بابا مشتی من میخندم که گریه‌‌م نگیره.

کاش میشد آدم‌ها، موقع خداحافظی، یه تیکه از قلبشون رو به همدیگه بدن، که بعد اون تیکه رو بکاریم و بزرگ بشه و گل بشه. تا هروقت به اون گل نگاه کنیم، از حال دل همدیگه خبردار بشیم.

مشت میزنی به دیوار بعد با دستای لرزونت اشکاتو پاک میکنی.

انقد حواسمون بود بقیه ناراحت نشن حواسمون نبود خودمون ناراحت نشیم.

باز بابام مراعات میکنه. من اگر دخترم انقدر بخوره پرتش میکنم از خونه بیرون.

هر بار که میخواهم دوباره به سمتت بیایم، یادم می‌افتد که دلتنگی هرگز بهانه‌ی خوبی برای تکرار یک اشتباه نیست.

کل شهر خوابن. کوه‌ها رو یه مه قشنگی پوشونده و یه بارون نم‌نم و خوشبویی در حال باریدنه.

بیدار شو چرا انقدر میخوابی؟ پاشو بریم پیاده‌روی.

Darling this is ma forest on fire!🔥

و آدمی موجودی بسیار مودی‌ست.

همین که هیچکس ازمون هیچ توقعی نداره یعنی راه رو درست اومدیم.

قبل از قیافه گرفتن، لطفا از داشتن آن اطمینان حاصل فرمایید.

بعضی وقتا میخوام که ازش بدم بیاد.
بعضی وقتا بدم میاد که اونو میخوام.

هرکی خواست از پیشت بره، دویدن رو یادش بده.

بخاطر اینه که دیگه الآن تشکیل «ما» نمیدیم.
منم و تو.

بزک نمیر بهار میاد.

اصلا اهمیتی نداشت که چه کاری بکنم، فقط دلم می‌خواست نه کسی مرا بشناسد و نه من کسی را بشناسم. بعد باید نقش یک آدم کر و لال را بازی می‌کردم، چون این‌جوری دیگر مجبور به حرف زدن با آدم های ابله نمی‌شدم.

توقع بود بفهمی نه اینکه من بفهمونم.

سال ۹۸

نمی‌تونم پیش‌بینی کنم، اما می‌خوام به خودم و فکرام جهت بدم.

تلاش هدف‌دار، پیدا کردن چیزهایی که ارزش داره، انتخابی عمل کردن، سودمندی موقعیت هارو سنجیدن، درگیر حاشیه و آدم هاش نشدن، اهمیت ندادن به غیر از خود، دست کشیدن از چیزهایی که دست من نیست، ثبات فکری و عملکردی، تعادل و پافشاری در متعادل ماندن، لبخند زدن به محیط، واکنش نشون ندادن، نظم شخصی، حفظ دایره ی امن، حفظ فاصله با آدم ها، اثر پذیری کمتر از محیط، دست کم نگرفتن درون، ضعف نشون ندادن، تغییر چهره ی افسرده به بی‌خیال.

[ کل متن بالا ]