شما ويس ميدين صداي دهنتون نمياد؟ من ويس ميدم صداي موسين ترشح كردنِ سلول هايِ جدارِ حفره هايِ معدم هم مياد، حتا صداي هم انتقاليِ گلوكز با سديم براي ورود ب سلول هايِ پوششيِ استوانه ايِ روده م.

يك نفر آدمم و چند نفر ناناحن..

دوباره ميشينم دستاتو ميگيرم نميپرسم ميموني، ميدونم ميگي ن..

امروز كسي ك عطر تو را زده بود در خيابان از كنارم رد شد، و اين يعني قتل غير عمد!

انگار متصل ب دنياي ماوراي مني..

حوصله ي اوني ك حوصله تونو نداره، نداشته باشين.

اوني ك بلاكتون ميكنه رو بلاك كنين.

حرف اوني ك حرفاتون براش مهم نيست، براتون مهم نباشه

" به اونایی ک بهمون اهمیت نمیدن اهمیت ندیم "
خیلی ساده به نظر میاد . ساده و نشدنی

زندگي را رنگِ ديگر ميدهد زندان عشق
آسمان از لابِلايِ ميله ها آبي تر است..

اينكه ما توسط كسايي خورد و ضايع ميشيم ك تصورشم نميكنيم ي چيز عاديِ و اينكه كِي قراره من بهش عادت كنمو نميدونم راستش

كاش ي خاننده بودم ك سرمو با زندگي هنري خودم گرم كرده بودم و هيچوقت درگير اين احساسات كوفتي نميشدم، هيچوقت اين اتفاقات رو تجربه نميكردم و سرمو گرم گيتار و كوك صدام ميكردم..

وقتي نيازتون دارن بهتون پيام ميدن؟ مارو نيازم ندارن.

اونكه يبار دلتو شكست بازم ميتونه، صدبارم ميتونه، كافيه ي بار ديگه دلتو دو دستي بدي بهش و فرصتشو بهش تقديم كني تا اين كارو بكنه.

خب، امتحاناتون تامام شد پس رمانمو براتون ميزارم و اميدوارم ك واقعا خوشتون بياد و بخونين. نظر بدين. و نكات ريزي ك توي متن گنجونده شده رو بفهمين:) و البته پخش كنين رمانو تا كسايي ك ميخان بيان و بخونن
#ناپلوني #الماه (كاش اسمم #الياس بود)

براي بار بيستم سيم پرينتر رو چك ميكنم و روي گزينه پرينت كليك ميكنم. صدايي از پرينتر خسته م خارج ميشه و دوباره سه تا چراغاش رنگ قرمزو ب خودشون ميگيرن. دستامو روي چشمام ميزارم و پاهامو ميكوبم روي زمين. حسابي كفري شدم.
ي مشت ب پرينتر حواله ميكنم و سعي ميكنم ي راهي براي درست كردنش پيدا كنم. ميتونم خيلي راحت زنگ بزنم ب آيدا و ازش مشكل اين كوفتي رو بپرسم اما رو انداختن ب آيدا آخرين چيزيه ك ميخام.
ياد جمله ارغوان ميوفتم «واي سرمه اگه بتوني زمانبندي كلاسارو برام پرينت كني ك خيلي ممنونت ميشم، نميدوني چ لطف بزرگي بهم ميكني.» لطف بزرگ كن ب اون تنها چيزيه ك الان ميخام چون اصولا لطفاي بزرگ (ك لزوما خيلي هم بزرگ نيستن) باعث نزديك شدن آدما ب همديگه ميشه و ارغوان دوست خوبي ب نظر مياد.
تويِ گوشِ حسِ مقاومتم براي زنگ نزدن ب آيدا يدونه كشيده محكم ميزنم و گوشيمو برميدارم. صداش خيلي خندون توي گوشي ميپيچه و باعث ميشه براي هزارمين بار ب اون شادي اي ك هميشه توش در حال غرق شدنه، حسودي كنم: جانم دخترخاله؟
ميگم: سلام! شرط ميبندم صداي راميارو از اونور گوشي ميشنوم ك ميگه: كيه آيدا؟ صداي ناواضح آيدا ميپيچه تو گوشم: سرمه س! (يادم باشه بهش بگم دفعه بعد دستشو درست بگيره جلوي ميكروفون گوشي)
ميگه: سلام! جانم كاري داشتي؟ ميگم: راستش ي فايلي رو ميخام پرينت بگيرم اما... نميزاره حرفم تموم شِ، داد ميزنه: فرزين انقد اون جوجه هارو باد نزن ميسوزه.
ناراحتي مثه ي هيولا از تاريكي پشت در اتاقم ميپره بيرون و خيمه ميزنه روم! همشون رفتن خوشگذروني و منو يادشون رفته.. يادشون نرفته، منو نميخاستن..
دوباره صداش ميپيچه تو گوشي ك ميگه: ببخشيد عزيزم گفتي پرينت نميشه؟ بغضمو قورت ميدم و ميگم: بله. -سيماش وصله؟ +بيشتر از شيش بار چكش كردم! -خاموش روشنش كردي؟ +سه بار! -خب پس مشكل از لپتابته. ببين برو تو كنترل پنل اونجا ي بار ديگه پرينترتو شناسايي كن. +فرقيم ميكنم؟! -عاره ببين من الان كار دارم جايي هستم. تو امتحان كن نشد باز باهام تماس بگير هوم؟ +باشه دستت دردنكنه. -خدافس.. و قبل از زدن اندكال داد زد:مرجان دو دقه خفه شو اومدم..
دست روي رطوبت چشمام ميكشم و از اون كشيده اي ك ب حسم زدم پشيمون ميشم. حتا ب من نگفت ك با بچه ها بيرونه.
حس اضافي بودني ك اين سالها فقط كارش تشر زدن ب من بود اين بارم منو شامل مرهمتش كرد!
عاشق جوجه كباب بودم من! كي ميدونست؟ كي اهميت ميداد؟
#پارت_اول #زندگي_سرمه_اي #الماه

هركي خوند تو ناشناس اعلام كنه و نظراتشو درباره شروع داستان، شخصيت پردازي، فضا سازي و اينا بگه، اگرم خاستين بزارين چانالاتون تا شايد كسي ا ممبراتون خاستن بخونن^-^