از "ببینیم بعداً چی میشه" ها بدم میاد.

پناه بر موسیقی.

هیچوقت یلدا حالم خوب نبوده.

امیدوارم به مرحله ای برسم که دیگه مجبور نباشم بابت انجام دادن هرکاری و هرچیزی اول ب مبلغش و هزینه ای که باید بابتش اوکی کنم، فکر کنم.

واقعا در تلاشم، و میدونم خدا هوامو داره؛ هرچند که اولش سخته و این خیلی نرماله که سخت باشه.

بله حق با توعه ویکتور هوگو؛ امید در زندگی بشری آنقدر اهمیت دارد
که بال برای پرندگان...

تا بی‌نهایت درس دارم و تا بی‌نهایت حال ندارم.

زندگی اونقدر قوی بارت میاره تا دیگه موقع دفاع کردن از خودت گریت نگیره

یه صفحه‌ دسکتاپم که هزارتا tab توش بازه.

امیدوارم بیارزه.

فکر کن یه تویوتا هایلوکس داشته باشی و با سلیقه خودت تبدیل به کمپرش کنی. اصلا دیگه غم چیه؟

تو اولی نبودی، آخری هم نیستی، همه‌ی ما یه جورایی احساس می‌کنیم یه گوشه از این جهان تنها افتادیم. گاهی با کوچیک‌ترین ضربه‌ای ممکنه از هم بپاشیم، توی سطحی‌ترین اتفاق اعتماد به نفسمون رو از دست بدیم، با داشتن کم‌ترین احساس خطری موقعیت رو ترک کنیم، با هر حرفی آشفته بشیم یا از هر چیزی متنفر. بالاخره انسانیم، چیکار می‌شه کرد؟