ورزش سابقه طولانی در کنترل بدن زنان و افراد با ویژگی‌های جنسی متفاوت دارد.
این مستند داستان چهار دونده قهرمان را دنبال می‌کند که زندگی و هویتشان پس از اینکه حکمی مبنی بر لزوم تغییر پزشکی بدن سالمشان برای شرکت در مسابقات صادر می‌شود، ویران می‌شود.
﹙#Sports﹚

( پارت اخر )
ما دقیقاً چه کسانی را متمایز می‌کنیم و چرا؟

دلیل فرضی ممنوعیت زنانی که سطح تستوسترون بالاتر از حد متوسط ​​دارند این است که آن‌ها "مزیت ناعادلانه" دارند. اما همانطور که منتقدان این محدودیت‌ها اشاره کرده‌اند، این جعبه ضرب المثلی پاندورا را باز می‌کند. ( قسمت 5 ) مروری بر بسیاری از مزایای ناعادلانه دیگر که برخی از ورزشکاران نسبت به سایرین دارند، از جمله جهش‌های ژنتیکی نادر و تناسبات بدنی خارق‌العاده را ارائه می‌دهد (به همین دلیل است که نام مایکل فلپس، قهرمان المپیک، اغلب در این بحث‌ها مطرح می‌شود. ) سپس ورزشکارانی هستند که ثروتمند بزرگ می‌شوند و می توانند بهترین مربیان، تجهیزات را بخرند و می‌توانند به جای نیاز به انجام کارهای بیرونی، کاملاً روی ورزش تمرکز کنند. آیا این ورزشکاران هم نباید محروم شوند؟
و اگر سطح آندروژن بالاتر از حد متوسط ​​واقعاً "مزیت ناعادلانه" را برای ورزشکاران فراهم می‌کند، آیا نباید مردانی را که سطح تستوسترون غیرعادی بالایی دارند نیز محدود کنیم؟

سایر حامیان و World Athletics درباره‌ی محدودیت‌های فعلی اغلب می‌گویند که ورزش‌ها به دو بخش مردان و زنان تقسیم می‌شود، بنابراین ما باید این خط را در جایی ترسیم کنیم. من فقط شواهدی را ارائه کردم که نشان می‌دهد چرا سطح تستوسترون ابزار ناقصی در این زمینه است. اما اگر این سازمان‌ها واقعاً به این تمایز تستوسترون اعتقاد داشتند، آیا نباید همه ورزشکاران زن را آزمایش کنند؟ به جای انجام این کار، ورزشکاران تنها در صورتی مورد آزمایش قرار می‌گیرند که مقامات او را "بیش از حد مردانه" تلقی کنند. همانطور که رز ایولث، راوی و محقق، در قسمت 4 خاطرنشان می‌کند : «در این دوره جدید تأیید جنسیت، که از سال 2009 شروع می‌شود، هر زنی که از گزارش‌هایم می‌شناسم که تحت تأثیر این مقررات قرار گرفته، یک زن سیاه‌پوست یا قهوه‌ای از جنوب جهانی هستند» و برای ثبت، زنان سفیدپوست همچنین می‌توانند سطح آندروژن غیر معمول بالایی داشته باشند، آن‌ها فقط برای آن علامت گذاری نمی‌شوند.

اگر تستوسترون مشخصه جنسی مشخصی است، پس چرا World Athletics تصمیم گرفت تا آستانه قابل قبول را از 10، سپس به 5 و سپس به 2.5 نانومول در لیتر در طول یک دوره دوازده ساله کاهش دهد، علیرغم فقدان شواهد علمی محکم برای حمایت از این تغییرات؟ آیا این نشان نمی‌دهد که این تمایز خودسرانه است؟
و پس از سال‌ها ترویج این تمایز (همیشه در حال تغییر) تستوسترون، و اجازه دادن به زنان اینترسکس برای رقابت در صورت مصرف دارو یا گنادکتومی برای کاهش سطح تستوسترون، چرا World Athletics ناگهان تصمیم گرفت زنان ترنس را که دقیقاً همین کارها را انجام می‌دهند ممنوع کند که سطح هورمون آن‌ها را به محدوده معمولی زنانه کاهش دهد؟ آیا این سیاست جدید نشان نمی‌دهد که این واقعاً در مورد تستوسترون نیست؟

آیا این در مورد تصمیم‌گیری پیشینی نیست که افراد خاصی برای رقابت در رده زنان «به اندازه کافی زنانه» نیستند، سپس قوانین را تغییر دهیم تا آن‌ها را رد صلاحیت کنیم، حتی اگر قوانین مذکور دلبخواه، متناقض و یا تبعیض آمیز باشند؟

در طول مصیبت ایمان خلیف، هنگامی که محافظه کاران بی وقفه عکس‌های این زن رنگین‌پوست بوکسر را به اشتراک می‌گذاشتند، یک زن سفیدپوست به ظاهر کوچکتر و ظاهری زنانه‌تر را در مقابل به تصویر می‌کشیدند، شخصیت رسانه‌ای پیرز مورگان در توییتی نوشت: «راه حل: اگر بخشی از زیست شناسی شما مرد است، آن را انجام نمی‌دهید. نمی توان با زنان رقابت کرد. پایان.» از آنجایی که IOC تایید کرد که خلیف واجد شرایط رقابت در رده زنان است، مشخص نیست مورگان در اینجا به چه چیزی اشاره می‌کند. فک مردانه‌اش؟ هیکل؟ برخی تصور می‌کردند "ذات مردانه" نهفته دارد؟ آیا داشتن یک ویژگی به ظاهر مردانه به نوعی بقیه بدن یک زن را "آلوده" می‌کند و او را "مردانه غیرقابل جبران" می‌کند؟

در گفتگوهایی که با افراد شکاک در مورد ورزش داشتم، پس از اشاره به این موضوع که زنان ترنس پس از تغییر هورمونی، مزیت‌های ورزشی خود را از دست می‌دهند، این شکاکان همیشه تمرکز خود را تغییر می‌دهند، اغلب به سمت مزایای تصوری قد در نتیجه گذراندن دوره‌های مختلف "بلوغ مردانه" وقتی به این نکته اشاره می‌کنم که قد همیشه یک مزیت در ورزش نیست، افراد 6/6 اینچی زیادی در جهان وجود دارند که ورزشکاران خوبی نیستند، حتی در ورزش‌هایی مانند بسکتبال. با این وجود، این افراد شکاک اصرار دارند که اندازه باید یک اندازه باشد‌. من از استدلال آن‌ها لذت می‌برم و می‌پرسم: "خب، چه می‌شود اگر زنان ترنس را که خارج از محدوده قد معمولی زنانه هستند ممنوع کنیم؟" قابل توجه است که آن‌ها هرگز این امتیاز را نمی‌پذیرند.


﹙#TransWomen﹚

ادامه

مهم نیست که چقدر شواهد ارائه می‌دهم یا منطقی به کار می‌برم، آن‌ها متقاعد می‌شوند که باید «ذات مردانه» زیربنایی وجود داشته باشد که به طور دائم بدن زنان ترنس را از این طریق «آلوده» می‌کند.

این شبح همچنین شامل ممنوعیت‌های اخیر جهانی دومیدانی و ورزش‌های آبی در مورد زنان ترنسی است که «هر بخشی از بلوغ مردانه را تجربه کرده‌اند». بنابراین اگر یک دختر ترنس نمی‌تواند تا سن ۱۳ یا ۱۴ سالگی به بلاکرهای بلوغ یا هورمون تراپی دسترسی داشته باشد، دیگر هرگز نمی‌تواند در رده‌های زنان رقابت کند؟ این از منظر بیولوژیکی آشکارا پوچ است. این فقط از طریق لنز پیر مورگان معنا پیدا می‌کند، جایی که «اگر بخشی از زیست‌شناسی شما مردانه باشد» حتی یک یا دو سال تجربه هورمون‌های معمولی مردانه، برای همیشه «فاسد» شده‌اید و واجد شرایط «رقابت با زنان» نیستید.

در کتابم Sexed up: چگونه جامعه به ما جنسیت می‌دهد و چگونه ما با آن مبارزه می‌کنیم (به‌ویژه فصل‌های 6 و 9)، و در این دو مقاله، چیزی را توصیف می‌کنم که آن را ذهنیت آلوده به ننگ می‌نامم. اساساً، ما تمایل داریم که برخی از گروه‌های مردم (مثلاً دختران و زنان) را ذاتاً «پاک» و «بی آلایش» ببینیم، اما می‌توانند توسط نیروی بیرونی «فاسد» شوند (مثلاً مردانگی). این شاید در باورهای مزخرف فرهنگ ما در مورد باکرگی زنان و این تصور که زنانی که "بیش از حد جنسی" یا "شریک‌های بیش از حد" دارند به طور دائم "فاسد" یا "ویران" می‌شوند (استاندارد دوگانه‌ای که مردان با آن روبرو نیستند، آشکارتر است. زیرا آن‌ها نیروی "فاسد کننده" تصوری هستند) سفیدپوست و استریت بودن به ترتیب "خالص" و در عین حال قابلیت "آلودگی" و "فاسد" شدن توسط افراد رنگین پوست و افراد LGBTQIA+ تصور می‌شود.

قبلاً به مقاله اخیرم چرا "تحقیقات" اتفاق می‌افتد اشاره کردم، که چگونگی درک (و درک نادرست) ما از جنسیت و جنس را بررسی می‌کند. در قسمت ۶ آن مقاله، من چندین سوگیری ادراکی رایج را که مربوط به این بحث‌های ورزشی است، مورد بحث قرار می‌دهم.
اولاً، مطالعات نشان می‌دهند که ما تمایل داریم در هنگام تعیین جنسیت، ویژگی‌های مردانه را نسبت به ویژگی‌های زنانه برتر ببینیم. به عنوان مثال، هنگامی که کسلر و مک کنا (1978) به آزمودنی‌ها نقاشی‌هایی از افرادی را نشان دادند که دارای ویژگی‌های جنسی مختلط بودند (ترکیب های مختلفی از موهای کوتاه یا بلند، سینه یا سینه صاف، باسن باریک یا پهن، کیر یا کس، و موهای بدن یا بدون موی بدن). آن ها با وجود داشتن ویژگی‌های زنانه در 69 درصد مواقع به عنوان مرد تلقی می‌شدند. حتی زمانی که این فیگور واژن داشت، با وجود این، آزمودنی‌ها 36 درصد مواقع آن‌ها را به دلیل وجود سایر ویژگی‌های مردانه مرد می‌دانستند. نویسندگان نتیجه گرفتند: «به نظر می‌رسد هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که قطعاً زنانه باشد، در حالی که بسیاری از آن‌ها قطعاً مردانه هستند. مرد بودن یعنی «داشتن» چیزی و زن بودن یعنی «نداشتن» آن.»

دوم، مطالعات نشان می‌دهد که ناظران سفیدپوست تمایل دارند زنان سیاه‌پوست و قهوه‌ای را به‌عنوان «مردانه‌تر» و یا «جنسیتی مبهم‌تر» نسبت به همتایان سفیدپوست‌شان ببینند به نظر می‌رسد این یک عامل کمک‌کننده آشکار است که چرا چنین ورزشکارانی به‌طور نامتناسب مورد توجه قرار می‌گیرند و متهم می‌شوند به "زنان واقعی" نبودن.

مشخص می‌شود که این بحث‌های «ورزش زنان» واقعاً در مورد زیست شناسی، بلوغ، آندروژن‌ها یا مزایای بالقوه نیست. این در درجه اول یک مشکل ادراک است. این در مورد تمایل ما به تفسیر هر ویژگی مردانه (واقعی یا خیالی) در یک زن به عنوان تنها تعیین کننده بودن او است، و او را "به طور غیرواقعی زن" یا "به طور غیرقابل جبران مرد" به طور کلی و از این طریق تبدیل می‌کند.
این در مورد تمایل ما به تصور مقوله زن به عنوان "پاک" و "بی آلایش" است که باید به هر قیمتی از "آلودگی" و "فساد" مردانه (واقعی یا خیالی) محافظت شود.

این بحث‌ها هرگز درباره «عدالت در ورزش زنان» نبوده است. برای یک چیز، بسیاری از بلندترین صداها در مورد این موضوع نمی توانند اهمیتی به ورزش زنان بدهند! به طور جدی، دفعه بعد که کسی در مورد این موضوع نگرانی‌هایی را مطرح کرد، از آن‌ها بپرسید که ورزشکار زن مورد علاقه آن‌ها یا تیم ورزشی زنان کیست این تقریباً همیشه باعث می‌شود که آن‌ها برای پاسخ به مشکل برخورد کنند.

و اگر این بحث واقعاً درباره «انصاف» بود، آیا نباید نگران همه ورزشکاران ترنس و اینترسکس باشیم که اکنون از شرکت در ورزش زنان منع شده‌اند؟ یا تعداد زیادی از زنان رنگین پوست که به دلیل برداشت نادرست سفیدپوستان از آن‌ها مورد بررسی قرار می‌گیرند؟

به عبارت دیگر، بحث در مورد ورزش زنان در درجه اول بر سر «پاک بودن» است، نه «انصاف». و تا زمانی که ابتدا آن مشکل را در نظر نگیریم، هیچ پیشرفتی نخواهیم داشت.

﹙#TransWomen﹚

هفته‌ی آگاهی از افراد ترنس مبارک

امروز، ما از مردان ترنس فوق‌العاده‌ای که داستان‌هایشان از کتاب‌های تاریخ حذف شده است، تجلیل می‌کنیم - از نوازندگان پیشگام گرفته تا اسطوره‌های غرب وحشی و پیشگامان پزشکی. 🏳️‍⚧️✨

امروز ما افراد ترنس همبستگی خود را با برادران ترنسمان جشن می‌گیریم. شما دیده، شنیده و دوست داشته می‌شوید.
﹙#TransgenderAwarenessWeek﹚

روز دوم از هفته‌ی آگاهی از افراد ترنس به بازنمایی افراد ترنس و نان باینری در رسانه‌ها میپردازیم🧝🏽🏳‍⚧

از ۴۸۹ شخصیت LGBT+ که در فصل ۲۰۲۴-۲۰۲۵ در تلویزیون شمارش شده‌اند، تنها ۳۳ نفر (۶.۷٪) ترنسجندر هستند:

مردان ترنس=۷
زنان ترنس=۲۴
ترنس نان باینری=۲

از ۲۹ شخصیت ترنس، بیش از نیمی از آن‌ها در فصل بعدی باز نخواهند گشت:

در سریال‌های محدود شده= ۶ ( ۱۸ درصد )
ناشناس= ۹ ( ۲۷ درصد )
در سریال‌های لغو شده= ۱۴ ( ۴۲ درصد )
در سریال‌های تمدید شده= ۴ ( ۱۲ درصد )

نژاد/قومیت شخصیت‌های ترنسجندر:

وایت= ۱۱ ( ۳۳ درصد )
لاتین= ۷ ( ۲۱ درصد )
بلک= ۵ ( ۱۵ درصد )
آمریکایی‌های آسیایی-اقیانوسه= ۴ ( ۱۲ درصد )
بومی= ۳ ( ۹ درصد )
چند نژادی= ۱ ( ۱ درصد )
*دو شخصیت دیگر غیرانسان بودند

شخصیت‌های ترنس در : Lone Star, Clean Slate, Get Millie Black, Heartstopper, The Umbrella Academy و موارد دیگر باز نخواهند گشت.

﹙#TransgenderAwarenessWeek﹚

شناگر آمریکایی Schuyler Bailar ممنوعیت جدید المپیک ( حذف زنان ترنس و حذف زنان سیسجندر با تستوسترون بالا ) را محکوم کرد و توضیح داد چرا این ممنوعیت اشتباه است.

ایشان اولین شناگر آشکارا ترنسجندر بخش ۱ بالاترین سطح دو و میدانی بین دانشگاهی آمریکا است. او همچنین اولین مرد ترنس NCAA D1 است که به عنوان یک مرد در هر ورزشی رقابت می‌کند.

﹙#TransNews﹚

این هنرمند با جر دادن کتاب‌های هری پاتر پرتره مردان و زنان ترنسی که بخاطر ترنسفوبیا به قتل رسیدن را بدین صورت خلق می‌کند.
سَم مرد ترنس ۲۴ ساله سیاهپوستی بود که توسط گروه هفت نفره به قتل رسید. این هنرمند اینکار را ادای احترامی به افراد ترنسی می‌داند که به دلیل نفرت جان خود را از دست دادند❤️‍🩹
﹙#TransNews﹚

مراقبت‌های بهداشتی جنسیتی برای کودکان و ماینرهای ترنس به چه صورت است؟ واقعیت‌ها را بشنویم

حملات به مراقبت‌های جنسیتی برای محافظت از کودکان نیست آن‌ها برای حذف مراقبت‌های پزشکی نجات‌بخش هستند که خطر خودکشی را ۷۳٪ کاهش می‌دهد. چیزی که من هرگز نمی‌بینم مردم در مورد آن صحبت کنند این است که جوانان غیرترنس به جراحی تایید جنسیت دسترسی دارند. سالانه هزاران دختر سیس زیر ۱۸ سال تحت عمل جراحی انتخابی بزرگ کردن سینه قرار می‌گیرند، همچنین پسران سیس تحت عمل کوچک کردن سینه. این موضوع برای محافظت از کودکان نیست، بلکه برای جلوگیری از واقعی بودن خود واقعی افراد ترنس است. وقتی سیاستمداران مراقبت‌های پزشکی که جان انسان‌ها را نجات می‌دهد هدف قرار می‌دهند، آن‌ها تهدید واقعی برای فرزندان ما هستند.

﹙#TransKids﹚

بکی پپر-جکسون، نوجوان ترنس ۱۵ ساله اهل ویرجینیای غربی، پس از محرومیت از شرکت در مسابقات تیم‌های ورزشی دخترانه مدرسه‌اش، به دیوان عالی کشور شکایت می‌کند

حقوق و زندگی من توسط سیاستمدارانی که هرگز من را ندیده‌اند اما می‌خواهند مانع ورزش کردن من با دوستانم شوند، مورد بحث قرار گرفته است. می‌دانم که این پرونده فقط مربوط به من یا حتی فقط مربوط به ورزش نیست. این تنها بخشی از طرحی است که افراد ترنس مانند من را به طور کامل از زندگی عمومی بیرون می‌کند. من افتخار می‌کنم که در کنار مادرم برای آنچه که باور دارم و آنچه که هستم، ایستاده‌ام و می‌خواهم دیگر بچه‌های ترنس بدانند که تنها نیستند.

﹙#TransNews﹚