می‌روم بخوابم اما تو باور نکن.

هیچ وقت یه موز رو از روی ظاهرش قضاوت نکنید.

ترک کردن همیشه برای من سخت بوده؛ ترک کردن یک عادت دلپذیر ولی بد، ترک کردن یک خوراکی خوشمزه ولی مضر، ترک کردن یک رابطه دوستی آزاردهنده یا حتی ترک کردن یک رابطه‌ی عاشقانه‌ی یک طرفه.

این ناراحتم می‌کرد که باید گوشی نازنینم را کنار می‌گذاشتم. اما این کار را کردم و برخلاف انتظارم ترک این یک مورد برام آنچنان سخت نبود. اصلا متوجه نبودنش نیستم، انگار هیچ‌وقت نبوده و قرار هم نیست که باشد. کسی چه می‌داند شاید کسانی که مرا ترک کردند هم بعد از رفتنشان همین حس را داشتند؛ هیچ تغییر و کم و کسری در وجودشان حس نمی‌کردند و متوجه نبودنم نبودند. درست بر عکس من که با رفتن هر کس یک حفره‌ی عمیقی در وجودم ایجاد شد.

حالا از اینها بگذریم بحثمان این نبود! آری چیلدرن! ترک کردن سخت است اما خب اشکال ندارد. من هم باید یاد بگیرم. یک روز باید وسیله‌ی مورد علاقه‌ام را ترک بگویم. یک روز باید دوست نازنینم را ترک بگویم، یک روز خانواده‌ی نازنینم را و نهایتا یک روز زندگی نه چندان نازنینم را. بالاخره تمرین لازم است.

《 انتظار توام با تلاش یعنی امید 》

من می‌گم فراموشت کردم تو بگو پنگوئنا پرواز می‌کنن. هر کدوممون زودتر باور کنه احمق‌تره.

باید خاصیت ارتجاعی را از دل گرفت. اینطور نمی‌شود زندگی کرد.

گریه‌ی زیاد شوری اشک رو کاهش میده.

[ اگه بریدنم خواستته، بلدم بلند شم رو پام اگه هزار دفعه زدنم. ]

[ اگه فصلِ زردِ باغچمه، بلدم بهار شم. ]

توقع چیلدرن! توقع!

زندگی‌هامان را همین توقع به گند کشیده.

به لطف آقای نامجو نصف تستای قرابت معنایی ادبیات بیتاشون آشناست. :)))

دو چیز در دنیا تمومی نداره. حماقت انسانها و این نقطه‌هایی که تو کانال جوین می‌دن.

تلاش مبنی بر به چشم اومدن همواره به از چشم افتادن ختم می‌شه. لذا نکنید.

برنامه زیاده، وقت نداریم.

جانم!

فقط خواستم بدانی اگر تو هم‌خانه‌ام باشی، خانه‌ی زیبایی برایت خواهم ساخت. قول.

اگه گم شی کسی قرار نیست دنبالت بگرده.

شب داره می‌ره به خواب.
شب داره می‌ره، بخواب...

جانم!

دیگر نبودنت آن قدر در من رشد کرده که شاخه‌هایش جلوی پنجره‌ام را گرفته است.

دلتنگی از آدم کس دیگری را می‌سازد.

وقتی دلبرتون داره از صمیم قلبش می‌خنده به چشماش نگاه کنید. ما که ندیدیم اما می‌گن کل قشنگی دنیا اونجا جمع شده.