مرسي ك تايپينگ ميشينُ بعد دو دقيقه هيچي نميفرسينُ مارو تا دو روز تو خماري ميزارين، مرسي.

كاش در قالب مسخره بازيُ شوخيُ اين چرتُ پرتا هرچي لجنُ آت آشغال تو مغزتون دارين نپاشين ب محيط اطراف.

ن نیازِ؛
بعضی موقع ھا جلو اینھ ی ھف ھش بار ب خودت بگو احمق تا دیگ نباشی!!!!

زندگي وزنِ نگاهيست ك در خاطرِ ما ميماند،
زندگي حجمِ صداييست ك در خاطره ها ميماند.

+ممکنھ واست پیش بیاد!
-مھم نیس؛واست پیش نمیاد؟

خاب و بيداري، فكرِ اونم مثِ كشيدنِ ناخون ميمونه رو تخته گچي.

قشنگ ترين چيز براي ي زن اينِ ك ي مردي واسش غرورشُ بزارِ كنار، پس سعي نكنين از روي خودخاهيُ لجبازي غرورشُ بشكنين.

ميرسه آره وقتِ رفتن دوباره عاقبت، من ساكتم، ساكشم دم در، دلش تو دستم، ميبوسمش ميره تا سالِ بعد، ميره تا سالِ بعدُ ميگه ب يادتم. مچاله تر دچارِ درد، خمارِ هم، دنبالِ هم، ميمونه خاطرش، ميمونه واسِ من چون، ميدونه خاكِ تهشُ تازه ترِ فكرش واسِ كارِ بد.

ه‍يچوقت قهر نكنين چون هميشه يكي هس ك پير ميشه سرِ نخنديدناتون.

چيزي ك ازش رنج ميبرم اسمش خوددرگيريِ مزمنِ

يك نگاهت ب من آموخت ك در حرف زدن
چشم ها بيش تر از پنجره ها ميفهمند..

احتمالا ي شب لابلاي اشكام اسمتُ ا زندگيم پاك ميكنم و اون موقس ك اگه فرداي همون شب بياي پيام بدي بهم ديگه قلبم با تك تك كلماتت ضربان نميگيره.

بايد ب هم بشيم بي ربط

Don’t wanna cry but I break that way

ماها آدم گريز نيسيم، شماها يكم زيادترين فقد.

ميشه ب اون بچه ي پنج سالهٔ احمقِ لجبازِ حساسِ درونت بگي خفه شه و انقد همه رو دور نكنه ازت؟

هيچ آدمي بي دليل ي آهنگُ دوبار گوش نميده..

انفرادي شده سلول ب سلولِ تنم،
خودِ من
در خودِ من
در خودِ من
زندانيست.

يو تينك آي كِير ابوت يو اند يور فيلينگز
بات يو كن گو اند فاك يور سلف اني وي

منطقِ ي سرياتون از بافت سلولاي مغزيِ مگس پيشِ پا افتاده تره.