خداروشکر.

یه‌کاری با خودم کردم که وقت فکر کردن به هیچی رو ندارم. حس میکنم خنثی‌ام.

این به‌درک گفتنی که از مهران مدیری یاد گرفتم یه‌جور آرامشی بهم میده که اصلا نگو و نپرس.
نشد؟ به‌درک! تمام.

دارم به قسمت آخر واکینگ دد نزدیک میشم. دلم نمیاد ببینم تموم شه وای نه.

ظرفیت اعصاب و حوصلم پر شده. امروز اصلا نمیتونم اجتماعی باشم.

از بوسیده شدن پیشونیم خوشم میاد.

وای خیلی باگ بدی بود. بالاخرهههه خواب.

بعضی وقتا تمام توانمو میزارم، دیر میخوابم زود بیدار میشم. فکر میکنم تلاش میکنم اما آخرش به‌جای آرامش یه حس سنگین همراهمه شبیه نارضایتی. حسی که آروم در گوشم میگه کافی نیستی.

عاشق این تصمیم یهویی‌هامم.

داشتن آدم‌هایی که بتونی قشنگیای زندگیت رو براشون تعریف کنی و اونها هم برات لبخند بزنن و ذوق کنن، نعمته. نعمت.

آدم دلش که پاک باشه خدا هم باهاشه.

این حرفا و تعارفای الکی رو دوست ندارم. من وقتی کسی حرفی رو از ته دلش بهم میزنه خوشحال‌ترم. حالا چه خوب باشه چه نه.

مثلا همین خود من. دقیقا دارم یه کی فکرش‌و می‌کرد رو زندگی می‌کنم. خوب یا بد نه‌ها. صرفا کی فکرش‌و‌ می‌کرد.

سخته، دلم نمیاد از بعضی چیزا دل بکنم.

هیچی نمیتونست یکم حالمو خوب کنه ولی تهران اومدن کاری کرد که اوضاع دیگه اونقدرام بد نباشه.

به خودم میگم فردا اگه اونی که میخوام نشه چی؟ ممکنه ناراحت بشم یا برام مهم نباشه؟ دوراهی عجیبیه.