تنها دلخوشیم کارمه.
تا یکم میخوای به خودت بیای دوباره بیکار میشی.
کاش برسه اون روزی که دیگه این خبرارو نشنویم.

واقعا تا کی باید تنها همه جا برم وا.

پیانو تمرین کردن بین صدتا بدبختیم، یه حس عجیبی داره.
انگار وسط جنگ چیل کردم دارم آب پرتقال میخورم.

هیچی مثل حرفای خودم، خودمو آروم نمی‌کنه.
پشت و پناه.

هرچقدر فکر میکنم نمیدونم اسمشو بزارم امید یا ناامیدی.

مهم این نیست که چه کسی طولانی‌تر می‌مونه، مهم اینه که چه کسی به شما احساس دیده شدن، شنیده شدن و حمایت رو میده.

ما معترضیم چون زندگی‌مون کوچیک شد، چون امنیت از کوچه‌هامون جمع شد، چون به اسم دشمن، هم‌نوع‌هامون رو زدن و به‌راحتی گفتن: «حقش بود!» این خشونت بی‌رحمانه‌شون هربار جلوتر اومد؛ اول صداها، بعد تن‌ها، حالا حتی نوجوون‌ها. این مسیر نه اقتدار می‌سازه نه آرامش؛ فقط نفرت رو انباشته می‌کنه. هیچ حکومتی روی ترسِ ریخته شده دووم نیاورده؛ وقتی چیزی برای از دست دادن نباشه، ترس جاش رو به شجاعت می‌ده. و هیچ خونی بی‌حساب از حافظه‌ی جمعی پاک نمی‌شه.

با این قیمتا هرچقدر کار میکنم بازم فقیرم.
دیگه واقعا جا نداره بیشتر از چهارده ساعت کار کنم.

حالِ هیچی نیست.

اگه به دیت گریه دعوت شم اصلا نه نمیارم.

مشتری زنگ زده میگه مهندس یه چند روزی هست سرعت سایتمون خیلی کند شده میشه درستش کنید. (:

حیف ما.

Je n'ai pas peur de la route
Faudrait voir, faut qu'on y goûte
Des méandres au creux des reins
Et tout ira bien là
Le vent nous portera.

حتی نمیتونم درباره‌ش بنویسم.

حتی یادم نمیاد قبل از دی ماه کی بودم، چیکار میکردم و چطور زندگی میکردم!

داره یه‌ماه میشه که کار تعطیله.
دیگه واقعا نمیدونم باید چیکار کنم.
خستم از این درگیری ذهنی.

چرا بعضی از ادمینا آنلاین نمیشن؟ چرا چرا چرا....