شاعدم ما حوصله سر بَر بودیم که اون شلوغی رو ترجیح میدن...

عشق آن باشد ك حيرانت كند..

من ك قرار بود همسفر راهت باشم، چيشد ك تصميم گرفتي تنهايي ادامه مسيرتو بري؟

دلتنگي
خيابانيست پر از رفتِ بي آمد؛

اون روزي ك بيدار شم از خاب و بازم دلم نخاد بخابم، اون روز عيد منه.

آدما ك بزرگ ميشن، جسارتشون واسِ شكستن هنجارا بيشتر ميشه..

ي سري آهنگام ي پنجره تو طبقه بيستم لازم دارن ك همزمان خودتُ با هدفون ازش پرت كني پايين بره پيِ كارش

چرا فكر ميكنين وقتي آنلاينِ و پي اماتونو سين نميكنه يني جوابتونو نميده؟ اتفاقا داره جوابتونو ميده ديگه ، داره ميگه ب من پي ام نده؛ من اهميت نميدم.

قلبم ميسوزه مثِ خورشيد؛

ديگه ب روت بستم چشاييو ك هميشه ب يادت باز ميشد..

اينجوريِ ك هروقت تو فراموش كردن ي غم بزرگ ب مشكل خوردم، خدا ي غم بزرگتري گذاشت جلوم ك ب كل غم قبلي رو خيلي ساده فراموش كردم.

قلبمُ پيچيدم تو ي كاغذ كادو و كلي تزئينش كردم؛ تو ي موقعيت خيلي قشنگ ك كلي منتظرش بودم با هديه م سوپرايزش كردم، خيلي ذوق كرد؛ عاشق كاغذ كادوعه و تزئيناتش شده بود. با حوصله و آرامش كاغذ كادو رو باز كرد و مشغول نگاه كردنش شد، قلبِ منم افتاد و مثِ ي شيشه شيكست. #المآه #تخيلاتيكخاكميخورند

چقدر ب سهم من چشم دارين همه؛

رواني شدم هركار ميكنم باز تو رُ ميبينم جلو آينه

ما آدما حتا خودمون انتخاب ميكنيم دروغايِ كيو باور كنيم..

ناراحت تايپ كرد: شب بخير. با خودش گفت اگه پيام داد يني دوسم داره، ياد حرفاش افتاد.. اصن برام مهم نيست پيام ميده يا ن. قطره اشك مزاحمو از گوشه چشمش پاك كرد و گوشي رو گذاشت رو سايلنت ك اگرم پيام داد نخونه، گذاشت كنار سرش. چرخيد و نگاشو دوخت ب سقف تا گوشيشو نگاهم نكنه. اميد داشت نور صفه گوشيش بيوفته رو سقف..! #المآه

كاش حقيقتارو نكوبيم تو صورت همديگه

كارنامه ام آمد
بچه اي را كوچه زدم.