منو میگه هااا🤤

آدما رو بدون سر تصور کنین
دنیای قشنگ‌تری بود قطعا.

از ابراز علاقه‌هام اسکرین شات میگرفتی که نتونم یه روزی بزنم زیرش. الآن خودت انکارشون میکنی و میگی درواقع هیچ‌وقت نبودم.

اگر دلتون برام تنگ شد و خواستین نگاهم کنین وقتی خورشید داشت قایم میشد نگاه کنین آسمونو.

احسنت همه جوره بهمون ثابت کنین که اشتباه کردیم بهتون اعتماد کردیم.

یه چیزی میگم برای سلامت اعصابتون مفیده. قبل از اینکه با کسی بحث کنین ببینین طرف حسابتون اونه یا نه. این کارو که بکنین واقعا مکالماتتون نصف میشه.

چیجوری از آرایه ایهام استفاده میکنین خیلیم قشنگ در میاد؟ من اوج ایهامم اینه که: من خیلی خودمو کنترل کردم اما تو یه بارم سعی نکردی خودتو تلویزیون کنی.

و تو اما چگونه بدون من اینقدر زنده‌ای؟

یا برنگردین، یا اگه برمیگردین یه جوری برگردین که تک‌تک روزای نبودنتون جبران شه.

تنها طبیعت نیس که آدمایی که راحتتر با مسائل کنار میان رو ترجیح میده.
آدمای طبیعت هم همینن.

تا نوک انگشتم از کاراتون بغض داره.

من تو این هوا واقعا باید رژ خیلی قرمز نداشته‌م رو بزنم، دوربین حرفه‌ای نداشته‌مو بردارم، بوت‌های بلند و خفن نداشته‌مو پام کنم، بارونیِ گشادِ سورمه‌ایِ نداشته‌م و کلاه و شال‌گردن نارنجی نداشته‌م که مامان‌بزرگ نداشته‌م برام دوخته رو بردارم، هندزفریمو وصل کنم به S8 نداشته‌م و سوار ۲۰۶ نداشته‌م بشم و برم خیابون ولیعصر از بالا تا پایین عکاسی کنم و بعدش با پولای نداشته‌م برم توی یه کافه خفن و چیزای خفن بخورم. اما همونطور که منو میبیند نشستم پشت میزم و دارم برای امتحان فیزیک درس میخونم و از پشت پنجره اتاقم به بارون نگاه میکنم.

موهامو زدم و توقع داشتم یه تغییر اساسی خوب کنم که خوشحالم کنه. اما بیشتر شبیه شیر شدم و خیلی ناناحنم میکنه این موضوع.

من دارم غرق میشم پس کجان دستات؟

گفتم کشتی دارم. غرق شدی بیا.

وقتی میبینم که یه آدمُ کل دلخوشی و امید به زندگیتون قرار دادین از شدت حماقتتون میخوام براتون گریه کنم.

یه بار هیتلر یه پیام معذرت خواهی فرستاد و کل کشته های جنگ زنده شدن. حالا معذرت بخواه.

همه‌جا آسمون همینه. ما آدماییم که‌ خراب کردیم.

لابلای تند تند حرف‌زدناتون یه نگاهم به چشمای طرف کنین شاید بغض کرده بود.

تا ابد با تو کوتاهه"