سلولِ مُسقفِ بی‌تفاوتی!

بدتر از رفتن اون گندیه که آدما به باور هم میزنن.

تو ساختی منو.
ولی من خرابت کردم.

محکم تر گرفت؛دستیُ ک ب ھر دلیلی از لرزیدن ثابت نبود.

-شلوغی فراموشی میاره-

من کور نبودم. فقط چون راجع بهش حرف نمیزدم فکر میکردن نمیبینم.

[ دلم برات تنگ میشه باغ گیلاس ]

ادمین موردعلاقه‌م پیامی که من براش نوشتم رو گذاشته تو کانالش و داره میگه که خیلی ذوق کرده از حرفام و قلبی شده. خیلی خب آیم دان.

چِ درست چِ غلط انجامش بده.
نزار حسرتِ بعدش دیوونت کنه..

اینجا توی قلبم یه چیزایی هست،
که اتفاقا کم هم نیست.

چنتا کانال خوب پیدا کردم که سلیقه‌ی موسیقیایی ادمیناشون شبیه منه^--^ به ولله که من دیگه چیزی از این زندگی نمیخوام.

متاسفانه روشن فکری در جامعه سنتی نه تنها در اکثر اوقات پاسخگو نیست، بلکه بهای گزافی هم دارد. آدم اگر واقعن به آنچه فکر می‌کند پایبند است باید از مزایای اجتماعی‌ زیادی چشم پوشی کند، و علاوه بر آن همیشه در نظر داشته باشد که احتمال زیاد در طرز فکرش تنهاست و عواقب برخوردهایش را بپذیرد.
سوالی که پیش می‌آید این است که آزادی در عمل و خروج از حدود سنت و قانون تا چه حد می‌ارزد؟ این برای هرکس پاسخی منحصر به فرد دارد؛ اما از من اگر بپرسید، به شما خواهم گفت که آزادی تا جایی ارزش دارد که معنایی داشته باشد. همینطور الکی و روی هوا و از سر نادانی و بی‌فکری نباشد. نقض کردنِ یک قاعده اجتماعی زمانی ارزش دارد که پشتش معنا و معرفتی نهفته باشد. به عبارتی آزادی تا وقتی خوب است که چیزی به آدم اضافه کند. شاید بگویید این تعاریف و چارچوب‌بندی‌ها مغایرِ نفسِ آزادی‌ست، اما من باز خواهم گفت که آزادیِ دانسته‌شده با سربه‌هوایی فرق دارد و اتفاقن اولی است که تغییرات بزرگ و پایدار ایجاد می‌کند و همان است که روح آدم را صیقل میدهد و درخشان می‌کند.
گولِ سربه‌هوایی های بی‌معنا را نخوریم، آزادی از عمق می‌آید، نه از سطح.

چنین زیبا گفت آهو، به زبان یکی از قبایل سرخپوستی.

کاش میشد برای فرندز بمیرم. :))

یه بوکمارک خیلی قشنگ ساختم برای خودم^--^

[ گاهی باید کنار زد یه حس مرده رو ]

یادته؟
یادت رفته از بس دیگه نبودیم.

تو تنها دستی بودی که خواستم بگیرم و نگرفتم.