به خودم میگم فردا اگه اونی که میخوام نشه چی؟ ممکنه ناراحت بشم یا برام مهم نباشه؟ دوراهی عجیبیه.

یکی بگه کو اون ذوق و حوصله همیشگی؟

فعلا مجرد بودن بهترین اتفاق زندگیمه.

به نظرم به نسبت وضعیت مملکت و زندگی خیلی خوب دووم آوردیم، بی‌نهایت قوی و خفن بودیم تا همینجاشم.

وقتی بین اینهمه بدی یه آدم خوب میبینم دلم نمیخواد از دستش بدم.

‏همونقدر که مسئولیت پذیری مهمه، همونقدر هم فهمیدن اینکه مسئول همه چیز نیستی مهمه.

فکر میکردم خوب میشه اما نشد. حالا دنبال جوابِ چیشد که نشد میگردم.

آدمایی که بخوان توو کارای خصوصیم دخالت کنن یا درباره‌شون ازم انتظارای بی‌جا داشته باشن و نظر بدن رو اصلا نمیتونم دوست داشته باشم.

حس خوب اونجاییه که به مرحله‌ای میرسی که هرسوالی درباره حوزه کاریتو میتونی جواب بدی.

فقط دلم میخواد مامان و بابا از ته دل خوشحال باشن. اینطوری زندگی قشنگ‌تره.

تنها دلخوشیم کارمه.
تا یکم میخوای به خودت بیای دوباره بیکار میشی.
کاش برسه اون روزی که دیگه این خبرارو نشنویم.

واقعا تا کی باید تنها همه جا برم وا.

پیانو تمرین کردن بین صدتا بدبختیم، یه حس عجیبی داره.
انگار وسط جنگ چیل کردم دارم آب پرتقال میخورم.

هیچی مثل حرفای خودم، خودمو آروم نمی‌کنه.
پشت و پناه.

هرچقدر فکر میکنم نمیدونم اسمشو بزارم امید یا ناامیدی.

مهم این نیست که چه کسی طولانی‌تر می‌مونه، مهم اینه که چه کسی به شما احساس دیده شدن، شنیده شدن و حمایت رو میده.

ما معترضیم چون زندگی‌مون کوچیک شد، چون امنیت از کوچه‌هامون جمع شد، چون به اسم دشمن، هم‌نوع‌هامون رو زدن و به‌راحتی گفتن: «حقش بود!» این خشونت بی‌رحمانه‌شون هربار جلوتر اومد؛ اول صداها، بعد تن‌ها، حالا حتی نوجوون‌ها. این مسیر نه اقتدار می‌سازه نه آرامش؛ فقط نفرت رو انباشته می‌کنه. هیچ حکومتی روی ترسِ ریخته شده دووم نیاورده؛ وقتی چیزی برای از دست دادن نباشه، ترس جاش رو به شجاعت می‌ده. و هیچ خونی بی‌حساب از حافظه‌ی جمعی پاک نمی‌شه.

با این قیمتا هرچقدر کار میکنم بازم فقیرم.
دیگه واقعا جا نداره بیشتر از چهارده ساعت کار کنم.