بچه‌ها درس بخونید. دانشگاه برید، هر رشته‌ای که توش می‌تونید به نهایت برسید.

چرا؟ که دانشگاهی که می‌بایست محلِ گفتگو و ترقی و علم و اگاهی باشه؛ توسط یه عده داعش‌جویِ ابله تبدیل نشه به محلِ وحشی‌گری و خون و خشونت.
اینایی که با سنگ و چاقو و فحش و انگشتِ وسط می‌خوان تو دانشگاه مبارزه کنن؛ نهایتاً می‌بایست می‌رفتن حیات‌وحش. اما دستِ روزگار اونارو کشونده به صحن شریفِ دانشگاه تا امروز به من و شما نشون بدن هر دانشجویی؛ لزوماً از تاریخ کشورِ خودش، از ابتدایی‌ترین آدابِ گفتگو و از شعورِ لازم برخوردار نیست. وسط دانشگاه چاقو می‌کشن، بعد تو گروه‌هاشون می‌گن «هه‌هه بسیجیه با یه چاقو افتاد زمین» نهایتِ هدف و افتخارِ اینا، چاقو‌کشی و لات‌بازیه. پاش بیفته اسلحه هم می‌کشن؛ مگه ۱۸ و ۱۹ دی نکشیدن؟ خون ریختن و رویِ همون خون هم می‌رقصن.

لذا تاریخ بخونید، درس بخونید، برید جلو.

ایران تنها کشوری است که دست دانشجوی اوپوزسیون آن، آنقدر باز است که می‌تواند در سالن دانشکده میزی با تصاویر کشتگان فتنه و پرچم معارض پرچم رسمی و نظام حاکم سیاسی به‌راه بیندازد و شعار صریح براندازی نظام سیاسی را سر دهد. تنها کشوری که دانشجو می‌تواند در صحن آن پرچم شیروخورشید اقامه کند و تصویر رهبر آن را پاره کند و به ساختمان دانشگاه آسیب بزند بی‌آنکه مثل بقیه کشورهای دموکراتیک آمالش دو دستش در صحنه قلم شود و خود و خانواده‌اش از تحصیل در دانشگاه محروم شوند؛ وهمچنان معتقد باشد که در نظام دیکتاتوری زیست می‌کند! و شما احمق‌ترین دانشجویانی در جهان هستید که در قرن ۲۱ و قله پیشرفت‌های جهان و تضارب گفتمان‌های سیاسی، در سال ۲۰۲۶ آرزوی «نظام ‌پادشاهی» میکنید. آبروبرید و تهی از حقیقت!

«مهدی مولایی»

« بسم الله الرحمن الرحیم »

■ شرح حال بعضی ها در این روزا... !!!

{لَا يُقَاتِلُونَكُمْ جَمِيعًا إِلَّا فِي قُرًى مُحَصَّنَةٍ أَوْ مِنْ وَرَاءِ جُدُرٍ ۚ بَأْسُهُمْ بَيْنَهُمْ شَدِيدٌ ۚ تَحْسَبُهُمْ جَمِيعًا وَقُلُوبُهُمْ شَتَّىٰ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لَا يَعْقِلُونَ}

همه آنان [به صورت متحد و یک پارچه] با شما نمی‌جنگند مگر در آبادی هایی که دارای حصار و قلعه و دژ هستند، یا از پشت دیوارها، دلاوری آنان میان خودشان شدید است [ولی از رویارویی با شما می ترسند]، آنان را متحد و هم دست می پنداری در حالی که دل هایشان پراکنده است؛ زیرا آنان گروهی هستند که تعقّل نمی کنند.


_سوره حشر آیه ۱۴

«بسم اللّه الرحمن الرحیم»

■ سرانجام گذر پوست به دباغ‌خانه می‌افتد!

{وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَستمگرها} ﴿شعراء227﴾

ستمگرها خیلی زود متوجه می‌شوند که به چه جایگاهی برخواهند گشت!

#آیات‌نصر

بی‌خیالی لحن آیه را دوست دارم.
انگار که بخواهد بگوید بگذار هر غلطی که می‌خواهند بکنند.
بگذار هر چه‌قدر که از دستشان برمی‌آید گرد و غبار کنند. بالاخره که گذر پوست به دباغ‌خانه می‌افتد.

بالاخره که یک روز پیش ما برمی‌گردند. آن وقت بهشان نشان می‌دهیم که صاحب واقعی این جهان کیست!

سرباز قاسم سلیمانی:

من وقتی صحنه نابخردانه آن نادان در آتش‌زدن پرچم ایران را دیدم خیلی دلم سوخت؛ گفتم‌ ای کاش به‌جای پرچم من را «نه تصویر من را» بلکه من را ده بار آتش می‌زدند؛ چرا که ما برای سرافرازی این پرچم در هر قله‌ای ده شهید داده‌ایم.

پ.ن: آتش زدن پرچم ایران در دانشگاه الزهرا

« بسم الله الرحمن الرحیم »

■ لحظاتی توجه بفرمایید... !!!

ماه هاست که با ساختن یک منجی دروغین به اسم ترامپ سعی دارن ملت را تشویق به حمایت از حمله اجنبی ها کنند، خیلی ها در این وادی فریب خوردند و حیله عمرعاص زمان را پذیرفتند
و اما خیلیا بخاطر پدر کشتگی « 01:20 » با شخص ملعون ترامپ هیچ وقت حیله این آدم و طرفداران خودفروخته آن را قبول نکردند.

و اما توییت امشب ترامپ:

...It will be a very bad day for that
country and very sadly its people.

اگه توافق نشه روزگار ایران و مردم ایران سیاه میشه.

و بله عزیزان بار دیگر ثابت شد برای دشمن، جمهوری اسلامی ایران و مردم ایران دو چیز مجزا نیستند.


لعنت خداوند بر شما مزدوران خودفروخته که افکار جوانان رو برای حمایت از اجنبی بردید.

تا اجنبی و خائن کفن نشود
این وطن، وطن نشود.

پ.ن از شما اعضا محترم بابت گذاشتن سخنان این شیطان پلید در این چنل پوزش میطلبم.

شما باید بچپید توی دانشگاه‌های مطرح کشور مث تهران، امام صادق، بهشتی، شریف، علم و صنعت و... حالا کارشناسی یا ارشد یا دکتر.. اونجا مث اسب عربی درس بخونید و بشید رتبه‌های برتر دانشگاه، و مث اسب کاسپین هم باید کار فرهنگی سیاسی اجتماعی کنید تا دیده بشید و وارد حلقه های تصمیم ساز بشید.. همین روند رو ادامه بدید، چهره بشید، مقاله بنویسید، یادداشت روزنامه.. کنفرانس، همایش، سخنرانی و.. تا بشید چهره تاثیرگذار.. آشنا بشید با آدما، ارتباط بگیرید، خط بگیرید، خط بدید، وصل بشید، وصل کنید و.. همین خط رو ادامه بدید، قطعا میان سراغتون برای یه پست مسئولیتی.. اونو خوب انجام بدی، ارتقا.. بعدی رو هم انجام بدی خوب ارتقا.. بعد دیگه شناخته میشی و حالا وقتشه که پستای اصلی‌تر و کلیدی‌تر رو بهت پیشنهاد بدن.. بچه ها این روند، شاید ۱۰ ۲۰ سال طول بکشه.. استمرار، هوشمندی، توکل، ولایتمداری، درس، تخصص، سختی، شب‌نخوابی، زجرکشیدن، حرف شنیدن، توهین شنیدن، از خوشی‌ها زدن و.. رو هم داره..
بسم الله

[ @ruzefekr ±∞ ] روضه‌فکر 🌱

بر شهیدانی که جایشان در تصاویر خالی بود هم مبارک باشه ان شاءالله 💚

وقتی بنده خلوت میکنه که گناه کنه.
ندا میاد به این دو ملک، که برید کنار.
_خدایا بریم کنار؟ تو مارو مامور کردی، وظیفه دادی بنویسیم اعمالش رو، داره خلوت میکنه گناه کنه ها!

ندا میاد: نه! شما بی خبرید بندم با من حرف خصوصی داره.. برید کنار.. (آبروداری میکنه)

دو ملک میرن کنار بنده شروع میکنه به گناه کردن در خلوتش..

ندا میاد: خدای بدی بودم برات؟ 💔
داری با خودت چه میکنی بنده من؟

■ مسئله‌ هسته‌ای که دکتر بعد از دو رکعت نماز موفق به حل آن شد! ⚛☢

●یکی از آن شب‌هایی که تا دیروقت با دکتر کار می‌کردیم،‌ در یک محاسبه کارمان گیر کرد.
چند ساعتی طول کشید و گره باز نشد. طوری شده بود که کاری از دکتر شهریاری با آن همه تسلطی که در محاسبه داشت بر نمی‌آمد.
شب از نیمه هم گذشته بود. در یک لحظه دکتر دست از کار کشید فکر می‌کردم تصمیم گرفته است کار را رها کند، تا روز بعد ادامه بدهیم.

●تعجب کرده بودم. آخر امکان نداشت دکتر از کنار یک مسئله لاینحل بگذرد و بگذارد برای بعد. اما اشتباه کرده بودم ایشان رو کرد به من و گفت:
«بریم دو رکعت نماز بخونیم».

●راستش با خودم فکر می‌کردم خواندن نماز چه ربطی به کار علمی  و محاسبه هسته‌ای دارد؟
اما خب این برای من که شاگردش بودم یک روال بود که هر چه می‌گفت اطاعت می‌کردم.
باور کنید هیچ باوری به این نداشتم که نماز خواندن ما کاری از پیش ببرد.

●تجدید وضو کردیم و رفتیم نمازخانه دانشکده‌، کنجکاوی من که سن و سال چندانی نداشتم و سوال‌هایم درباره ربط نماز به محاسبه هسته‌ای باعث شد دقت کنم به این که آیا ایشان از فرصت نماز برای ادامه تمرکز روی محاسبه استفاده می‌کند یا نه!
ایشان رفت و همان جای همیشگی در نمازخانه قامت بست.

●من این فضا را تا دکتر در قید حیات بود، جرئت نکردم و درست هم نبود برای کسی تعریف کنم.
اما امروز می‌گویم در آن دل شب دکتر را دیدم که نمازی خواند با ناله‌هایی مثل یک بچه که خطایی بزرگ انجام داده است؛ پیش معلم یا پدرش.
با آن ناله و راز و نیاز،‌ نمی‌توانست تمرکزی روی مسئله داشته باشد!

●من هم نماز خواندم.
نماز که تمام شد سکوتی نمازخانه را پر کرده بود. در همان سکوت یک آن دکتر رو به من کرد و گفت: «پیدا کردم!‌». متعجب مانده بودم همان طور شفاهی روش محاسبه را برایم توضیح داد.

نقل از همکاران شهید مجید شهریاری