امروز، لایحه H.R. 3492، لایحه‌ای از کنگره که Gender affirming care را جرم‌انگاری می‌کند و در عین حال ختنه زنان اینترسکس را تأیید می‌کند، توسط کمیته قضایی مجلس نمایندگان تصویب شد.

این قانون با طبقه‌بندی و جرم‌انگاری نادرست مراقبت‌های جنسیتی تحت قانون موجود که (FGM) را ممنوع می‌کند، مراقبت‌های حیاتی برای بسیاری از نوجوانان ترنسجندر را محدود خواهد کرد.

این لایحه همزمان شامل استثنایی برای «قطع عضو تناسلی یا بدنی» کودکان اینترسکس است و از جراحی‌های بدون رضایت که مصداق واقعی مثله کردن هستند، حمایت می‌کند.

سیلوان فریزر آنتونی، مدیر حقوقی و سیاست‌گذاری در interACT می‌گوید: لایحه‌ی مارجوری تیلور گرین تلاش می‌کند تا آزادی تصمیم‌گیری در مورد بدن خود را از افراد ترنسجندر و اینترسکس سلب کند.
مارجوری تیلور گرین ترجیح می‌دهد یک کودک شش ماهه اینترسکس را مجبور به کوچک کردن کلیتوریس کند تا اینکه به یک نوجوان ترنسجندر اجازه دهد داروی بلاکر بلوغ برایش تجویز شود.

همچنین مورانو کینی، تحلیلگر سیاست‌های سلامت A4TE می‌گوید: این بی‌رحمانه، عجیب و غیرقابل قبول است، اما کاملاً مطابق با سیاست‌گذاران راست افراطی است که ثابت کرده‌اند اولویت اصلی‌شان وادار کردن مردم به انطباق با ایده‌های واپسگرانه و ارتجاعی در مورد چگونگی زندگی مردم است.

این لایحه تشدید نگران‌کننده‌ای در جنگ جاری علیه خودمختاری بدنی و اجرای کلیشه‌های جنسیتی سفت و سخت و باینری است.

این قانون، مراقبت‌هایی را که جوانان ترنس، خانواده‌هایشان، پزشکان و تقریباً هر انجمن حرفه‌ای معتبری آن را ضروری، ایمن و مفید می‌دانند، جرم‌انگاری می‌کند، در حالی که صراحتاً جراحی‌های برگشت‌ناپذیر و بدون رضایت بر روی نوزادان اینترسکس را تأیید می‌کند.

قانون H.R. 3492 در مورد محافظت از کودکان نیست بلکه در مورد تحمیل ایده‌های منسوخ شده درمورد جنسیت از طریق اجبار و خشونت است. آسیب واقعی و ریاکاری حیرت‌انگیز!

یک هفته پس از حمله به زندان اوین منابع دولتی عدد ۷۱ را برای کشته شدگان اعلام کرده‌اند اما در هیچ فهرست رسمی خبری از هویت این قربانیان نیست. شواهد میدانی و اطلاعاتی منابع حقوق بشری اما حاکی‌ست که در میان جان باختگان چندین زندانی ترنس حضور داشته‌اند افرادی که پیش از این هم جزو محذوف‌ترین و آسیب‌پذیرترین اقشار جامعه بوده‌اند.

زندانیان ترنس در ایران در بدترین شرایط ممکن نگهداری می‌شوند. اغلب در بندهایی نامتناسب با هویت جنسیتی‌شان، بدون دسترسی به مراقب‌های پزشکی و روانی و با خطر دائم آزار و تحقیر. حالا مرگشان نه فقط بدون هشدار و دفاع، بلکه بدون حتی اعلام نام اتفاق افتاده است. هیچ تصویر اسم یا مراسمی برای این قربانیان برگزار نمی‌شود، گویی که اصلا وجود نداشته‌اند.