محبوبم : ) ؛

دقیقا اینجوری من ُ از خدا بخواه .

دَمم تویی و بازدَمم دلتنگیه .

چادر عربی سر بکنی پوشیه‌هم روش
بین المللی عاشقتم عشق سیه پوش ..

تاکید می‌کنم هیچ‌‌وقت ، هیچ‌‌جا
شخصیت و احترام‌‌تون رو به احساس
نفروشین ، آدما بهتون رحم نمی‌کنن ؛
پشت ِخودتون‌رو حداقل خالی نکنین ..

جدیداً از خیلی چیزایی که
قدیماً خوشم میومد داره بدم میاد .

؛

قبل عاشق شدن آشنا بشید ..
بشناسید ، با آگاهی عاشق بشید .

عشق ِ جاهلیت ، پشیمونی میاره .

از کسایی که دنبالشون میکنم قبول میکنن دنبال نمیکنن خوشم نمیاد ..

من اون آدمیم که دو دفعه سر راهت قرار نمیگیره .

بزرگوار نمیتونم بهت بگم ولی خیلی دلتنگتم .

حسِ خوب زندگی یعنی تو باشی پیشِ من
چادر مشکی خود را ست کنی با ریشِ من ..

حقیقت (( :

میدونی ؟ هیشکی الکی الکی که نمیره تو لاک خودش این وسطا یکی نا امیدش کرده .

اون لحظه‌ای که حس می‌کنی دیگه چیزی ازت نمونده . انگار تمامِ وجودت ، از موی سرت گرفته تا نوکِ انگشتِ پات ، توی یه دستگاهِ پرسِ غول‌پیکر گیر افتاده و هی فشار داده می‌شه . فشاری که نه تنها جسمت رو ، بلکه روحت رو هم خرد می‌کنه .
از همه ور کش اومدیم ، نه ؟ انگار هر کسی ، هر اتفاقی ، هر درخواستی ، یه ذره از ما رو با خودش برده . یه جایی ، یه احساسِ پوچیِ عمیق شروع می‌شه . یه خلاء که هی بزرگ و بزرگ‌تر می‌شه و هر چی بیشتر سعی می‌کنی پرش کنی، بیشتر فرو می‌ری . حس می‌کنی از درون داری می‌پوسی ، اما ظاهرت هنوز سرپاست. این تناقض ، خودش یه دردِ جداگانه‌ست .
وقتی می‌گم “ نابود ، نابود ، له شدم ” دارم از یه حقیقتی حرف می‌زنم که مثل یه زخمه ، عمیق و سوزاننده . زخمی که دیگه با چسب زخم خوب نمی‌شه . انگار تمامِ رنگ‌های زندگی خاکستری شدن . نه از شادی خبریه ، نه از انگیزه‌ای برایِ ادامه دادن . فقط یه خستگیِ مطلق ، یه درماندگیِ محض .
سخته . گاهی آدم دلش می‌خواد فریاد بزنه ، اما صدایی از گلوش بیرون نمیاد . دلش می‌خواد بدوئه ، اما پاهایش سنگین‌تر از کوه شدن . این همونجاییه که حس می‌کنی دیگه چیزی برایِ ارائه دادن نداری . انگار تهِ خطی ..
من الان له شدم ((( :
ته خطم . نابودم . تنفر دارم . من الان واقعا ..

یروز صبح دیگه نیستم : )

حلال کنید ، شب بخیر .

؛

فارغ‌التحصیل درس ِدلبری هستی جناب ،
من‌ هم از بخت بدم مشروط چشمان توام ..

و ای کاش تو در کنار من بودي ( :