حالا که تمومش کردم حرفم رو پس میگیرم و با افتخار میگم که کتاب فوق‌العاده‌ای بود. اگر حوصله کنی و بخونیش خیلی نکته میتونی از توش در بیاری که تو شناختن آدمها (درواقع حیوانها) بهت کمک میکنه.
مقایسه کردن قلعه‌ی حیوانات با قلعه‌ی آدمایی که جمع کردیم دور خودمون کار سختی نیست.

خبب^--^ میریم سراغ «ستون دنیایم باش» بالاخره.

[ حفظ دایره‌ٔ امن ]

سکوت!
ترسناک ترینشونِ!!

اولاً که واقعا برام مهم نیست حرفاتون.
دوماً که اولاً.

آدما از خورشت شور بدشون میاد حتی اگ شوریِ خورشت از دوس داشتن باشھ.

یه دخترخاله‌ی خیلی رو مخ دارم. داشتیم سفره مینداختیم اومده میگه الهه مامانت میخواد ماستا رو چیکار کنه؟ منم چون احساس کردم سوالش خیلی مسخره و بیخوده گفتم لابد میخواد بریزه تو قیمه‌ها. رفت ریخت تو قیمه‌ها:))

دستایی که جدا بوده اینهمه سال، محاله به هم برسه.

هرچقدرم تنفر و دوری پیش بیاد رشته نازک خاطره پاره نمیشه.
مطمئن باش.

چقدر یه آهنگ میتونه کشنده باشه؟

اگر نظریه‌ی تکامل واقعیت دارد، پس چطور است که مادرها فقط دو دست دارند؟

فقط به این دلیل که من نتونستم مچت رو بگیرم، به این معنی نیست که تو آدم خوبی‌ای.
و فقط به این دلیل که تو مچم رو گرفتی، نمیشه نتیجه گرفت که من آدم بدی‌ام.

بله و چه داستان‌هایی که تو این چهار خط نخوابیده.

وقتی سریالِ حماقتهام از جلوی چشمام رد میشه دلم نمیاد حتی یِ تیر حروم خودم کنم.

فورانِ احساسات یا منطقِ دگرگون شده؟!!

الآن صمیمی و جدا از همیم انگار فاصله حاکمه.

:)))

...اگرچه دیگه وقتی نیست.