فرقی نداره چقدر کار کنم و پول دربیارم، درنهایت باید تا آخر برج با یه تومن سر کنم.

داشتم قسمت آخر the last of us و میدیدم و روی دیوار یه جمله ای نوشته بود. پسر. دنیا واقعا جای عجیبیه و بله کلمات نجاتمون میدن.

از دیدن و ارتباط گرفتن با آدمایی که خودشونو از سردرگمی نجات دادن و هدفمندن لذت میبرم. واقعا.

من یه سری اهدافمو انقدری دوست دارم که تاحالا نشده برای انجام دادن کاراش تنبلی کنم یا خودمو توجیه کنم که " نه خب ببین تو باید ادامه بدی".

راه نسبتا طولانی‌ای انتخاب کردم چون دارم با مشتاقانه‌ترین حالت ممکن از مسیرم لذت میبرم.

اگه مثل الان بدن و ذهنم از کار زیاد خسته شده باشه، باز دارم از خستگیشم لذت میبرم.

و خب خداروشکر.

الان اگه طهران بودم، دلم غصه رو رها میکرد و آروم میگرفت.

رفیق خوب داشتن هم برای روحیه خیلی خوبه.
مثلا الان دارم بخاطر اینکه تولد لیلاست ذوق میکنم.

خیلی از مسیر ها تورو مجبور میکنن تا تلاش کنی تا برسی به چیزی که میخوای اما مقصد قراره جایی باشه قرار بود از اولشم اونجا باشی

Yesterday🌼✨

کمرم داره دو نصف میشه و چشمام تار میبینه.🧚🏼‍♀

میخوام وقتی پیر شدم باسواد، باتجربه و سرحال باشم.

اینطوری که نشونم بدن و بگن کاش مثل این خانوم پیر شیم.

امروز اینطوریه که اگه بیرون نری و بهت خوش نگذره، باید غمو تا فردا تحمل کنی.

ای کاش به جای وقت تلف کردن برای کنکور، برای برنامه نویسی وقت میزاشتم.

اما این ای کاش، اینطوری نیست که معنی پشیمونی بده. فقط اونوقت تا الان چند سالی جلو تر بودم.

شایدم این اتفاقا افتاد که الان قدر علاقه و استعداد هامو بیشتر بدونم.