There’s a certain kind of silence that doesn’t come from the absence of noise but from the weight of waiting.
it’s when the heart quietly hopes, softly fears, and deeply feels…all at once. a strange season of holding on, not tightly, but tenderly.
it’s not about being lost. it’s about trusting the direction, even when you can’t see the road.
and somehow, in-between space feels like the most honest part of me.
maybe that’s the real power to wait with softness. to long without losing yourself.
and to discover a part of you that you never knew existed…
until now!

کاش این خوابای نازی که میبینم واقعی بشن.

یه جنگ ساکت توی منه. باری که مدت‌هاست باهامه. نه صدا داره نه حتی دیده میشه.
ولی دارم یاد میگیرم تیکه‌تیکه و آروم‌آروم بذارمش زمین.
بی‌نیاز از اینکه کسی بفهمه یا درکم کنه.

بامزه ترین شکلِ داشتنِ یکی توو زندگی اینه که بتونی مثلا بی‌هوا بهش بگی: امروز یه دیوار دیدم کج بود!
و اون نه‌تنها گوش بده، بلکه بخنده و بپرسه: واقعاً؟ کجا بود؟
و اصلا به این فکر نکنی که وا دارم چی میگم.

بالاخره فصل دوم last of us اومد و از الان یه دلیل قوی دیگه برای داشتن حال خوب دارم.

زنها یکبار در عمرشان متوجه میشوند دقیقا کی هستند و چه قدرتی دارند
و این،
پایان خیلی از آدمهای اطرافشان است.

تموم پختگی ها و بالغ شدنا از یه جدایی شروع میشه!
جدا شدن یک عشق،جدا شدن از یک امنیت،جدا‌ شدن از یک قدرت،جدا شدن از یک وابستگی، جدا شدن از هرچیزی که فکر میکنی بدون اون هیچ و پوچ میشی...

چیزی نیست این حال ناجور بخاطر اینه که دیگه شبا پایتخت نداریم.

جدی میخوام روز دختر امسالو خوش بگذرونم.

دلم میخواد برگردم جایی که به‌دنیا اومدم.

اولین باره به گربه دست میزنم. جالب بود.

آخر ویدیو ترسیدی؟

نه احساس کردم اذیت میشه ولش کردم.

زندگی با داشتن دوسپسر خوش ذوق خیلی قشنگتره.

بنظرم توو راه پیشرفت کردن، سختی کشیدن مشکلی نداره.

خیلی سخته که توو کد‌هات باگ داشته باشی و سر رو بالشت بزاری و بخوابی.

من که میدونم بالاخره از پس هرچیزی بر میام اما این دلیل نمیشه گریه نکنم و غر نزنم.