It's four in the morning,
the end of December…

- I guess that I miss you,
I guess I forgive you.

می‌دونم احتمالا چیز کوچیکی به‌حساب بیاد، ولی هر دفعه که زمین و زمان داشت به هم دوخته می‌شد تو این مملکت، ما امتحان داشتیم. بدترینشون هم مربوط به ۳سال پیش و خرداد همین امسال میشه. فرض کن شما همینجوری هزارتا بدبختی و استرس داری، در کنارش تازه امتحان‌های مهم هم هستن. با خودت میگی درس بخونم که چی بشه؟ نخونم که چی بشه؟ ۲۰ یا صفر شدنم تو فلان درس چه فرقی می‌کنه وقتی اوضاع کشور اینطوریه؟ نتیجه‌ش هم اینه که نه تمرکز داری که درس بخونی نه دست و دلت به کارِ دیگه‌ای میره و تو یه چرخه‌ای از پوچی گیر می‌کنی.

"When the snows fall and the white winds blow, the lone wolf dies but the pack survives."
- Game of Thrones

و باز همون جمله که میگه "زندگی یک وطن بهم بدهکاره که در اون فقط به زندگی فکر کنم، نه به وطن."

مراقب خودتون و همدیگه باشید:>🩵

امیدوارم حال همگی خوب باشه.

"همه‌ی آن‌هایی که جان باختند، نام داشتند و رویا
که خاموش‌شان کردند. ما به یادشان می‌مانیم، حتی
وقتی جهان نگاهش را می‌دزدد".

کاش انقدر مشتاق وصل شدن اینترنت نباشم. هردفعه با چیزای بدتر از دفعه‌ی قبل مواجه میشم.

یعنی خوب می‌شویم؟ یعنی نور می‌تابد و جان‌های منجمد ما را گرم خواهد کرد؟ یعنی خوب می‌شویم؟ یعنی رخت عزا از تن بیرون خواهیم‌آورد و بر روی گورهای اندوهمان خواهیم‌رقصید؟ یعنی خوب می‌شویم؟! با این وسعت از دردی که حتی تصور نمی‌کردیم؟ با این حجم از کرختی و اندوه و خشمِ درهم آمیخته؟ با این حجم از زخم؟!
یعنی خوب خواهیم شد؟! آیا از یاد خواهیم‌برد چه‌ها به ما کردند؟ آیا از یاد خواهیم‌برد چه معصومانه از صورتِ انسانیِ زیستن، دور مانده‌بودیم و چقدر بی‌گناه و چقدر خشمگین و چقدر اندوهگین بودیم؟!
یعنی خوب خواهیم‌شد؟!
-نرگس صرافیان طوفان

آقای اسپیلبرگ، اگر شرایط ایران رو می‌دیدید قطعا فیلمی غمگین‌تر از Schindler's list می‌ساختید.

نام‌ها را به‌خاطر بسپارید و نام‌شان را صدا بزنید.

این حجم از غم هرگز تمومی نداره.

به راستی که به کدام درد باید گریست؟

نمی‌دونم خنده‌داره یا گریه‌دار که حتی تو ارسال پیام هم محدود باید باشیم.