میشیگان، آیداهو، مونتانا، داکوتای شمالی و داکوتای جنوبی همگی از دادگاه عالی می‌خواهند که «Obergefell v. Hodges» را لغو کند، تصمیم تاریخی ۲۰۱۵ که ازدواج افراد گی را در سراسر کشور قانونی کرد.‌

چهار ایالت دیگر - میسوری، اوکلاهاما، تنسی و تگزاس - قانونی را معرفی کرده‌اند که یک دسته از ازدواج قانونی به نام ازدواج عهدی را ایجاد می‌کند، که فقط می‌تواند بین یک مرد و یک زن انجام شود.

دکتر مگنوس هیرشفلد در ۱۴ مه ۱۹۳۵ درگذشت. اما حتی در دوران تبعید، او هرگز از تحقیق، نوشتن و تلاش برای باز کردن نسخه‌ای از مؤسسه علوم جنسی در فرانسه دست نکشید. اگرچه دکتر هیرشفلد از نظر مذهبی یا فرهنگی یهودی نبود، اما پیگیری عدالت برای انسان‌های gender non conforming، ترنس و اینترسکس ارزش مطلق او بود. دکتر مگنوس هیرشفلد زمانی که کار خود را در اواخر قرن نوزدهم آغاز کرد، کار دفاع از حقوق افراد ترنس و اینترسکس را آغاز کرد و با توجه به تبعیض شدید و پاک کردن جامعه ترنس و اینترسکس که اکنون از سوی دولت آمریکا با آن مواجه است، گذشته به طرز وحشتناکی نزدیک به نظر می‌رسد. حملات دولت کنونی آمریکا به حقوق ترنس به طرز نگران کننده‌ای مشابه آنچه برای دکتر مگنوس هیرشفلد که در سال ۱۹۳۳ رخ داد، است.

هفته گذشته، میلز پس از تهدید ترامپ به قطع بودجه فدرال در صورت عدم رعایت دستور اجرایی او مبنی بر ممنوعیت دختران و زنان ترنس از ورزش، در برابر ترامپ ایستاد.

او به رئیس جمهور گفت: «در دادگاه می بینمت.» مدت کوتاهی پس از تبادل نظر، وزارت آموزش ایالات متحده اعلام کرد که تحقیقاتی را در مورد وزارت آموزش مین (DOE) آغاز کرده است.

در پستی در صفحه اینستاگرام خود در آخر هفته عکسی از پیامی را به اشتراک گذاشت که روی یک ساختمان نصب شده بود که در آن نوشته شده بود: "دنیای بدون افراد ترنس هرگز وجود نداشته و نخواهد داشت."

او در یک پست نوشت: «من نمی‌توانم درمورد چیزی زشت‌تر، پست‌تر و رقت‌انگیزتر از ایجاد وحشت در کوچک‌ترین، آسیب‌پذیرترین جامعه، افرادی که از شما چیزی جز حق وجود نمی‌خواهند، بیاندیشم»

من بیش از بیست سال است که در مورد مسائل افراد ترنسجندر می‌نویسم . در بیشتر آن زمان، من هرگز نیازی به نوشتن یک قطعه در مورد ورزشکاران ترنس احساس نکردم، تا حدی، زیرا نسبتاً ساده است. بیشتر مزایایی که مردان در ورزش دارند ناشی از داشتن سطح آندروژن بالاتر نسبت به زنان است که منجر به افزایش توده عضلانی و هموگلوبین می‌شود. به همین دلیل است که مصرف "استروئیدها" (بخوانید: انواع مصنوعی تستوسترون) در بیشتر ورزش‌ها ممنوع است. زنان ترنس که تحت هورمون درمانی تأیید کننده جنسیت هستند، سطح آندروژن‌های زنانه را دارند و بر این اساس توده عضلانی و هموگلوبین را از دست می‌دهند. سازمان‌های ورزشی مانند IOC (کمیته بین‌المللی المپیک)، NCAA و غیره، مدت‌هاست که سیاست‌هایی را برای نظارت بر سطح آندروژن زنان ترنس در نظر گرفته‌اند تا بتوانند در مسابقات زنان شرکت کنند.
البته، همیشه می‌توان موها را شکافت و/یا در مورد مزایای بالقوه دیگر (که در زیر به آن‌ها اشاره می‌شود) حدس و گمان زد. اما این واقعیت که هیچ زن ترنسی تا به حال در لیگ یا دسته بندی ورزش زنان تسلط نداشته است نشان می‌دهد که ما ورزش زنان را «تسلط» یا «تخریب» نمی‌کنیم.
بنابراین ممکن است فکر کنید: اگر واقعاً چنین است، پس چرا من به دیدن این همه تبلیغات سیاسی و پست‌های رسانه‌های اجتماعی در مورد ورزشکاران ترنس ادامه می‌دهم؟ خب، دوست من، این همان چیزی است که ما آن را جنجال تولیدی می‌نامیم .

داستان واقعی اینجاست: فعالان ضدترنس سال‌هاست که تلاش می‌کنند حقوق ترنس‌ و مشارکت افراد ترنس‌ در عرصه عمومی را لغو کنند. آن‌ها سعی کرده‌اند ما را از استفاده از سرویس‌های بهداشتی عمومی، دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی مرتبط با ترنس و غیره منع کنند. در ابتدا، این تلاش‌ها تا حد زیادی به دلیل ناعادلانه بودن آن‌ها شکست خورد. سپس در حدود سال‌های 2020-2022، فعالان ضد ترنس بالاخره یک مشکل را پیدا کردند که برای آن‌ها شروع به کار کرد: افراد ترنس و ورزش زنان.

چرا این موضوع به گونه‌ای در بین عموم مردم طنین انداز شد که تلاش‌های قبلی چنین نبود؟ احتمالاً به دلیل ترکیبی از عوامل است. اولاً، خارج از حلقه‌های منتقد جنسیت/TERF ، اکثر مردم ترنس-شمول را به‌عنوان تأثیر منفی یا تأثیر منفی بر زندگی زنان سیسجندر نمی‌دانند. با این حال، در ورزش، که در آن افراد به طور مستقیم با یکدیگر رقابت می‌کنند، این ایده که فردی که «قبلاً مرد بوده» در رده زنان گنجانده شود، به احتمال زیاد برای برخی افراد ناعادلانه به نظر می‌رسد، به ویژه برای کسانی که از موارد فوق اثرات هورمون درمانی اطلاعی ندارند.

دوم، موضوع ورزش ممکن است افکاری را در مورد رختکن ایجاد کند. افراد راستگرا مدت‌هاست که ترس‌های بی‌پایه‌ای را درباره اشتراک در رختکن با ورزشکاران گی، لزبین و بای ابراز کرده‌اند، بنابراین جای تعجب نیست که ترس‌های مشابهی اکنون بر روی ورزشکاران ترنس ایجاد شده است. در مقاله‌ای جداگانه ، شواهدی را مرور می‌کنم که نشان می‌دهد افراد ترنس و سیاست‌های ترنس-شمول هیچ گونه تهدیدی برای دختران و زنان در فضاهای جدا شده‌ی جنسیتی، ایجاد نمی‌کنند.

سوم، در حالی که مراقبت‌های بهداشتی و دستشویی‌های عمومی ضروری هستند، مردم تمایل دارند ورزش را غیرضروری بدانند (ورزشکاران اختصاصی مطمئناً با این موضوع مخالف هستند). بنابراین، ممنوعیت افراد ترنس از چنین رویدادهایی ممکن است برای یک فرد معمولی سیس بیشتر به عنوان یک ناراحتی جزئی باشد تا یک بی عدالتی اجتماعی.

اما موضوع این است که فعالان ضدترنس که این ممنوعیت‌های ورزشی را تحت فشار قرار می‌دهند، در واقع علاقه ای به "حفاظت از ورزش زنان" ندارند. بلکه به دنبال ایجاد الگو هستند. همانطور که روزنامه نگار کاتلین برنز در مقاله اخیر خود در مورد عجله تبلیغات سیاسی جمهوری‌خواهان در مورد این موضوع می‌گوید :

توصیف دختران ترنس به عنوان پسر در یک زمینه ورزشی باعث می‌شود که در زمینه‌های دیگر نیز آن‌ها را به این عنوان توصیف کنیم. به هر حال، اگر دختران ترنس در هنگام ورزش واقعاً پسر باشند، در حمام، پسرانی در مطب‌های پزشکی نیز در نظر گرفته می‌شوند و بنابراین از دسترسی به هورمون‌های زنانه محروم می‌شوند. اگر دختران ترنس در هنگام ورزش پسر هستند، پس زنان ترنس باید در همه زمینه‌ها مرد در نظر گرفته شوند. برخلاف ادعای محافظه کاران مبنی بر اینکه هدف آن‌ها حفاظت از یکپارچگی رقابت‌های ورزشی است، تمرکز آن‌ها بر موضوع ورزشکاران ترنس هرگز واقعاً بر انصاف نبوده است. هدف ایجاد سابقه‌ای بوده است که منجر به به حاشیه راندن کامل زنان و دختران ترنس می‌شود.

به عنوان یک زن ترنس میانسال( جولیا سرانو/مقاله ترجمه شده)، این موضوعی نیست که شخصاً بر من تأثیر بگذارد. در واقع، بیشتر افراد ترنس که من می‌شناسم، در ورزش‌های رقابتی شرکت نمی‌کنند و اگر به جامعه ترنس به‌عنوان یک کل نوعی معامله پیشنهاد می‌کردید که در آن ما می‌توانستیم مراقبت‌های بهداشتی، حمایت‌های قانونی و حقوق خود را برای حضور و مشارکت آزادانه در جامعه حفظ کنیم، به شرطی که توانایی خود را برای ورزش کردن قربانی کنیم، احتمالاً بسیاری از آن‌ها می‌پرند. در آن شانس، علیرغم اینکه چقدر ورزشکاران ترنس در بین ما را ویران می‌کند.
اما بیایید واضح بگوییم: هیچ کس چنین معامله‌ای را پیشنهاد نمی‌کند. ممنوعیت‌های ورزشی ترنس به معنای نوعی امتیاز دادن یا سازش نیست. بلکه پله‌ای برای ممنوعیت‌ها و محدودیت‌های بیشتر هستند. به همین دلیل است که افراد ترنس تقریباً به اتفاق آرا با آن‌ها مخالفت می‌کنند و به همین دلیل است که باید.
این همه آن چیزی است که یک فرد عادی باید در مورد موضوع افراد ترنس و ورزش بداند. بنابراین در صورت تمایل می‌توانید همین الان خواندن را متوقف کنید.
اما مطمئناً برخی سؤالات، نگرانی‌ها و نکات صحبت دیگری خواهند داشت که می‌خواهند ادعا کنند. بنابراین آنچه در ادامه می‌آید، تلاش من برای پرداختن به بسیاری از این مسائل فرعی است که می‌توانم، یا به قول خودم یا با اشاره به خوانندگان به سمت مقالاتی که آن‌ها را با دقت بیشتری بررسی می‌کنند. در بخش پایانی - «ما دقیقاً چه کسانی را متمایز می‌کنیم و چرا؟» - فکر می‌کنم چیز جدیدی به این گفتگو اضافه می‌کنم که قبلاً ندیده‌ام به آن پرداخته شود.