هر روز،که زیاد میخندم،از فردایش میترسم،از فریاد جبران میکنم تمام خندیدن هایت را میترسم...
هوای فردایش تاریک میشود،پچ پچ زمانه ی پیرزنِ سبزی پاک کنِ لبِ کوچه زندگیمان نشسته،زیاد میشود وقتی در کوچه های زندگی دنیاییم قدم میزنم.
آن وقت است که دل فریاد میزند،اما چه باک از گفتنش که شنیدن فریاد این کباب شده،اهلش را میطلبد و چه کسی بهتر از خداست که بشنود؟
باید با خدا بنشینیم،جدی صحبت کنیم.دلم نمی آید بگویم خدایی که انگار فقط میشنود و صبر دستور می دهد!
هوای فردایش تاریک میشود،پچ پچ زمانه ی پیرزنِ سبزی پاک کنِ لبِ کوچه زندگیمان نشسته،زیاد میشود وقتی در کوچه های زندگی دنیاییم قدم میزنم.
آن وقت است که دل فریاد میزند،اما چه باک از گفتنش که شنیدن فریاد این کباب شده،اهلش را میطلبد و چه کسی بهتر از خداست که بشنود؟
باید با خدا بنشینیم،جدی صحبت کنیم.دلم نمی آید بگویم خدایی که انگار فقط میشنود و صبر دستور می دهد!
هیچ!
Photo
روز افتتاح نمایشگاهش،تقریبا نیم ساعتی جلوتر آمدم و چند دوری نگاه کردم عکس هارا!
انتظارم از شنیده هایم جلو نزد و همانطور که فکر میکردم با عکاسی خوش قلب و خوش اخلاق و انسانی متواضع اما عکس هایی بد مواجه ایم.عکاسه بی فرم،ناتوان است از رساندن کامل محتوا به مخاطب،آنطور که بنده مشاهده کرده ام،یحتمل عکاس محترم و عزیز در آن شرایط و شادی های بعد از پیروزی خودش را گم کرده که سطحی ترین ترکیب بندی ها هم تقریبا اینجا نه نه پیدا نمیشود.اهداف عکاس ستودنیست و ابژه هایش دیدنی تر میتوانست باشد اما زمانی این ابژه ها به مخاطب مفهومی منتقل خواهد کرد که حداقل فرم را داشته باشد،صحبت از فرم شخصی هم که شوخی بیش نیست!بگذریم...
اما نباید بعضی از عکس ها را نادیده گرفت,که داستان گویی بعضی عکس ها خوب است اما در یک نمایشگاه با چندین عکس,انتظار میرود حداقل چندین عکس،خوب باشد نه دو عکس...
ویرایش،ادیت(چیدمان)عکس ها بسیار بد است!
اما همه این ها را که نوشتم،وقتی نگاه خانواده شهید را دیدم،گفتم گور بابای تمام فرم ها و ترکیب ها...
ارتباط با مخاطب دل میخواهد.
پ. ن:
آرزوی موفقیت جناب مرصادی عزیز.
انتظارم از شنیده هایم جلو نزد و همانطور که فکر میکردم با عکاسی خوش قلب و خوش اخلاق و انسانی متواضع اما عکس هایی بد مواجه ایم.عکاسه بی فرم،ناتوان است از رساندن کامل محتوا به مخاطب،آنطور که بنده مشاهده کرده ام،یحتمل عکاس محترم و عزیز در آن شرایط و شادی های بعد از پیروزی خودش را گم کرده که سطحی ترین ترکیب بندی ها هم تقریبا اینجا نه نه پیدا نمیشود.اهداف عکاس ستودنیست و ابژه هایش دیدنی تر میتوانست باشد اما زمانی این ابژه ها به مخاطب مفهومی منتقل خواهد کرد که حداقل فرم را داشته باشد،صحبت از فرم شخصی هم که شوخی بیش نیست!بگذریم...
اما نباید بعضی از عکس ها را نادیده گرفت,که داستان گویی بعضی عکس ها خوب است اما در یک نمایشگاه با چندین عکس,انتظار میرود حداقل چندین عکس،خوب باشد نه دو عکس...
ویرایش،ادیت(چیدمان)عکس ها بسیار بد است!
اما همه این ها را که نوشتم،وقتی نگاه خانواده شهید را دیدم،گفتم گور بابای تمام فرم ها و ترکیب ها...
ارتباط با مخاطب دل میخواهد.
پ. ن:
آرزوی موفقیت جناب مرصادی عزیز.
هیچ!
خانه عکاسان ایران(حوزه هنری) برگزار می کند: نشست عکاسی متعهد در استان گیلان با حضور سید احسان باقری(مدیر خانه عکاسان ایران) _ @seyedehsanbagheri شنبه 2 بهمن ماه 1395ساعت 18:00 @iranipc
این نشست هم با همه زخم زبان ها و حواشیش تمام شد.
میگفتند شما حتی پنج نفر هم نمیتوانید جمع کنید،به آنها میگفتم تمرکزمان بر تعداد نیست اما جمعیتمان برای شما قابل توجه خواهد بود!
میگفت ما که دعوت میکنیم به ده نفر نمیرسد بعد شما؟و لبخند تمسخرش به من که هیچوقت فراموش نخواهم کرد آن را بر چهره اش!
و این نشست با جمعیت پنجاه شصد نفره اش برگزار شد،تعداد زیادی که بخاطر کمبود جا مجبور شدن سرپا بمانند و گروه زیادی که رفتند بخاطر همان نبود جا.
خوبی های نشست برای تازه های عکاسی و نیمه حرفه ای ها و حرفه ای ها آنقدر زیاد است که وقتی آنها را برای خودم میشمارم،زخم ها را ندید میگیرم هرچند فراموش نه.
اتفاق خوبیست برای عکاسانی که واقعا به فکر عکاسی متعهد و دغدغه مند هستند و نه اینستاگرام و لاک و لایک هایش و تلگرام و ممبرهایش.
پ.ن:
من میبینم که در کوچه پس کوچه های این راهِ پیچ و خم دار و متعهد هرکداممان پا پس میکشیم از همراهی مسلم زمان و متعهد بودن به بی تفاوتی را زیست خواهیم کرد! اگر دیر بیدار شویم بیداری دیگر در کار نیست.
خداوند کمک کند ان شالله.
پ. ن:
یک خداقوت و خداوند صبر دهد،به جناب سید احسان باقری بدهکارم.
میگفتند شما حتی پنج نفر هم نمیتوانید جمع کنید،به آنها میگفتم تمرکزمان بر تعداد نیست اما جمعیتمان برای شما قابل توجه خواهد بود!
میگفت ما که دعوت میکنیم به ده نفر نمیرسد بعد شما؟و لبخند تمسخرش به من که هیچوقت فراموش نخواهم کرد آن را بر چهره اش!
و این نشست با جمعیت پنجاه شصد نفره اش برگزار شد،تعداد زیادی که بخاطر کمبود جا مجبور شدن سرپا بمانند و گروه زیادی که رفتند بخاطر همان نبود جا.
خوبی های نشست برای تازه های عکاسی و نیمه حرفه ای ها و حرفه ای ها آنقدر زیاد است که وقتی آنها را برای خودم میشمارم،زخم ها را ندید میگیرم هرچند فراموش نه.
اتفاق خوبیست برای عکاسانی که واقعا به فکر عکاسی متعهد و دغدغه مند هستند و نه اینستاگرام و لاک و لایک هایش و تلگرام و ممبرهایش.
پ.ن:
من میبینم که در کوچه پس کوچه های این راهِ پیچ و خم دار و متعهد هرکداممان پا پس میکشیم از همراهی مسلم زمان و متعهد بودن به بی تفاوتی را زیست خواهیم کرد! اگر دیر بیدار شویم بیداری دیگر در کار نیست.
خداوند کمک کند ان شالله.
پ. ن:
یک خداقوت و خداوند صبر دهد،به جناب سید احسان باقری بدهکارم.
راه حل حسادت؛
دعا کردن برای کسی است که به او حسادت میبریم و از خدا بخواهیم که به او نعمت بیشتری بدهد و نیز از او تعریف کنیم...
آیتُ اللّٰه جاودٰان
@ir_tavabin
دعا کردن برای کسی است که به او حسادت میبریم و از خدا بخواهیم که به او نعمت بیشتری بدهد و نیز از او تعریف کنیم...
آیتُ اللّٰه جاودٰان
@ir_tavabin
هیچ!
...اِرْحَمْ مَنْ رَأسَ مالِهِ الرَّجاءُ وَ سِلاحُهُ الْبُکاء... ترحم فرما بر کسی که سرمایه اش امید و سلاحش گریه است...
ترحم فرما...
پ.ن:
هرجا که هست,پرتوی روی حبیب هست...
پ.ن:
هرجا که هست,پرتوی روی حبیب هست...