تو کل زندگیمون یا داشتیم ثابت میکردیم بی‌گناهیم یا دنبال مقصر بودیم.

رفتنت پریدنِ آب در گلویم بود.

نیستی و اتفاق‌های تلخ، ساده می‌افتند.

آره عزیزم بحث بحثِ اولویتِ.

آدما دقیقا همونی‌ان که میگن نیستن.

من پام رو از گلیمم درازتر میکنم اگر اونطرفِ گلیم چایی باشه.

به گلای مصنوعیتون آب ندین.

معتادا شباشون شتاره بارونه.

شبیهِ یک مرداب.

حل نشه، کنار میای. کنار نیای، حل میشی.

انگار ک بین زمین و ھوا ..انگار ک ندونم میخورم زمین .. یا میرم طبقھ ی بالا تر..

هنوزم پولیه دلِ من.

جوری قبل از رفتن پل‌های پشت سرتون رو خراب نکنین که اگر اتفاقی تو کوچه خیابون اسمتون رو شنیدیم به خودمون اجازه ندیم حتی بهتون فکر کنیم.

ما نمیذاریم کس دیگه‌ای به آرزوهامون برسه.

باید یه آپشنی مثل ریسنتلی کردن تو دنیای واقعی هم میبود.

حسودی به خورشید که ماه ازش نور میگیره.

از یاد خواهی رفت.

میتونم کتاب بنویسم از بودنای احمقانه‌ام.

هی نون تو خون زدی تا ادامه بدی.