من هرگز عادت نداشته‌ام به نوشتن.
نه احساس، نه اندیشه، نه حتی خودم را برای دیگری معنا کرده‌ اما تو در میان جمله‌های پراکنده‌ات راه باز کرده‌ای و من، بدون آنکه بخواهم، تو را دیده‌ام.

در جهانی که هرچیز با منطق زنده می‌ماند تو مثل اختلالی شیرین افتاده‌ای میان محاسبات من

می‌خندی و شلوغ می‌کنی، وانمود می‌کنی که مهم نیست اما من از پسِ همان شوخی‌ها، درد را فهمیده‌ام.

دردی که پشت آن تایپ‌های مبهم پنهان کرده‌ای دردی که با خنده‌های تند و بی‌وقفه خفه کرده‌ای و با این‌همه،
با تو بودن، ساده‌تر از هر فرمولی معنا پیدا کرده است.

تو آن نقطه‌ی روشن در دفتر خاکستری منی،
کسی که بی‌آنکه چیزی را درست کرده باشد،
خودش تبدیل به درستیِ لحظه‌ها شده است.

و اگر این روزها، هر تلاشی برای فهمیدن جهان، بی‌فایده به نظر برسد،
تنها به این خاطر است که فهمیدنِ تو، از هر فهمی مهم‌تر شده است.

و حالا که نوشتن را بلد نیستم، و بیان را نمی‌دانم دست به کاغذ برده‌ام تا بگویم...
تو، در من اتفاق افتاده‌ای
-Beak siyoon