تکرار.

اگه این روزها پارتنر دارید، کسی توی زندگیتونه که می‌تونید باهاش حرف بزنید، بیشتر هوای همو داشته باشید، قدرِ همدیگه رو بدونید، همین‌که توی این وضعیت کنارتون مونده خودش خیلی ارزشمنده، تنهایی گذروندنِ این شرایط سخته، تنهایی‌ش بیشتر حس می‌شه، آزاردهنده‌تره، منزجرکننده‌س. یهو به خودت میای و حس می‌کنی تا ابد توسط کائنات و تمامِ نیروهای جهان نفرین شدی.

وای عاشقِ تموم وقتایی هستم که دلم میخواد درباره احساسات جدیدی که تجربه میکنم بنویسم.
حین نوشتن انگار دقیق‌تر میبینمشون و به جزئیاتشون توجه میکنم، به ریزترین تغییرات حال دلم.
و همون‌جا وسط کلمه‌ها اون حس برام واقعی‌تر و عمیق‌تر میشه.

ظرفیت اعصاب خوردیم دیگه پره پر شده.

عجب گرفتاری شدیم از دست اینا.

هزینه‌های زندگی در ایران به نقطه‌ای رسیده که دیگر نمی‌شود آن را صرفاً «سخت» توصیف کرد. برای بخش بزرگی از جامعه، معیشت به مسئله‌ای روزبه‌روز و فرساینده تبدیل شده است؛ تصمیم‌هایی که زمانی ماهانه گرفته می‌شد، حالا هر روز و گاهی هر ساعت باید دوباره سنجیده شوند.

در چنین وضعیتی، کار کردن چه در فضای آنلاین و چه خارج از آن نه نشانه‌ی رضایت از شرایط است و نه پذیرش وضع موجود. اغلب، تنها تلاشی است برای عقب نیفتادن از هزینه‌هایی که مدام جلوتر می‌دوند: اجاره، درمان، آموزش، رفت‌وآمد و مایحتاجی که هر بار گران‌تر از قبل بازمی‌گردند.

برای بسیاری، توقف کار اصلاً یک گزینه نیست. نه به این دلیل که شرایط عادی است، بلکه چون حاشیه‌ی امنی باقی نمانده. فاصله‌ی میان درآمد و هزینه آن‌قدر کم شده که کوچک‌ترین وقفه، زندگی را از تعادل خارج می‌کند.
آنچه این فشار را سنگین‌تر می‌کند، هم‌زمانی بحران‌هاست. در چنین فضایی، قضاوت درباره‌ی انتخاب‌های معیشتی افراد، بدون در نظر گرفتن این زمینه‌ها، تصویر نادقیقی از واقعیت می‌سازد.

اما عزیزم عزیزم عزیزم !
حقیقتا ما را به سخت جانی خود این گمان نبود

میدونم خیلی سخته.
ولی اگه توو این شرایط داری تلاشتو میکنی دمت واقعا گرم.

یه لیست از خریدای سال ۹۷ تو وسایلام پیدا کردم.
قیمتاشو دیدم بغضم گرفت.
چقدر دوریم از هفت سال پیش.

من برات آرزوی داشتن حس امنیت میکنم.
اینجوری که دلت به چیزی قرص باشه که میدونی وقتی هست ذهن و روح و جسمت در امانه.
آره خب اون حس اعتمادو برات آرزو میکنم.
چون فکر میکنم این روزا بهش نیاز داری.

من یه جوونم.
من باید بدونم وقتی کار میکنم و پس اندازی که جمع میکنم بعد یه مدت قراره واسم مفید باشه. ولی نیست.
من باید بتونم بدون دغدغه فکری مایحتاج زندگیمو بخرم. ولی نمیتونم.
من باید بتونم شب‌ها با آرامش و انگیزه واسه فردام بخوابم. ولی با انبوهی از غصه و غم میخوابم و بیدار میشم.
من بعنوان یه جوون نیاز دارم حس کنم ارزشمندم.
من به امید نیاز دارم. ولی وقتی اطرافو میبینم... دریغ از حتی یه تیکه امید...

میخوام این موزیکو تا آخر عمر گوش بدم.