حتی نمیتونم درباره‌ش بنویسم.

حتی یادم نمیاد قبل از دی ماه کی بودم، چیکار میکردم و چطور زندگی میکردم!

داره یه‌ماه میشه که کار تعطیله.
دیگه واقعا نمیدونم باید چیکار کنم.
خستم از این درگیری ذهنی.

چرا بعضی از ادمینا آنلاین نمیشن؟ چرا چرا چرا....

چمیدونم حداقل یه این بار میشد.

گفت الان باید هوای همو بیشتر داشته باشیم.

وای خدایا خیلی عاشق زندگی‌امممممممممممممممممممممممممممم!

بمیرم...

فکر می‌کنم ما الان فقط به امید هم‌دیگه زنده‌ایم. من شخصا تموم امیدواریم به خودمونه. به همین توانی که داریم وسط می‌ذاریم. دلم به شماها گرمه فقط. می‌دونم زورمون شاید نرسه اما چیزی که مارو کنارهم سرپا نگه‌داشته یه چیزی فراتر از قدرته. که حتی توضیح درخوری هم براش ندارم اما شکرگزارم که با شما تو یه تاریخ و یه سمت ایستادم.

بابا این غم دیگه خیلی سنگینه، سنگین تر از هر غمی که تابحال داشتیم.

تکرار.

اگه این روزها پارتنر دارید، کسی توی زندگیتونه که می‌تونید باهاش حرف بزنید، بیشتر هوای همو داشته باشید، قدرِ همدیگه رو بدونید، همین‌که توی این وضعیت کنارتون مونده خودش خیلی ارزشمنده، تنهایی گذروندنِ این شرایط سخته، تنهایی‌ش بیشتر حس می‌شه، آزاردهنده‌تره، منزجرکننده‌س. یهو به خودت میای و حس می‌کنی تا ابد توسط کائنات و تمامِ نیروهای جهان نفرین شدی.

وای عاشقِ تموم وقتایی هستم که دلم میخواد درباره احساسات جدیدی که تجربه میکنم بنویسم.
حین نوشتن انگار دقیق‌تر میبینمشون و به جزئیاتشون توجه میکنم، به ریزترین تغییرات حال دلم.
و همون‌جا وسط کلمه‌ها اون حس برام واقعی‌تر و عمیق‌تر میشه.

ظرفیت اعصاب خوردیم دیگه پره پر شده.

عجب گرفتاری شدیم از دست اینا.

هزینه‌های زندگی در ایران به نقطه‌ای رسیده که دیگر نمی‌شود آن را صرفاً «سخت» توصیف کرد. برای بخش بزرگی از جامعه، معیشت به مسئله‌ای روزبه‌روز و فرساینده تبدیل شده است؛ تصمیم‌هایی که زمانی ماهانه گرفته می‌شد، حالا هر روز و گاهی هر ساعت باید دوباره سنجیده شوند.

در چنین وضعیتی، کار کردن چه در فضای آنلاین و چه خارج از آن نه نشانه‌ی رضایت از شرایط است و نه پذیرش وضع موجود. اغلب، تنها تلاشی است برای عقب نیفتادن از هزینه‌هایی که مدام جلوتر می‌دوند: اجاره، درمان، آموزش، رفت‌وآمد و مایحتاجی که هر بار گران‌تر از قبل بازمی‌گردند.