دوست عزیزی که تهویه مطبوع نوین میخواستن
بسیار جزوه کامل وجالبیه
💠درخواستی همراهان 💠
🍂🍂🍂🍂🍂
Ⓜ️Ⓜ️Ⓜ️📧📧📧📧
🆔 @Mech_Engineering
Ⓜ️Ⓜ️Ⓜ️📧📧📧📧

☝️☝️☝️☝️☝️☝️☝️☝️☝️
📒 ترجمه استاندارد API، هدیه ای مخصوص مهندسین و متخصصین صنعت نفت، گاز و پتروشیمی

فلوئنت فارسی👆👆👆👆👆

👆👆👆
اپلیکیشن اندروید استانداردهای نفت ایران IPS

👆👆👆
اپلیکیشن اندروید استانداردهای گاز ایران IGS

تشکر از مهندس سجودی عزیز 👇👇👆👆

دوستانی که پایپینگ زیر دریا رو درخواست کرده بودند
مطالب قبلی رو در کانال سرچ کنند و این هم مطالب جدید👇👇👇👇


💠درخواستی همراهان 💠
🍂🍂🍂🍂🍂
Ⓜ️Ⓜ️Ⓜ️📧📧📧📧
🆔 @Mech_Engineering
Ⓜ️Ⓜ️Ⓜ️📧📧📧📧

روشهای مختلف لوله گذاری دریایی

از ابتدای شروع لوله گذاری در دهه ٥٠ تاکنون روشهای مختلفی برای نصب خطوط لوله در بستر دریا به کار گرفته شده است. در یک دسته بندی کلی می توان این روشها را به دودسته زیر تقسیم کرد:

لوله گذاری به روش کشیدن

در این روش، خط لوله در کارگاهی در ساحل ساخته می شود و سپس بوسیله یک یا چند شناور یدک کش به محل مورد نیاز در دریا کشیده می شود. اگر خط لوله خیلی بلند باشد آن را در قطعات متعددی ساخته و به محل حمل می کنند و در آنجا به یکدیگر متصل می کنند. روش مذکور عموماً برای خطوط لوله کوتاه از نظر طول و برای هر عمقی به کار می رود. ویژگی این روش این است که همه عملیات ساخت خط لوله زیردریایی در ساحل انجام می شود در حالی که در روشهای دیگر، بجز روش قرقره ای حداقل عملیات اتصال لوله ها برای تشکیل خط لوله در خود دریا صورت می گیرد. اما روش کشیدن لوله مزیت بزرگی نسبت به روش قرقره ای دارد که برای لوله های با قطر بزرگ روش قرقره ای کاربرد ندارد. از دیگر مزیتهای این روش سرعت آن است. همچنین در این روش دیگر نیاز به تجهیزات بسیار گران بارج لوله گذار نیست.
پارامترهای اقتصادی اصلی برای فاز نصب در یک عملیات کشیدن لوله عبارت است از:
١) اندازه و تعداد یدک کشهای مورد نیاز،
٢) تعداد و طول قطعات لوله،
٣) سرعت و حساسیت نسبت به آب و هوا در عملیات کشیدن لوله،
٤) روش نصب بشکه های شناوری و جداسازی آنها از خط لوله،
٥) روش اتصال قطعات خط لوله به یکدیگر
٦) روشهای قرار دادن رشته های لوله بر کف دریا.
این روش به نوبه خود به سه روش کشیدن لوله در سطح دریا، کشیدن لوله در مجاورت نزدیک بستر دریا، کشیدن روی بستر دریا تقسیم می شود.

لوله گذاری توسط بارج لوله گذار

در این روش همانطور که از نامش پیداست لوله توسط یک بارج (شناوری شبیه به کشتی که معمولاً توسط شناورهای دیگر همچون یدک کش ها کشیده می شود) به بستر دریا خوابانده می شود. روش کار به این شکل است که بارج لوله گذار به وسیله یک سیستم نگهداری ایستگاهی در سطح آب مستقر می شود به طوری که راستای آن مطابق با راستای مسیر خط لوله است. این در حالی است که یک سر خط لوله در بارج نگهداری شده و قسمتی از آن به طور معلق در آب شناور است تا به بستر دریا برسد. سپس با حرکت آهسته بارج به سمت جلو، لوله ها یک شاخه یک شاخه به انتهای خط لوله جوش داده می شوند و بارج به اندازه طول همان شاخه لوله به جلو حرکت می کند(به غیر از روش قرقره ای). این رویه را رویه لوله گذاری معمولی می نامند. این روش، خود در طول زمان به سه روش عمده زیر توسعه یافته است:

لوله گذاری به روش S-lay
روش S-lay در واقع نخستین روش به کار گرفته شده در صنعت لوله گذاری دریایی نوین است که ابتدا در خلیج مکزیک استفاده شد. از آنجا که در این روش شکل تقریبی دهانه خط لوله از بارج تا بستر دریا شبیه حرف S است، آن را S-lay نامیدند. این روش یک تکنولوژی مشهور و مقرون به صرفه برای استفاده در لوله گذاری آبهای سطحی تا عمیق است. به طوری که خطوط لوله زیر دریایی غالباً با این روش نصب می شوند و بیشتر بارجهای لوله گذار براساس روش S-lay ساخته می شوند.

لوله گذاری به روش J-lay
از زمان آغاز فعالیتهای نفت و گاز در دریا روند اکتشاف و حفاری و سپس تولید در آبهای عمیق تر همواره به طور پیوسته ادامه داشته است. به طوری که روشهای سنتی دیگر جوابگوی نیازهای چنین عمقی نبود. روش S-lay نیز از این قائده مستثنا نبود. طرحهای توسعه یافته هم اکنون پروژه هایی در آبهای عمیق تا ٣٥٠٠ متر و بیشتر دارند. با نگاه به این رقابت در آبهای بسیار عمیق، صنعت فراساحلی برای کسب اطلاعات مورد نیاز و توسعه تکنولوژی خط لوله فراخوانده شد تا یک تکنولوژی جدید و قابل اطمینان نصب در آبهای بسیار عمیق و بسترهای ناهموار دریا برای بهبود بخشیدن به قدرت پیشگویی مهندسی رفتار تحت سرویس در تمام طول عمر طراحی و یافتن معیارهای فنی مناسب برای فائق آمدن بر خطرات محیطی، در آبهای بسیار عمیق ایجاد کند.
با این هدف روش J-lay به عنوان یک روش دیگر جهت نصب خط لوله در آبهای بسیار عمیق در ابتدای دهه ١٩٩٠ توسعه یافت.
در این روش، همانطور که از اسمش پیداست، در حین نصب خط لوله شکل حرف J را به خود می گیرد. این شکل به وسیله پایین بردن لوله در آب توسط یک شیب تقریباً عمودی به دست می آید. بنابراین، انحنای موجود بر روی ناحیه خمش منفی که در روش S-lay برای رسیدن به شیب مورد نیاز لوله در ابتدای دهانه معلق به وسیله استینگر تامین می شد در این روش به کلی حذف می شود. شیب مذکور محدودیت عمده گسترش روش S-lay را در آبهای عمیق بیان می کند.