یه روزی روزام انقد رنگی میشن که این روزام اصلا به خودشون اجازه ندن ابراز وجود کنن.

این شهر به کی رحم کرد مشتی؟
من و تو رو هم میکنه عوض.

میگم چه میشود که انسانها گاو میشوند؟
میگه دنیا تبدیل به طویله میشه.

اشکی که جمع شد و پایین نریخت. بلکه گوشه لب بالا بمونه.

من بھش میگم پناھ؛دیگِ شمارو نمیدونم!

قشنگیش اینه که دوتامون داریم میجنگیم.

خوبه که بدونی نبودت میتونه عقربه هارو متوقف کنه‌.

من میدانستم که باید علت سقوطم را پیدا کنم و آن را از بین ببرم. اما من تضعیف شده بودم.

جاش خاليه و جاي خاليشم از همه چيزايي كه هستن قشنگ تره

بیا که دلتنگی رو یکم رعایت کنیم!

باهام حرف بزن قبل از این که تو سرم همه حرفامو باهات بزنم و وقتی اومدی دیگه چیزی برای گفتن باقی نمونده باشه.

زنی که پشت پرده نیست
از پنجره نگاه میکند
به مردی که در کوچه نیست.

تهِ شخصیت که حقیر باشه کم کم مشخص میشه دوست عزیز.

جلوی آینه، سرم رو میدم بالا و گردنم رو نگاه می‌کنم که ببینم دلتنگیت از بیرون هم معلومه یا نه.

بعضی وقتا که حقیقت رو میدونین اجازه بدین بهتون دروغ بگن تا از قوه تخیلشون لذت ببرین.

پیوست یه سری آهنگا هم باید یه پنجره باشه تو طبقه بیستم یه برج.

دیدنی‌ها کم نبودن. من و تو نخواستیم ببینیم.

خوبه یه وقتایی هندفریتونو از استدلال در بیارین به قلب آدما وصل کنید.

جدیداً عجیب نوشتن تو وبلاگ رو ترجیح میدم.

کاش در قالب شوخی، آت و آشغالای مغزتون رو نپاچین رو دیوار.