دیگه وقتش بود که خودمو پیدا کنم. و توی فیلم «مزایای منزوی بودن» این اتفاق برام افتاد.
من میخوام اون رگ پیشونیت باشم که وقتی داری داد میزنی میزنه بیرون.
قضیھ اینھ ک بندازی دور ی مقداری از خودتُ ک رنگی از تو نبردھ
میفھمی چی میگم؟
میفھمی چی میگم؟
این روزا نمیشه با کسی درد و دل کرد. تا ثابت نکنه از تو هزار برابر بدبختتره ول کن نیست.
Forwarded from Nicholl
دلم میخواد روی تعداد کثیری از آدما بالا بیارم از شدت چرت بودن و رو مخ بودنشون.
من مهمترین تصمیماتم برای آینده رو تو اون تایمی که منتظرم چاییم خنک شه میگیرم.
آدم با محدودیتی که درونی باشه میتونه کنار بیاد و بپذیردش و اصلا یه تایمی به بعد از حالت حد و دیوار در میاد. اما محدودیتی که بیرونی باشه، شاید آدم مجبور باشه قبولش کنه و چند وقت هم این کارُ کنه، اما از یه جایی بعد کلافه میشه و جوری تلاش میکنه از هر سوراخی که میبینه در بره، که پشمای خود محدودیته بریزه.
درسته که خوب بیانش نکردم اما منظورمُ رسوندم.
درسته که خوب بیانش نکردم اما منظورمُ رسوندم.
از ابراز علاقههام اسکرین شات میگرفتی که نتونم یه روزی بزنم زیرش. الآن خودت انکارشون میکنی و میگی درواقع هیچوقت نبودم.
اگر دلتون برام تنگ شد و خواستین نگاهم کنین وقتی خورشید داشت قایم میشد نگاه کنین آسمونو.
احسنت همه جوره بهمون ثابت کنین که اشتباه کردیم بهتون اعتماد کردیم.