همبرگرم خیلی خره.

نصف بیشتر زیبایی آدما برمی‌گرده به اعتماد به نفس و نگاهی که خودشون به خودشون دارن.

آخه چرا من هی بغل میخوام؟

امروز روز پر از سختی، استرس، ددلاین های دقیقه نودی و باگ‌های وحشتناک بود.

امروز عجیب همش یاد علیرضا میوفتم. کاش زنده بود براش موزیکی که الان دارم گوش میدمو میفرستادم. حتما خوشش میومد.

با اینهمه معلومات و جایگاه اجتماعی و بدنی که ساختی، وقتی نمی‌تونی آزادانه در بدنت بلولی، برقصی و حتی فقط گاه در چهاردیواری خویش، عجیب باشی، که چه؟

یه همکار سنیور دارم که خیلی مهربونه.
همیشه یه‌جا سوال داشته باشم با مهربونی کمکم میکنه حتی اگه خیلی وقتشو بگیره یا اگه سرش شلوغ باشه.
امروز یه موردی پیش اومد که از من کمک خواست اونو یادش بدم، احساس خوبی داشتم که تونستم منم یه جا بهش کمک کنم. (:

مجبورم با “تجربه شد” از هر داستانی مووان کنم.

زندگی بی‌مزه اصلا حال نمیده.

میخوام.

منتظرم جمعه بشه صبح زود تا خود شب برم طبیعت این ذهن بیچاره مظلوممو استراحت بدم. پوکیده.

استانداردها و ارزش‌هامون مثل خط قرمز شخصی‌ان. هیچ‌کس نباید باعث بشه ما ازشون کوتاه بیایم. اگه یه جا بخوای به خاطر دیگران پایین بیای در واقع داری به خودت کم‌اعتنایی میکنی.
همیشه آدمای مختلف هستن که نظر بدن. ولی خب نظرات آدم‌ها مثل باد میگذره، اما ریشه‌های ما محکم و ثابتن. مهم اینه که خودمون رو با ارزش‌ها و استانداردهای خودمون بسنجیم نه با معیارهای بقیه.

کاش ذهنم انقدر درگیر نباشه.
شاید اگه مجبور نبودم همه مسائلو خودم تنهایی حل کنم، اونوقت آروم‌تر بود.

من یاد گرفتم منتظر هیچ‌کس نباشم. هرکی که بخواد بیاد، خودش راهشو پیدا میکنه.

آدم وقتی رفاه بعضیا رو میبینه، تازه میفهمه چقدر قوی بوده که با نداشتن هم تونسته بسازه و خودشو تا اینجا رسونده.

یهو وسط صدتا تسک پاشدم اینو درست کردم.