📸 ۲۵ مرداد ۱۴۰۴

چهارده سالم بود که برای اولین بار «انجمن شاعران مرده» رو دیدم. فیلمی که برای من فقط یک داستان سینمایی نبود؛ پرده‌ای رو کنار زد و تصویر چیزی رو نشونم داد که سال‌هاست دنبالشم: محفلی برای شنیدن و شنیده‌شدن.

بعد از همه‌ی این سال‌ها، در اولین جلسه‌ی لینگوکلاب رشت، اون تصویر قدیمی داره رنگ واقعیت گرفت. یه اتاق ساده، چند صندلی دور هم، صدای خفیف بارون از درِ نیمه‌باز و کلماتی که به دنبال کلمات می‌دویدن. همین کافی بود. همین ترکیب ساده از صداها و سکوت‌ها و خنده‌ها. من در این لحظه‌ها دقیقاً همون حسی رو داشتم که نوجوان چهارده‌ساله‌ی درونم دنبالش بود. اینکه جمعی باشه که آدم‌ها رو بی‌هیچ نقش و قضاوتی بپذیره. جلسات گفت‌و‌گوی آزاد رشت برای من فقط یک برنامه‌ی تقویت زبان نیست و تحقق همون آرزوی قدیمیه. چیزی که سال‌ها پیش در تاریکی اتاقم جلوی اسکرین لپ‌تاپ تو ذهنم کاشته شد و حالا این‌جا، در رشت، جوانه زده.

از کانال یلدا فیض‌بخش

لینگوکلاب رشت

۶ شهریور ۱۴۰۴

تو این جلسه دربارهٔ تجربهٔ یادگیری زبان‌های جدید حرف زدیم؛ از انگلیسی و فارسی خودمون که نسبتا همه‌مون بهشون مسلط هستیم تا زبان‌های سوم و چهارمی که داریم یاد می‌گیریم، مثل ژاپنی، آلمانی، اسپانیایی و...

از اون‌ جایی که خیلی‌هامون با دوئولینگو کار کرده بودیم و هم‌چنان می‌کنیم، تو بخشی از جلسه صحبت دربارهٔ این بود که فکر می‌کنیم چقدر دوئولینگو کاربرد داره، چقدر بعضی‌هامون ازش به خوبی استفاده می‌کنیم به‌ عنوان یک مکمل، و این که چقدر بقیه‌مون دلمون می‌خواد اون جغد سبز رو دو دستی خفه کنیم!😁

هم‌چنین از داستان‌های موفقیت‌مون که لحظاتی بهمون نشون دادن که تسلطی به یک زبان پیدا کردیم و داستان‌های سوتی‌هامون تو زبان‌های مختلف (من جمله فارسی!) گفتیم!

در آخر هم هر کدوم‌مون با گفتن جمله‌ای کوتاه جلسه رو ترک کردیم.

لینگوکلاب تهران