عمود (راست ایستاده)، حالت طبیعی بدن انسان است زمانی که خواب نیست. معمولا مسیحیان ارتدوكس، ایستاده عبادت می‌کنند. اگر عبادت، مدت زیادی ادامه داشته باشد، ایماندار در بعضی مواقع، به‌عنوان مثال در زمان قرائت متون مقدس از عهدعتیق، رساله‌های رسولان، در زمان خواندن برخی سرودهای روحانی و غیره، می‌تواند چند دقیقه‌ای بر روی نیمکت بنشیند. اما مواقعی وجود دارد که به‏ دلیل اهمیت ویژۀ عبادت مقدسی که در حال انجام است، مؤمنین حتماً باید بایستند. و در چنین لحظاتی، شماس یا کاهن جماعت را مطلع می‌سازد. برای مثال، «حکمت. برخیزید!»، برگزارکننده می‌سراید، آن زمان که در طول «ورود کوچک»، به مرکز شبستان می‌رسد و انجیل مقدس را که نماد مسیح است، بلند می‌کند. یا با عبارت «حکمت. برخیزید! به انجیل مقدس گوش فرا دهيم.»، ما را دعوت می‌کند تا بایستیم، و با توجه زیاد به کلام خداوندگار که با انجیل مقدس ما را مورد خطاب قرار می‌دهد، گوش کنیم. همچنین بعد از عشاء مقدس، «هشیار باشیم. حال که در رازهای الهی، مقدس، پاک، فناناپذیر، حیات‌بخش و حیرت‌انگیز مسیح شریک شدیم، بیایید به شکلی شایسته، خداوند را سپاس گوییم»، بدینسان به دعای شکرگزاری واکنش نشان می‌دهیم. البته این اصول شامل آن اعضایی که بعلت کهولت سن یا مشکلات مربوط به سلامتی قادر به ایستادن نیستند، نمی‌باشد.

☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس       

در زمان عشای ربانی لحظاتی وجود دارد که ما دعا می‌کنیم، در حالیکه به روی زانو خم شده و توبه بسیار عمیقی را ابراز می‌کنیم. چنین دعاهایی را در زمان روزۀ بزرگ و در سایر ایام توبه نیز انجام می‌دهند. ما برای بیان توبه، عشق و قدردانی‌مان از خدا و در بسیاری از لحظات مقدس دیگر زانو می‌زنیم، مانند زمان مراسم عشای ربانی در لحظه‌ای که روح‌القدس با عطایای پاک نزول می‌کند، زمانی که راز یکی شدن در خون و بدن مقدس اتفاق می‌افتد و زمانی که ما حضور زنده خداوندگار را در خود احساس می‌کنیم، به مانند آن زمانی که این اتفاق برای زنانی افتاد که عطریات را برای خداوندگار قیام‌کرده می‌بردند.

طبق مقررات و قواعد کلیسا، زانو زدن در روزهای شنبه و یکشنبه انجام نمی‌شود. زیرا همانطور که تا به اینجا گفتیم، زانو زدن برای توبه در روز یکشنبه شایسته نمی‌باشد. با این حال، پرستش احترام‌آمیز در برابر مسیح زنده در لحظه نزول عطایای مقدس معنای دیگری دارد. همین امر در زمان برگزاری راز انتصاب و تقدیس شماس، کاهن یا اسقف هم اتفاق می‌افتد. در لحظۀ نزول روح‌القدس بر کسی که به مقام روحانیت منصوب می‌گردد، روحانیون داخل محوطۀ قربانگاه و نیز جماعت در مراسم دست‌گذاری، قطعا همه باید زانو بزنند، حتی اگر روز یکشنبه باشد. همین امر در روز تقدیس کلیسای مقدس صورت می‌پذیرد؛ روحانیون و مسیحیان عادی به‌ هنگام درخواست از روح‌القدس برای فیض تقدیس‌کننده‌اش، زانو می‌زنند، فارغ از اینکه این مراسم در چه روزی از هفته انجام می‌شود. ما همچنین در شب‌زنده‌داری عید روح‌القدس، روز نزول روح‌القدس، در شنبۀ پنطيكاست، به‌هنگام خواندن دعاهای خاص، زانو می‌زنیم.

✅ آیا باید چشمها را در هنگام دعا کردن ببندیم؟ اغلب می‌توان دید که غیر ارتدوكس ها این کار را انجام می‌دهند، اما ارتدوكس ها چطور؟ آنها چطور باید دعا کنند، با چشمان باز یا بسته؟

انسان معمولاً وقتی تصویر ناخوشایند و ناپسند و یا حادثه خیلی بدی در مقابلش وجود داشته باشد و یا چیزی که موجب ترس او شود، چشم‌هایش را می بندد. اما مسیحی ارتدوكس در زمان انجام عبادت همگانی به‌همراه حاضرین، یا در هنگام دعاهای انفرادی (خانگی)، خود را در مقابل معشوقی می‌بیند که می‌تواند از حضورش اشباع شود. او با خدا و مقدسینش عشق و آرامش را احساس می‌کند. حتی هنگامی که فقط به سیمای درخشان او نگاه می‌کند، مسرور می‌شود. او از خدا نمی‌ترسد و او را بیگانه و غریبه نمی‌پندارد (اول یوحنا ٣‏:٢١). او احساس می‌کند که به همراه تمام برادران و خواهرانش در مسیح، «هموطن مقدسین و عضو خانواده خدا هستند» (افسسیان ۲:‏۱۹). به نظر خیلی عجیب می‌آید اگر کسی از شخصی نزدیک و صمیمی درخواست ملاقات کند، اما هنگامی که با یکدیگر روبرو شدند، ناگهان چشم‌هایش را ببندد و با چشمان بسته شروع به صحبت با او کند.

مسیحیان ارتدوكس با چشمان باز دعا می‌کنند، حتی به دلیل مسائلی عملی. آنها با دقت به جریان عبادت نگاه می‌کنند و در آن حضور می‌یابند. هنگامی که ایمانداران، خادم خدا را می بینند که مردم را تحیت می‌گوید و برای همه درخواست بخشایش می‌کند و همه را می‌بخشد، آنها نیز در جواب، می‌بخشند و طلب بخشایش کرده، زانو می‌زنند. وقتی که کاهن از دروازه سلطنتی خارج می‌شود، برای حاضرین دعای برکت می‌کند و می‌گوید: «آرامش بر همه». در اینجا مؤمنین سرهایشان را خم می‌کنند، درحالیکه دعای برکت را می‌پذیرند، و همه با هم جواب می‌دهند: «و با روح تو نیز». و تمام اعمال عبادی دیگر که در کلیسا انجام می‌شود، باید بطور شایسته توسط یک مسیحی دیده شود تا بتواند در آنها شرکت کند و به شکل مناسب پاسخ دهد، چرا که ایمانداران نباید در کلیسا مانند تماشاچیانی بی‌تفاوت بنشینند، بلکه همگی، چه روحانیون و چه مسیحیان عادی، خدا را «در یک روح و یک دل» عبادت کنند.

☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس       

✅ یک مسیحی ارتدوكس چطور باید به عشای مقدس نزدیک شود تا آنرا دريافت كند؟

«با ترس از خدا، ایمان و عشق، نزديك شويد»، با چنین عباراتی شماس یا کاهن، مؤمنین را دعوت می‌کند تا عشای مقدس را دريافت کنند.

با احترامی عمیق و درک اینکه به خدای مقدس يكتا نزدیک می‌شویم، و با احساس قدردانی به‌ خاطر افتخار عظیمی که از تواضع خود به ما مى بخشد که  "وارد خانه روح مان شود".

با ایمان به اینکه در خون و بدن مقدس مسیح شریک می‌شویم، همانطور که در این مورد در دعای قبل از عشاء می‌گویند: «ایمان دارم به خداوندگار و اعتراف می‌کنم که تو حقیقتاً مسیح، پسر خدای زنده هستی، و برای نجات گناهکاران به جهان آمدى که من خود، اولین گناهکار هستم. همچنین ایمان دارم که این همان بدن گرانبهای تو و این خون پاک توست...".

با عشقی گرم به خدایی که او اول ما را محبت نمود. ایماندار کلام مزمور را با خود تکرار می‌کند که «تو را دوست خواهم داشت، ای خداوندگار، قوت من. خداوندگار محافظ و ملجأ و نجات‌دهنده من است».(مزمور ١٨: ٢-٣) این کلمات را هم کاهن پس از بوسیدن عطایای مقدس با بانگی بلند بیان می‌کند که «بياييد یکدیگر را دوست بداريم و در اتحاد اعتراف كنيم». آری با عشقى گرم به خدا، اما نه فقط عشق به او، بلکه عشق به همه برادرانمان، به جام مقدس نزدیک می‌شویم. اما اگر در قلب کسی دشمنی و کینه نسبت به برادرش وجود دارد، خداوند اینگونه اجازه نزدیک شدن به عشاى ربانى مقدس را به هيچكس نمی‌دهد (متی ٥: ٢٣-٢٤).

با دعا و چنین احساس مقدسی، مؤمنین با فروتنی و احترام بسیار، به نوبت به جام مقدس نزدیک می‌شوند. او دستمال مقدس را از نقر قبلی خود دریافت می‌کند، و آن را زیر چانه‌اش قرار می‌دهد. او نام «ارتدوكسى» خود را که در هنگام تعمید به او داده شده است، می‌گوید، و به دقت دهانش را باز می‌کند. وقتی کاهن عشای مقدس را با قاشق مقدس به او می‌دهد، او دهان را با لب (نه با دندان) می‌بندد، لبهایش را با دستمال پاک می‌کند و آن را به نفر بعدی می‌دهد. در حالیکه که از جام مقدس دور می‌شود، علامت صلیب می‌کشد، خم می‌شود، از نان تقدیس‌شده را بر می‌دارد و در حالیکه خدا را به خاطر عالی‌ترین هدیه‌ای که ارزانی داشته، سپاس می‌گوید و به جای خود برمی‌گردد.


✅ تکه‌های کوچک نان که کاهن در پایان مراسم عشای ربانی توزیع می‌کند، نشانه چیست؟

این تکه‌های کوچک نان از نان‌های تقدیمی می‌آیند که کاهن در طول «مراسم تقدیم» («پروس‌کومیده») به‌کار برده است، و همانطور که دیدیم، از آنها قطعه‌های «بره» و «قدیسین» را استخراج کرده است. وقتی کاهن از اشخاص زنده نام می‌بَرَد، بر روی قطعه‌ نانها برای آنانی که آنها را به‌عنوان «بجای هدایا» دعا می‌کند. این نان «آنتی‌دورون» نامیده می‌شود، زیرا «بجای هدیۀ عظیم» تقدیم شده است، که همان عشاء ربانی است، مخصوص آنانی که بنا به دلیلی، نتوانستند در آن روز در عشاء شرکت کنند.

برگزارکنندۀ مراسم، یعنی کاهن یا اسقف، «آنتی‌دورون» را به همۀ مؤمنین می‌دهد و برایشان آرزوی برکت و رحمت خداوندگار را می‌کند. مؤمنین «آنتی‌دورون» را دریافت می‌کنند و دست برگزارکننده را می‌بوسند و مراقب‌اند کوچکترین ذره‌ای را بر زمین نیندازند، چرا که تقدیس شده است. البته، این «بدن مسیح» نیست، اما در ضمن، تکه‌نان معمولی نیز نیست.

✅ چطور باید به کاهن تحیت گفت؟

کاهن، پدر روحانی ایمانداران است. او در راز تقدیس و انتصاب، عطیۀ خاص روح‌القدس را برای انجام این خدمت دریافت کرده است. او آب را برای راز تعمید، تقدیس می‌کند، و هدایای مقدس (نان و جام) را برکت می‌دهد، و وقتی روح‌القدس را بر آنها فرا خواند، آنها به بدن مقدس و خون مسیح تبدیل می‌شوند. او با دستانش عشای الهی را برمی‌دارد و به مومنین می‌دهد، و از این سبب، این دستها ابزار مقدسی می‌شوند برای اینکه خدا از طریق آنها برکاتش را به قومش عطا بفرماید. به همین دلیل، ایماندار نه تنها زمانی که به کلیسا برای دعا و توبه می‌رود، بلکه حتی خارج از محدودۀ کلیسا، در هر جایی که کاهن را ملاقات می‌کند، برکت را از وی طلب می‌نماید. مؤمن به کاهن نزدیک می‌شود و به جای سلام معمولی می‌گوید: «پدر، برکت دهید». کاهن، ایماندار را با دست راستش برکت می‌دهد و مؤمن با احترام بسیار، خم شده، آن را می‌بوسد. این سنت را همۀ مسیحیان ارتدوكس، صرف نظر از سن و موقعیت اجتماعی، رعایت می‌کنند. قدیس یوحنای زرین‌دهان می‌گوید که کاهن برتر از پادشاهان و حتی فرشتگان است، چرا که از خدا قدرت انجام راز مقدس را دریافت کرده است.

☦@LessonsOrthodox

🏵 جلسه بیست و یکم / متروپولیتن سوتیریوس
☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس       

🔸بخش 3  -  یک ایماندار ارتدوکس خدا را پرستش می‌کند
🔆فصل 40 - مشارکت ايمانداران در حيات و فعالیت‌هاى کلیساى محلى


✅ ما ایمانداران معمولی چطور مى‌توانيم كليساى محلى خود را حمايت كنيم؟

کلیسای محلى ما، خانواده روحانی ماست. كه برای انجام مأموریتی بزرگ مقرر شده است، نه تنها برای منافع اعضای خود یا افراد متعلق به حوزۀ مقدس اسقفی، زندگی و فعالیت می‌کند، بلکه در مجموع به جامعه منفعت و خیریت می‌رساند. هر ایمانداری مطابق با استعداد و قابلیت‌های خود، و نیز عطایای مادی و معنوی که از خدا دریافت کرده است، می‌تواند در رشد کلیسا و تقویت زندگی حوزۀ کلیسایی مشارکت داشته باشد. داشتن نیات صادقانه و نیک و مطلع ساختن كاهن از نیات خود کافی است و خادم خدا قطعا روش بکارگیری عطایای شما را خواهد یافت و به شما چنین فرصتی را خواهد داد تا بیش از پیش، از عهدۀ این کار بر آیید. به‌عنوان مثال:
اگر شما استعداد موسیقی و صدای خوبی داشته باشید، در آنصورت می‌توانید به گروه کُر كليسا بپیوندید و بخوانید.
اعضای تحصیل‌کرده می‌توانند در مدرسه کلیسایی یکشنبه تدریس و فعاليت کنند.
شما به اندازه درک کلیسایی‌تان می‌توانید کار تبشیر را برای دوستان و خویشاوندان انجام دهید تا آنها را با اصول ایمان ارتدوكس آشنا سازید.
اعضای خوش‌مشرب و اهل معاشرت می‌توانند در کارهای خیریه و پرستاری کلیسا شرکت ‌کنند. مانند: عیادت از بیماران، تسلی سوگواران، مراقبت از یتیمان و بیوه‌زنان، کمک به افراد تنها و مسن و غیره ...
در صورت ضرورت، یک عضو می‌تواند در کار کلیسا یا شورای کلیسا، به‌عنوان عضو ثابت آن شرکت کند.
اعضای کلیسا می‌توانند زمان آزاد خود را به فعالیت‌های عمرانی کلیسا، خدمات فنی و تعمیر منازل و بناهای کلیسا و نیز حوزۀ اسقفی اختصاص دهند.
آنها می‌توانند شخصاً در نظافت و دکوراسیون کلیسا شرکت نمایند. در پایان هر مراسم عشاء، برگزارکنندۀ این راز چنین دعا می‌کند: «آنان را که زیبایی خانه‌ات را دوست می‌دارند، تقدیس فرما.»
اعضایی که مهارت آشپزی دارند، می‌توانند نان مخصوص عشاء ربانی را بپزند.
هر عضوی می‌تواند مایحتاج ضروری و لوازمی را که هم برای عمران خود کلیسا و هم برای انجام عبادات نیاز است، هدیه دهد و یا خریداری کند، مانند: شراب برای عشاء ربانی، روغن برای چراغ، گل برای آراستن پارچه منقش به آيكون مقدس مسيح در مقبره و شمایل هاى مقدس در ایام اعیاد کلیسایی و دیگر اقلام مفید برای احتیاجات کلیسا.
همۀ اعضای جامعۀ کلیسایی، فارغ از توانایی و امکانات خود، برای تدارک و برگزاری مقدمات جشن‌ها در زمان اعیاد میلاد، قیام و جشن‌های کلیسای محلی، و نیز بزرگداشت رویدادهای باشکوه دیگر، می‌توانند کمک‌های خود را تقدیم کنند. همچنین آنها می‌توانند در کار با کودکان کلیسا و برپایی اردوهای جوانان شرکت کنند.


✅ آیا مسیحیان ارتدوكس موظف به پرداخت ده‌ يك هستند؟

ده‌ يك که در کتابهای عهدقدیم تعلیم داده شده، متعلق به یهودیان است. تقریباً تمام جوامع بدعت‌گزار مسیحی این تعلیم را اجرا می‌کنند. اما کلیسای ارتدوكس چنین امری را بر کسی تحمیل نمی‌کند، زیرا با الهام از روح آزاد نمی‌خواهد فرزاندانش را با هرگونه اعمال اجباری آزرده‌خاطر سازد. خداوندگار مرتباً می‌فرمود «هرکه گوش شنوا دارد، بشنود» (یعنی مایل باشد)، و این اصل در این مورد نیز به‌کار می‌رود. زمانی که پولس رسول از مسیحیان آسیای صغیر و کلیسای یونانی برای مسیحیان اورشلیم که در شرایط فلاکت‌بار و قحطی بسر می‌بردند، درخواست حمایت مالی می‌کرد، تأکید فرمود: «هرکس همانقدر بدهد که در دل قصد کرده است، نه با اکراه و اجبار، زیرا خدا بخشنده شادمان را دوست دارد» (دوم قرنتيان ٩: ٧). با وجود این، موارد متعددی هست که مسیحیان ارتدوكس با ایمان قوی و عشقی عظیم به کلیسا، نه تنها ده‌یک درآمدشان، بلکه تمام دارایی خود را می‌بخشند.
در نتیجۀ چنین کمک ایثارگرانه‌ای، کلیساهای با شکوه، مدارس زیبا، بیمارستان‌های مناسب و دیگر نهادهای کلیسایی و بناهای غیرکلیسایی مورد نیاز، هم برای تحکیم کلیساها و هم رشد تمام جامعه، ساخته شده و همچنان ساخته می‌شود.

☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس       

✅ نیازهای مالی یک کلیسای محلی چیست؟

چند نیاز اصلی علاوه بر مواردی که ذکر شد، وجود دارد.
اولین نیاز اساسی که مستلزم هزینه‌های قابل توجهی می‌باشد، خدمات فنی و نگهداری ساختمان‌ها و بناهای کلیساست. البته شرایط جوّی باعث خسارت شده و منجر به فرسودگی بنا می‌شود که در آینده نیاز به تعمیر، رنگ‌کاری و مرمّت قسمت‌های آسیب‌دیده می‌باشد.
سیستم تهویه و گرمایش کلیسا هزینه‌های سنگینی دارد. صرف‌نظر از اینکه هزینه‌های مربوط به گرمایش چقدر بالا باشد، گرمایش ضروری است، زیرا برای ایمانداران ماندن طولانی‌مدت و دعا کردن در سرمای کلیسا دشوار است. علاوه بر این، بودجه برای برق و انواع مختلف مواد مصرفی دیگر ضروری می‌باشد.
دومين نیازاساسى کلیسا، هزينه زندگى همه كسانى است که منحصرأ در کلیسا كار می‌کنند.

اگر كاهن كليساى محلى برای تأمین نیازهای خانوادۀ خود، مجبور باشد شغلی غیرکلیسایی در خارج از کلیسا داشته باشد، در آنصورت اعضا در شرایط دشواری قرار می‌گیرند و کلیسا ممکن است از هم فرو بپاشد، زیرا كاهن نه تنها در روزهای عادی، بلکه در ایام جشن‌ها قادر به ارائه سرويس‌هاى مقدس نخواهد بود. به همین دلیل، خادمین باید تمام احتياجات خود را از کلیسا دریافت کنند که قادر به تأمین زندگی خود و خانواده خود باشند. این امر مطابق با رسوم کهنی است که از زمان رسولان توسط کلیسا پذیرفته شده است. همانطور که پولس رسول در این باره نوشته است: «کیست که با خرج خود سربازی کند؟ کیست که تاکستانی غرس نموده و از میوه اش نخورد؟ کیست که گله‌ای را شبانی کند و از شیر آن بهره‌مند نشود؟ آیا نمی‌دانید آنان که خدمت معبد را می‌کنند، خوراکشان از معبد تأمین می‌شود؟ و نیز خادمان مذبح از مذبح نصیبی مى دارند؟» (اول قرنتیان ٩: ٧، ١٣-١٤). طبیعی است که كاهن و کسانی که همیشه در کلیسا کار می‌کنند، باید توسط هداياى داوطلبانه ايمانداران كليسا حمايت شوند.
نیازها و مخارج دیگری وجود دارد که توسط شوراهای کلیسایی هر کلیسا بررسی و مشخص می‌شود.
 
☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس       

🔸بخش 3  -  یک ایماندار ارتدوکس خدا را پرستش می‌کند
🔆فصل 41 -کلیسای محلی به عنوان یک خانوادۀ بزرگ

✅ چطور باید رفتار کنیم تا کلیسای محلى‌مان را به‌عنوان خانوادۀ روحانی خود احساس کنیم؟

کلیسای محلی برای تمام اعضای آن حقیقتاً خانوادۀ بزرگ روحانی به شمار می‌رود. اعضای این خانواده، در حوض تعمیدِ همان کلیسا تولد تازه مى يابند و نام آنها را در يك خانواده کلیسايى ثبت مى شود. آنها يك پدر روحانی يعنى كاهن خود را دارند. هر یکشنبه به کلیسا برای عشای ربانی می‌آیند تا با هم عبادت کنند. ایشان از یک جام مقدس عشاء ربانى را دريافت مى كنند، و با مسیح و با یکدیگر یکی می‌شوند.
آنها این امکان را دارند که بطور منظم با همۀ اعضای کلیسا ملاقات کرده، با یکدیگر معاشرت داشته باشند و در واقع، دیگر اعضای کلیسا را به‌عنوان برادران و خواهران خود تلقی نمایند.
وقایع بسیاری از زندگی کلیسایی هست که مؤمنین را به هم پیوند می‌دهد و ارتباط معنوی بین آنها را تقویت می‌کند. مانند:

🔹* غسل تعمید. این رویداد مبارک، نه تنها برای خانوادۀ تعمیدگیرنده، بلکه برای تمام خانوادۀ بزرگ کلیسایی شادی به ارمغان می‌آورد، زیرا یک عضو دیگر به کلیسا پیوسته است. به همین دلیل، در زمان انجام این راز در کلیسا، فضای بزمی با مشارکت خویشاوندان، آشنایان و دوستان حکمفرما می‌شود که برای قسمت کردن شادی این واقعه و دعا برای مسیحی تازه متولدشده، گرد هم آمده‌اند.

🔹* روز نام فرد. همانطور که گفته شد، مسیحیان ارتدوكس، تولد روحانی را جشن می‌گیرند، و در جریان راز تعمید، نامی را دریافت می‌کنند که نه تنها در دفاتر کلیساها، بلکه در کلیسای آسمانی مرقوم می‌گردد. خداوندگار چنین فرمود: «شاد باشید، زیرا نام شما در آسمان مرقوم است» (لوقا ۱۰:‏۲۰). روز نام ما، با روز یادبود آن قدیسی که نامش را بر خود می‌گذاریم، ارتباط دارد. ما این روز مهم را با شرکت در عشای ربانی گرامی می‌داریم و باید خود را به شکلی مناسب، آماده برگزاری آن بسازیم. ما به میهمانانى كه به خانه ما مى آيند، خوشامد مى گوييم و از ایشان پذيرايى مى كنيم. خویشاوندان، نزدیکان، دوستان و آشنایان به ما تبریک می‌گویند، و آرزوی برکت، سلامتی و طول عمر می‌کنند. بنابراین روز نامِ يك عضو کلیسا تنها محدود به اطرافیان نزدیک نمی‌شود، بلکه به سایر اعضای کلیسا بسط می‌یابد.

🔹* ازدواج. ازدواج برای مؤمنین ارتدوكس حقیقتاً رویدادی مسرت‌بخش و باشکوه به حساب می‌آید، نه تنها برای زوجین، خویشاوندان و دوستان ایشان، بلکه برای کل کلیسا. این امر را از «کانُن کلیسایی» استنباط می‌کنیم، که مطابق آن، مراسم نکاح با اجرای راز یا آیین عشای ربانی، و با مشارکت همۀ ایمانداران در آن، همراه می‌باشد. عروس و داماد نخست در عشای ربانی شرکت می‌کنند و از این طریق، اتحاد و پیوندشان با خدا و با یکدیگر و با بقیۀ ایمانداران تکمیل می‌شود. همۀ حاضرین، همراه با بقیه، از فضایی آکنده از عشقی خالص، وحدت و شادی، و در آغوش کلیسا، به‌خاطر نوعروس و تازه‌داماد غرق شادی و سرور می‌شوند.

🔹* روز جشن کلیسای محلی. کلیسای ارتدوكس هر ساله با احساسات شاد ویژه‌ای، روز یادبود قدیسی را جشن می‌گیرد که کلیسای محلی نام او را بر خود نهاده است. جشن از روز قبل، از شب بزرگ شروع می‌شود که در آن دعا برای برکت دادنِ پنج نان که معروف به «آرتوکلاسیا» هست، خوانده می‌شود. شمایل قدیس آن کلیسای محلی با گلها آذین می‌شود و در صورت امکان، در اطراف کلیسا در زمان راهپیمایی یا حرکت شکوهمند، صلیب را می‌گردانند. رویداد اصلی جشن، عشای ربانی است که در آن معمولاً نه تنها اعضای این کلیسای محلی، بلکه مسیحیان از کلیساها و حتی از شهرهای دیگر شرکت می‌کنند.
جشن کلیسای محلی با دیگر جشنها همراه می‌گردد که معمولاً در حیاط کلیسا و یا در مکان‌های دیگر برگزار می‌شود. میهمانان، حضار و كاهنان در ضیافت و خوراک که معمولا اعضای کلیسا با همکاری یکدیگر برای جشن آماده می‌سازند، حضور می‌یابند.

☦@LessonsOrthodox

📚کتاب "ایمان و زندگی ارتدوکس"
🎗نوشته متروپولیتن سوتیریوس       

🔹* بیماری. اعضای کلیسا، هم وقایع شاد و هم پیشامدهای اندوهبار زندگی را با هم متحمل می‌شوند. وقتی خبر بیماری جدی یکی از اعضای کلیسا به گوش سایر مؤمنین می‌رسد، ایشان بی‌تفاوت نمی‌مانند، زیرا همانطور که پولس رسول در نامه به قرنتیان نوشته است: «اگر یک عضو دردمند گردد، همه اعضا با او همدرد باشند» (اول قرنتیان ٢٦:١٢). همۀ اعضا تلاش می‌کنند آنچه را که ممکن است، برای کمک به بیمار انجام دهند تا آلام او را تسکین دهند. آنها برای بهبودی وی دعا می‌کنند و در راز تدهین که بالای سر بیمار انجام می‌شود، شرکت می‌کنند تا دعاهای خود را برای شفای او متحد سازند. از او در بیمارستان عیادت می‌کنند و اگر بیمار تنها باشد و کسی را نداشته باشد، شخصی دائما کنار او می‌ماند، و اعضای کلیسا نیز به‌نوبت، زحمت برآورده کردن نیازهای بیمار را بر عهده می‌گیرند و در همۀ امور به او کمک می‌کنند. آنها به فکر تهیه دارو هستند و هرآنچه را که ممکن است انجام می‌دهند تا بیمار هرچه سریع‌تر بهبود یابد.

🔹* خاکسپاری. جامعۀ کلیسایی با تأثری صادقانه و ویژه، اعضای خود را پس از زندگی زمینی‌شان، مشایعت می‌کند. جدایی از نزدیکان در تمامی ادوار، رویدادی بسیار غم‌بار به شمار می‌آید. به همین دلیل، ایماندارِ ارتدوكس از همدردی و حمایت خویشاوندان و اعضای کلیسای خود، در طول آخرین مرحله از زندگی خود و وفاتش بهره‌مند می‌گردد. اعضایی که فرصتی دارند، تمام شب را در کنار متوفی برای حمایت از خانواده او می‌مانند و با قرائت مستمر مزامیر، اناجیل مقدس و دعاهای دیگر، باعث تسلی خاطر ایشان می‌شوند. در روز خاکسپاری، مؤمنین بسیاری، همراه با خویشاوندان، برای آمرزش متوفی در کلیسا دعا می‌کنند. کلیسا در زمان دعای آمرزش، فرزند تعمیدیافتۀ خود را در سفر آسمانی‌اش، با دعا و سرودهای زیبایی که بطور خاص برای این لحظات نوشته شده، بدرقه می‌کند: «ای برادران، بیایید آخرین بوسه را به خواهر یا برادرِ درگذشته تقدیم کنیم».

🔹*سرويس یادبود. ارتباط ما با همقطاری که «خفته است»، با مراسم بدرقه پایان نمی‌یابد. ارتباط معنوی ما با او همانند دیگر اعضای کلیسای پیروزمند، همچنان ناگسستنی باقی خواهد ماند. برای متوفی در عشای ربانی دعا می‌خوانند و در آن زمان، کشیش نام او را برای آرامیدن ابدی با پارسایان و مقدسین به یاد می‌آورد. کلیسا در ایام مشخص، بطور خاص در سوم، نهم، چهلم، مجلس یادبودی برای متوفی برگزار می‌کند که اغلب، آنها را با عشای ربانی همراه می‌کند. پس از پایان مراسم یادبود، خویشاوندان «کولیوا» (دانه پخته‌شدۀ گندم و برنج که با عسل و کشمش طعم‌دار شده است) تقسیم می‌کنند تا بار دیگر برای متوفی دعا کرده، او را با این کلمات یاد کنند: «باشد که خدا او را ببخشاید و روح او را قرین آرامش سازد.» مراسم یادبود بعد از سه، شش، نه ماه و یکسال پس از وفات نیز برگزار می‌شود.
با وجود این، صرف نظر از زمان درگذشت یک مسیحی ارتدوكس، کلیسا یادآوری تمام اعضای «خفتۀ» خود را متوقف نمی‌کند و در شنبه‌های روح‌ها («پسی‌خوساواتا»)، و پیش از شنبۀ «حذف گوشت» و پنطيكاست، در طى نيايش الهى، مراسم یادبود را برگزار می‌کند.
علاوه بر این، همانطور که می‌دانیم كاهن در نيايش الهى قسمت خاصی از نان مقدس را برمی‌دارد و آنها را به یاد زندگان و «خفتگان» در ظرف مخصوص قرار می‌دهد. بنابراین پیوند روحانی تمام اعضای کلیسا همیشه ناگسستنی باقی می‌ماند، فارغ از اینکه ایشان بر روی زمین باشند یا در آسمان.
از این پس، وحدتی را که مسیحیان اولیه اورشلیم داشتند، درک خواهیم کرد، همان نکته‌ای که لوقا در خصوص آن در کتاب اعمال رسولان می‌نویسد: «همۀ ایمانداران را یک دل و یک جان بود و هیچ کس، چیزی از اموالش را از آن خود نمی‌دانست، بلکه در همه چیز با هم شریک بودند.» (اعمال رسولان ٣٢:٤). بدین ترتیب، با پرورش عشقی واقعی نسبت به یکدیگر، با ارادۀ آزاد و به دلخواه خود و با مشارکت در زندگی کلیسایی، به‌واقع می‌توانیم همه با هم زندگی کنیم و جامعۀ كليسايى خود را به‌عنوان خانوادۀ روحانى بزرگ بپنداریم.
 
☦@LessonsOrthodox

🏵 جلسه اول
☦@LessonsOrthodox

🎗مختصری درباره قديس جان کرونستات

او در 19 اکتبر 1829 در كرونستات متولد شد - و در 20 دسامبر 1908 در خداوند آراميد.
از 1855 ، وی به عنوان كاهن در کلیسای جامع سنت آندرو در کرونستات روسیه خدمت کرد. در اینجا ، او کاملاً خود را به امور خیریه متعهد کرد ، مخصوصاً برای کسانی که از کلیسا دور بودند. وی کارخانه ای برای تأمین اشتغال فقرا تأسیس کرد و بی وقفه پول خود را به نیازمندان بخشید.
قديس جان یک سازمان امداد ویژه ایجاد کرد. این سازمان "خانه مجاهدت" نام داشت و در سال 1882 در کرونستات افتتاح شد. این دارای کلیسای اختصاصی ، یک مدرسه ابتدایی برای دختران و پسران ، یک یتیم خانه ، یک بیمارستان برای هر کسی بود که به آنجا می آمد ، یک پانسیون ، یک کتابخانه عمومی رایگان ، سرپناهی برای افراد بی خانمان که هر ساله 40000 نفر را در خود جای می داد ، کارگاه های متنوعی که در آن فقیران می توانستند مقداری پول بدست آورند ، یک غذاخوری عمومی ارزان که حدود 800 شام رایگان در روزهای تعطیل ارائه می داد و یک خوابگاه برای مسافران فراهم كرد.
وی در زمان وفات بسیار مورد احترام بود. او توسط کلیسای ارتدوكس روسیه در سال 1964 مورد تجلیل قرار گرفت.

بسیاری از کلیساها در سراسر جهان و صومعه لانووسكى ، دومین صومعه بزرگ در سن پترزبورگ به قديس جان كرونستات اختصاص یافته است.

روزهای جشن او در 20 دسامبر و 19 اکتبر گرامی داشته می شود.

☦@LessonsOrthodox

☀️زندگی من در مسیح ☀️

من کتاب خود را بدون هیچ مقدمه ای آغاز می کنم: بگذارید خودش صحبت کند. هر چیز موجود در آن چیزی جز روشنگری مهربانی که روح القدس روشنگر در لحظاتی از تمرکز عمیق و خودآزمایی ، مخصوصاً هنگام دعا به روح من بخشیده نیست. هنگامی که وقت داشتم ، افکار و احساساتی را که به ذهنم خطور کردند یادداشت کردم ، و از آن یادداشت ها که سالها ادامه داشتند ، اکنون این کتاب تدوین شده است. مطالب همانطور که توسط خوانندگان مشاهده خواهد شد، بسيار متنوع است. بگذارید آنها خودشان، خودشان را قضاوت کنند.

"شخص روحانی درباره ی همه چیز قضاوت می کند، ولی هیچ کس را یارای قضاوت درباره ی او نیست." ( اول قرنتیان 2: 15)

"قدیس جان کرونستات"
☦@LessonsOrthodox

📚زندگی من در مسیح
🎗قدیس جان کرونستات

🔸بخش اول

"حيات جاودانى اين است که تو را خدای واحد حقیقی و عیسی مسیح را که فرستادى بشناسند." قديس يوحنا باب 17: 3

خدایا، تو راستى و حقیقت خود را به روی من گشوده ای. با آموزش من درعلوم ، تمام ثروت های ایمان ، طبیعت و درک بشر را به روی من باز کرده ای. من كلام تو - كلام خدا را- آموخته ام ، "که برنده است حتی جان و روح را به دو پاره تقسيم مى كند." 1 من قوانین ذهن انسان ، عشق به خرد ، شکل گیری و زیبایی گفتار را مطالعه کردم. من تا حدودی به اسرار طبیعت ، به قوانین او ، به پرتگاه ایجاد جهان و انقلاب آنها ، نفوذ کرده ام. من جمعیت کره زمین را می دانم؛ من خود با اقوام مختلف آن ، با افراد مشهور و آثارشان ، که به نوبه خود در این جهان گذر کرده اند ، آشنا شده ام. من تا حدودی علم بزرگ خودشناسی و چگونگی تقرب به تو را مطالعه کرده ام. با یک کلام ، من از چیزهای بسیار و بسیاری آگاه شدم - "زیرا چیزهای بیشتری به شما نشان داده می شود از آن که مردم درک کنند".2 و در آخر من هنوز چیزهای زیادی باید بیاموزم .من کتابهای زیادی با مطالب بسیار متنوع دارم؛ من آنها را خوانده ام و دوباره خوانده ام ، اما هنوز راضی نیستم. روح من هنوز آگاهی بیشتر می طلبد و قلبم راضی نیست، گرسنه است و از تمام دانشهایی که براى عقل دست يافتنى است، نمی تواند خوشبختی کامل کسب کند. چه موقع راضی خواهد شد؟ هنگامی راضی خواهد بود که "من چهره تو را در عدالت ببینم: راضی خواهم شد ، وقتی با شباهت به تو بیدار شوم."3 تا آن موقع گرسنگی خواهم کشید. خداوند گفت؛ "هرکه از این آب ( خرد دنیوی) بنوشد ، دوباره تشنه خواهد شد ؛ اما هر کس از آبی که من به او می دهم بنوشد، هرگز تشنه نخواهد شد؛ اما آبی که من به او می دهم ، چاهی از آب است که به زندگی ابدی می رسد." 4

☦@LessonsOrthodox