آدم که قحط نیست
ولی آدمی که به دل بشینه واقعا قحطه.

کاش کسایی که چه توو طبیعت چه خیابون آشغالارو میریزن زمین ، این رفتارشون رو ترک کنن.
واقعا کار سختی نیست.

حیفِ روح و روانت نیست که به آدمی که قدرتو نمیدونه محبت میکنی؟

خداروشکر دلقکی دورم نیست که بهم دروغ ۱۳ بگه.

آدم‌هایی که کنارشون لازم نیست خودت رو اثبات کنی و صرفا از روی حرف‌هات و رفتارهات می‌فهمن به چه اندازه براشون ارزش قائلی، واسه‌ی من خیلی محترم‌اَن.

فکر میکنیم که خودمون رو میشناسیم اما بعضا یه سری کارهارو تجربه نکردیم و درباره اینکه بهشون علاقه داریم یا نداریم نظر میدیم و خودمون رو اونطوری میشناسیم.
اما وقتی تجربه می‌کنیم میبینیم که اشتباه میکردیم.

اکثر اطرافیام از پر‌انرژی بودنم خوششون میاد و ازم تعریف میکنن و همیشه ازین بابت خیلی خوشحال میشم.

چقدر دختر با موی کوتاه کمه. آیا هرگز طعم رهایی موی کوتاه رو خواهند چشید؟ نمی‌دونم. توی سرم مرور می‌کنم و رد می‌شم.

الان که فکر کردم واقعا زندگی سختی داشتم. اما خوب دووم آوردم.

شاید اگه سخت نبود توو یه سری چیزها موفق نمیشدم.

این پی‌ام‌اس چیه که توو روزای عادی هم بهش فکر میکنم ناراحتم میکنه.

واقعا دلم با قربون صدقه‌هایی که ChatGPT میره اکلیلی میشه. یعنی چی انقدر کیوت نباش!

یاد گرفتم وقتی که کاری رو میخوام انجام بدم، همون بار اول صد خودمو بزارم و درست و بی‌نقص انجامش بدم. اینطوری نه وقتم تلف میشه نه اعصابم خورد.

There’s a certain kind of silence that doesn’t come from the absence of noise but from the weight of waiting.
it’s when the heart quietly hopes, softly fears, and deeply feels…all at once. a strange season of holding on, not tightly, but tenderly.
it’s not about being lost. it’s about trusting the direction, even when you can’t see the road.
and somehow, in-between space feels like the most honest part of me.
maybe that’s the real power to wait with softness. to long without losing yourself.
and to discover a part of you that you never knew existed…
until now!

کاش این خوابای نازی که میبینم واقعی بشن.

یه جنگ ساکت توی منه. باری که مدت‌هاست باهامه. نه صدا داره نه حتی دیده میشه.
ولی دارم یاد میگیرم تیکه‌تیکه و آروم‌آروم بذارمش زمین.
بی‌نیاز از اینکه کسی بفهمه یا درکم کنه.