از مهر ، از آبان دلم دیگر نمی‌ترسد
از جمعه های ابریِ آذر نمی‌ترسد ؛

بی تو تمام فصل های سال دلگیرند
غم دیده از پایان شهریور نمی‌ترسد ؛

: )

رفتنِ تو یک خوبی داشت ، اینکه دیگه از رفتن هیچکس نمی‌ترسم .

‏من ترجیح میدم اصلا چت نکنیم اما دیر جوابم رو ندی .

ما همدیگر را ترک کردیم ، بدون آن که چیز های شخصی مان را ببریم ؛ مثلا قلب من همان‌طور آنجا رها شد .

دلتنگ تصوری‌ام که ازت دارم ، ولی دلتنگ خودت نه .

تو شبیه اون آرامشی هستی که حتی وقتی همه‌چی به‌هم می‌ریزه، فقط با بودنِت همه‌چی درست می‌شه .

من به شدت آدم " بیا بریم زیر بارون خیس بشیم " ای هستم .

‏توی دعوای بین قلب و مغز همیشه معده ناراحت می‌شه .

؛

تو برام نه بابا هیچوقت باهام اینکارو نمیکنه بودی .

حضور تو جبران غم های طولانی من بود .

ا
اگر آشنا بودن مهم بود ،
آب ماهی رو نمی‌پخت .

کارد بزنی ازم اضطراب و تپش قلب و سردی دستام میریزه بیرون .

‏همه میگن عطر ، ولی تا حالا یه آهنگ پلی شده وایب یه روزایی رو بهت بده ؟