تبعیض اجتماعی که سال‌ها در ایران عادی سازی شده است و پنهان باقی مانده است اما به زنان ورزشکار ایرانی ضربه زده است. عموما این مسئله نادیده گرفته می‌شود زیرا مسئله تنها مربوط به افراد ترنس درنظر گرفته می‌شود. ترنسفوبیا ذاتا زن ستیزی است بارها پیامدهای بد آن گریبان زنان ایرانی در ورزش شده است.

از دربازه‌بان فوتبالی که متهم به مرد بودن می‌شود بدن او مورد بررسی قرار می‌گیرد و کریر ورزشی آن با یک کلمه نابود می‌شود تا زنانی که مورد تمسخر و آزار بدلیل genderexpression خود قرار می‌گیرد. ترنسفوبیا سال‌هاست به زنان ایرانی مخصوصا زنان قشر کارگر نشان داده است که چگونه زنانگی آن‌ها زیر سوال می‌رود، تواناییشان دست کم گرفته می‌شود.

سیاست‌های ترنسفوبیک باعث ستم علیه زنان ورزشکار ایرانی شده است که باید انتظارات جامعه که می‌گوید زن بودن چه شکلی است را براورده کنند درحالی که هیچ زن ترنسی حق ورود به ورزش زنان در ایران ندارد، همچنان بدن زنان ایرانی باید از فیلترهای سختی عبور کند تا واجد شرایط باشد. این عمل نه تنها تبعیض اجتماعی علیه زنان ترنس را نشان می‌دهد بلکه نشان می‌دهد ترنسفوبیا و حذف زنان ترنس از ورزش هرگز از زنان محافظت نخواهد کرد. زنان ایرانی بدنشان مورد بررسی و تعرض قرار می‌گیرد، دستمزدهای بسیار کمی می‌گیرند به آن‌ها اهمیت داده نمی‌شود و درصورت به دست اوردن موفقیت با جایزه‌هایی مانند کتری مورد تحقیر قرار می‌گیرند و از امکاناتی که مردان در ورزش دارند محروم می‌شوند. تمام این موارد این پیام را به جهان می‌رساند این راهش نیست و بازدهی جز سخت تر کردن "واجد شرایط بودن زنان در ورزش" را ندارد. با پنهان کردن این تبعیض، مسئله پاک نمی‌شود.

این نامه که توسط کریستین پارکز، مدرس ارشد آموزش تاریخ کالج کینگ لندن هدایت می‌شود، می‌گوید که پیشرفت‌های حاصل از موسسات قانونی و سازمان‌های عمومی به‌طور پیوسته با یک تصمیم قانونی «بدون پشتوانه و واقعی» به عقب برمی‌گردد.

این نامه ادامه می‌دهد: «تاریخ‌نگاران به ندرت به طور مطلق صحبت می‌کنند. بی‌توجهی این دولت به امنیت، حیثیت و حقوق شهروندی افراد ترنس‌ ما را وسوسه می‌کند که استثنا قائل شویم. تاریخ به هیچ دولتی که آزار و اذیت یک گروه اقلیت را سازماندهی می‌کند، آنطور که این دولت هدف آن است، با مهربانی نگاه نخواهد کرد.»

در این نامه به چندین لحظه تاریخی مهم، چه خوب و چه بد، برای افراد LGBTQ+ در تاریخ بریتانیا اشاره شده است، از جمله تصمیم بدنام کوربت علیه کوربت در دهه ۱۹۷۰، که "قانون اساسی در بدو تولد" را با به اصطلاح "جنس واقعی" یکی دانسته و اساساً آزادی‌های مدنی را از افراد ترنس و خارج از باینری سلب می‌کند.

در ادامه آمده است که این حکم در سال ۲۰۰۱ به عنوان یک «استدلال دایره‌ای» فاش شد و توسط دولت بلر در سال ۲۰۰۲ لغو شد، که ترنس بودن را مجدداً طبقه بندی کرد تا «بیماری روانی» تلقی نشود.

در ادامه آمده است: «تاریخ سرکوب دولتی افراد lgbtq+ در بریتانیا، متأسفانه، طولانی است. از قرن‌ها جرم‌انگاری رابطه جنسی بین مردان، از طریق تبدیل درمانی تایید شده توسط NHS که علیه افراد ترنس و gender nonconforming انجام می‌شود و اقدامات مداوم مداخلات پزشکی غیرضروری در نوزادانی که با ویژگی‌های جنسی متفاوت( نوزادان اینترسکس )متولد می‌شوند.»

از سال ۱۹۰۰ تا دهه ۱۹۲۰، آلن که با نام هری لیوینگستون نیز شناخته می‌شد، یکی از بدنام‌ترین مردان در شمال غربی اقیانوس آرام بود. هر کجا که می‌رفت، او را به عنوان یک آشوبگر، یک یاغی می‌شناختند.

آلن در سال ۱۸۸۲ در ایندیانا متولد شد و در دهه ۱۸۹۰ به همراه خانواده‌اش به ایالت واشنگتن نقل مکان کرد. او از سنین پایین هویت مردانه خود را پیدا کرد و در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۰۸ گفت که «دوست ندارد دختر باشد» و «احساس دختر بودن» ندارد.

هری آلن به خاطر روابط نامشروع متعددش با زنان در سراسر شمال غربی اقیانوس آرام بدنام بود. آلن در جستجوی کار در شمال غربی اقیانوس آرام سفر کرد. او به عنوان باربر، راننده کامیون، بوکسور، آرایشگر و متصدی بار کار کرد و گهگاه به جرایم کوچک روی آورد.

او سلولی را در اکثر زندان‌های شمال اقیانوس آرام اشغال کرده بود و به نظر می‌رسید از تکرار «مرد بد» بودن لذت می‌برد و همچنین به خاطر اغوا کردن زنان بدنام بود. در سال ۱۹۰۸، یک روزنامه داستانی درباره دو زن اهل سیاتل منتشر کرد که عاشق او شده بودند و گمان می‌رود که جان خود را گرفته باشند. آلن در سال ۱۹۲۲ درگذشت.

بقایای کازیمیر پولاسکی که در طول جنگ انقلابی در کنار آمریکایی‌ها جنگید و در نهایت جورج واشنگتن را در جریان نبرد نجات داد، در دهه ۱۹۹۰ در جورجیا پیدا شد. در ابتدا، محققان مطمئن نبودند که این پولاسکی است یا خیر، زیرا اسکلت او مشخصاً زنانه بود به ویژه استخوان‌های لگن و ساختار صورت. اما بعداً از طریق DNA و آزمایش ژنتیک تأیید شد که جسد نبش قبر شده در واقع پولاسکی است. تغییرات اینترسکس منحصر به فرد، گسترده و در هر فردی متفاوت است، بنابراین ممکن است پولاسکی این را در مورد خود نمی‌دانست.

"پولاسکی پولاسکی است. کاری که او انجام داد، دستاوردهایش تغییر نمی‌کند. اما اهمیت داستان او تغییر می‌کند. افراد اینترسکس آنجا بودند. او نیز می‌تواند بخشی از این داستان باشد."
-ویرجینیا هاتون استبروک
استادیار انسان‌شناسی در دانشگاه جورجیا جنوبی

همچنین مهم است که توجه داشته باشید که اینترسکس بودن و ترنس بودن یکسان نیستند، اما در هفته تاریخ ترنس، اذعان به تنوع جنسیتی و اینترسکس مهم است.