یک بحث جالب داشتم در دو روز گذشته
با چهار نفر متفاوت

پ. ن: از خصوصیات ایشان این است که در مورد یک موضوع با افراد مختلف بحث می‌کند.

در مورد اینکه تدریس ایدئولوژی باید در مدارس چگونه باشه؟ و اصولا مدرسه جایگاهِ چیست؟

بگذارید یه مثال بزنم

مثلا ترامپ گفته باید علاوه بر تدریس منشأ بشریت به صورت تکامل، گفته بشه که آدم و حوا هم به اعتقاد ادیان آسمانی وجود داشته اند

خب بعضی ها مخالف هستند چون میگن علمی نیست و مدرسه جای علمه
بعضی ها میگن وقتی علم و دین در دو جای متفاوت هستند، باید جفتش رو گفت

خب در اون صورت باید ادیان دیگه و نظرات اونها هم بگی.

یا نظرات غیرعلمی دیگه

به نظر شما مدرسه باید چگونه باشد؟ چه چیز گفته شود و چه چیز خیر؟
نظرات ناشناس رو می‌گذارم
بعدش نظر خودم رو میدم

https://news.1rj.ru/str/PrometheusDiary/2065
متاسفانه قبل اینکه استخدام بشی و بری سرکلاس تورو احضار میکنن و بهت میگن اینارو بگو اونارو نگو و تو اگه برخلاف میلشون عمل کنی مجازات میشی یا جریمه میشی
برای همین سیستم آموزشی کشور کلا داغونه و وقتی سیستم آموزشی یک کشور از هم بپاشه اون کشور با خاک یکسان میشه

خب وقتی ایدئولوژی بر حکومت حاکم باشه قطعا این قضیه خیلی بیشتر میشه
این رو حتی در کمونیسم هم داریم

فقط یک نظر؟

از نظر من دوران دبستان باید 5 سال باشه تا 10 سالگی
جرقه ی هر استعداد رو یاد بدن
مهارت های اولیه رو یاد بدن
ولی تمرکز بر روی اخلاق و آداب معاشرت باشه
سه سال اول فقط مهارت آموزی با بازی و شعر و تعامل با معلم به صورت کارگاه
و دو سال بعدی به صورت آکادمیک و کلاسی، مهارت های بیشتر و علوم و ریاضی و...
سواد خواندن و نوشتن هم سال دوم

بعدش سه تا باور اصلی اون کشور که ممکنه در تضاد هم باشند در کنار علم و ساینس به بچه گفته بشه
همراه با اصول اولیه فلسفه به صورت بازی و اجازه داده بشه که فرد سوال کنه
و در نهایت در سه سال پایانی نرم افزار های مهم و آمادگی برای دانشگاه یا کار

پس به طور کلی با گفتن ایدئولوژی در مدرسه موافقم ولی در سن ده سالگی به بالا مگر اینکه خود بچه سوال کنه

آخرین پلن

وقتی هیچ کس بهت باور نداره

و هیچ راهی به نظر نمیاد

فقط باید معجزه بشه

یاد این شعر افتادم :

گاهی گمان نمی کنی ولی خوب می شود
گاهی نمی شود که نمی شود که نمی شود
گاهی بساط عیش خودش جور می شود
گاهی دگر، تهیه بدستور می شود
گه جور می شود خود آن بی مقدمه
گه با دو صد مقدمه ناجور می شود
گاهی هزار دوره دعا بی اجابت است
گاهی نگفته قرعه به نام تو می شود
گاهی گدای گدایی و بخت با تو یار نیست
گاهی تمام شهر گدای تو می شود…
گاهی برای خنده دلم تنگ می شود
گاهی دلم تراشه ای از سنگ می شود
گاهی تمام آبی این آسمان ما
یکباره تیره گشته و بی رنگ می شود
گاهی نفس به تیزی شمشیر می شود
ازهرچه زندگیست دلت سیر می شود
گویی به خواب بود جوانی‌ مان گذشت
گاهی چه زود فرصت مان دیر می شود
کاری ندارم کجایی چه می کنی
بی عشق سر مکن که دلت پیر می شود

فضای مجازی باعث شده افراد خیلی خردمند تر از چیزی که هستند به نظر بیان

اولین دلیلش اینه که وقتی داری جواب کسی رو تایپ میکنی وقت داری که حرفات رو مزه مزه کنی
جمله بندی هات رو درست کنی
اگر چیزی رو نمیدونی بری سرچ کنی

وقتی وویس میدی وقت داری که ببینی آیا واقعا دلم میخواد این رو بگم؟ اینجوری بگم بهتر نیست؟

حس میکنم روابط مجازی باعث میشه به صورت اغراق گونه ای خردمند دیده بشیم.

نصف پیری و کچلی و موی سفید جوون ها به خاطر کندی و مزخرفی اینترنته