نیتن جونز در کتاب خود (Glitch Poetics: Post-human Language and the Broken Machine) استدلال می‌کند که اختلال، صرفاً یک بن‌بست در ارتباط نیست، بلکه نوعی «افشاگری تکنولوژیک» است. زمانی که یک متن دیجیتال دچار لغزش می‌شود، لایه‌های زیرین (کدها، سخت‌افزار، نویز) که معمولاً برای تسهیل ارتباطِ شفاف پنهان می‌مانند، خود را بر ما تحمیل می‌کنند. در اینجا، زبان از ابزاری برای بیان اراده‌ی انسان، به میدانی برای نبرد نیروهای غیرانسانی تبدیل می‌شود.


در سنت فکری غیر-انسانی‌گری (Inhumanism) رضا نگارستانی و بیگانه-سراییِ (Xenopoetics) ایمی ایرلند، به مثابه‌ی یک «بریدگی» در بافتِ واقعیت عمل می‌کند. این بوطیقا اعلام می‌کند که زبان دیگر ملکِ طلقِ انسان نیست؛ بلکه میدانی است که در آن الگوریتم‌ها، ویروس‌ها و نویزهای الکترونیکی، شعرِ خود را بر ویرانه‌هایِ درکِ انسانی بنا می‌کنند.در این ساحت، «نوشتن» یعنی تسلیم شدن به کدِ شکسته؛ جایی که معنا نه در «کلمات»، بلکه در گسستِ میانِ پیکسل‌ها متولد می‌شود.

@XenoBodies_Lab