داریخماخ یه حس گنگه، ولی پر از حرف. نه می‌شه راحت توضیحش داد، نه می‌شه ازش فرار کرد. یه چیزی بین دلتنگی و بی‌حوصلگی، ولی نه دقیقاً این، نه دقیقاً اون. انگار یه بغض گیر کرده تو گلوت، نه می‌ترکه، نه فرو می‌ره. یه بی‌قراری که دلیلش معلوم نیست، یه خستگی که به تن و دل می‌چسبه. انگار یه غبار نشسته روی دلت و سنگینش کرده. یه دردی که نمی‌ذاره نفس بکشی، اما هیچ‌کس نمی‌فهمه. داریخماخ موقعیت می‌سازه، نه کلمه، و واسه همین یه روز حس خفگیه، یه روز حس بی‌تفاوتی. بدن آدمم بهش واکنش نشون می‌ده؛ سردرد، بی‌خوابی، بی‌حالی... سنگین‌تر می‌شه، عمیق‌تر می‌شه، و هیچ‌وقت کامل تموم نمی‌شه. این شمایی که کم‌کم توش حل می‌شی.