لذت نبردن از زندگی گناه است


انسان برای این متولد میشود که زندگی کند، ولی این کاملاً به خودش بستگی دارد.
او میتواند زندگی را از کف بدهد؛ میتواند نفس بکشد، بخورد، پیر شود و روانه گورستان گردد - ولی این زندگی نیست، بلکه مرگی تدریجی از گهواره تا گور است، مرگی تدریجی که شاید هفتاد سال به طول بینجامد.
و چون میلیون ها نفر در اطراف تو هستند که بتدریج و به آرامی می میرند، تو هم شروع به تقلید از آنها می کنی. بچه ها همه چیز را از اطرافیانشان یاد می گیرند. خوب، اول باید برای شما روشن کنم که منظورم از زندگی چیست. زندگی کردن به معنای پیر شدن نیست، بلکه رشد کردن است.
این دو کاملاً با یکدیگر تفاوت دارند، پیر شدن خصیصه ای است حیوانی، در صورتی که رشد کردن خصیصه ای صرفاً انسانی است؛ منتها عده بسیار قليلی استحقاقش را دارند. رشد کردن یعنی اینکه انسان هر لحظه بیش از پیش عمق جوهر زندگی را درک کند؛ رشد کردن یعنی از مرگ دور شدن، نه به سوی مرگ پیش رفتن. هرچه بیشتر در عمق زندگی فرو روی، ذات جاودانگی ساکن در باطن را بیشتر درک خواهی کرد و از مرگ فاصله می گیری. لحظه ای فرا میرسد که تو در می یابی مرگ چیزی جز تغییر لباس، تعويض خانه و تغییر شکل نیست - هیچ چیز نمی میرد، در واقع هیچ چیز نمی تواند بمیرد.
مرگ بزرگترین توهم موجود است.
برای رشد کردن، کافی است به یک درخت نگاه کنی. هنگامی که درخت رشد می کند، ریشه هایش در عمق پیش می روند. اینجا تعادل برقرار است: هرچه درخت بلندتر شود، ریشههایش عمیق تر میشوند. درختی پیدا نمی کنید که مثلا 50 متر ارتفاع و ریشه هایی کوچک داشته باشد؛ این ریشه ها از عهده نگهداشتن چنین درخت غول پیکری بر نمی آیند. رشد کردن یعنی اینکه در عمق وجودت فرو روی، جایی که ریشه هایت قرار دارند.
به نظر من، اولین اصل و پایۀ زندگی، مراقبه است. هر چیز دیگری، در مرتبه بعد قرار دارد.
کودکی بهترین دورۀ زندگی انسان برای مراقبه است. هر چه سن آدم بالاتر برود، به مرگ نزدیکتر میشود و به مراقبه نشستن برایش دشوارتر میگردد. مراقبه یعنی در وادی جاودانگی گام نهادن، یعنی پیشروی در ابدیت درون، یعنی درک الوهیت باطن.
کودک با صلاحیت ترین موجود برای این کار بشمار می آید، برای اینکه بار دانش، تحصیل و چیزهای دیگر بر وجودش سنگینی نمی کند. او معصوم است. ولی بدبختانه این معصومیت او، نادانی تلقی می شود. معصومیت و نادانی به هم شباهت دارند، ولی یکسان نیستند. شباهت بین آنها در «ندانستن» است. ولی تفاوت بزرگی بین این دو وجود دارد که توسط انسان ها تا به امروز نادیده انگاشته شده است.


#اشو
#عشق_رقص_زندگی
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان
🆔@RAM_HSU

می دانید مذهبی بودن یعنی چه؟ مذهبی بودن هیچ گونه  ارتباطی با ناقوس معبد ندارد اگرچه صدای آن از دور خوش آیند است همچنین هیچ ارتباطی با تشریفات کشیش ها و سایر اعمال مربوط به عبادت ندارد. مذهبی بودن یعنی حساس بودن نسبت به واقعیت. زمانی که تمام وجود شما - نسبت به زیبایی و زشتی ها نسبت به یک حیوان، نسبت به فقر و کثافت این شهر، نسبت به خنده ها و اشک ها و هر چیزی که در اطرافتان وجود دارد حساس باشد، این حساسیت به تمام موجودات، مهربانی و عشق را پدید می آورد. حتی اگر شما فردی با استعداد بوده و خوب لباس بپوشید، اتومبیل گران قیمت سوار شوید و بسیار تمیز باشید بدون داشتن آن حساسیت در شما زیبایی وجود نخواهد داشت.
عشق چیز خارق العاده ای است. شما اگر به خودتان فکر نمی کنید نمی توانید دوست بدارید ذهنی که دوست می دارد و عشق می ورزد در واقع یک ذهن مذهبی است زیرا در حرکت به سوی واقعیت، حقیقت و خدا است و فقط چنین ذهنی می تواند زیبایی را درک کند.
ذهن که دنباله روی جاه طلبی های فردی نباشد حساس، آگاه و متوجه می شود. چنین ذهنی دارای زیبایی است.


#کریشنامورتی
#فرهنگ_آموختن_و_عشق_ورزیدن
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان

🆔@RAM_HSU

من پیر فنا بدم جوانم کردی

من مرده بدم ز زندگانم کردی

می ترسیدم که گم شوم در ره تو

اکنون نشوم گم که نشانم کردی

_-_-_---♥️ ♥️ ♥️---_-_-_

#مولانا
#شعر
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان

🆔@RAM_HSU

«دهـان بـربَنـد‌‌ و بـگـشـا روزن دل»
🌿🌱

#مولانا
#شعر
#بفرمائید_مشاعره✍️
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان

🆔@RAM_HSU

🍃 موسیقی بیکلام Nirvana اثری از Music From The World Of Osho 🍂

این در واقع حرف "و" هستش که در خوشنویسی اسلامی و فارسی، با یک "کلاه" روی اون نشون داده شده،چرا؟ این همون کلاهی هست که صوفیان سرشون میکنند، و اگر دقت کنید ظاهرش به شکل کسی هست که سر و بدنشو خم کرده و مشغول عبادته، که در واقع نماد بندگی و حقیر بودن بنده در برابر خدا هستش. در عرفان و تصوف حرف "و" نمادی از وحدتِ و در معنای عمیق تر به وحدانیت خداوند اشاره داره. این حرف میتونه نماد اتصال و پیوستگی بین مخلوقات و خالق باشه همچنین در بسیاری از متون عرفانی، از حرف "و" به عنوان رمز اتصال و عشق بین خدا و انسان یاد می شه.

اینو نیم ساعت پیش ی جایی خوندم خیلی خوشم اومد گفتم واسه شمام بزارم،امیدوارم دوست داشته باشید👌🌿

#مولانا
#عرفان
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان

🆔@RAM_HSU

سعدی! چو جورش می‌بری نزدیک او دیگر مرو

ای بی‌بصر! من می‌روم؟ او می‌کشد قلاب را

#موسیقی
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان

🆔@RAM_HSU

حساس بودن یعنی احساس لطیف نسبت به همه چیز داشتن: کمک کردن به حیوانی که زجر می کشد، کنار انداختن سنگ از روی جاده زیرا بسیاری پا ها برهنه از آن جا عبور می کنند، برداشتن میخ از جاده زیرا امکان دارد چرخ اتومبیلی را پنچر کند. حساس بودن یعنی نسبت به مردم پرندگان گل ها و درخت ها احساس داشتن نه به خاطر آن که متعلق به شما هستند بلکه بدان علت که از زیبایی خارق العاده آن ها آگاه هستید. این حساسیت چگونه به وجود می آید؟
لحظه ای که شما حساس باشید طبیعتاً گل ها را با خشونت نمی چینید، بلکه میل شدید به آزار نرساندن یعنی احترام واقعی و عشق به چیز ها و انسان ها در شما به وجود خواهد آمد. دوست داشتن در زندگی بسیار اهمیت دارد اما منظور از دوست داشتن چیست؟ وقتی شما کسی را دوست داشته باشید زیرا آن شخص در مقابل شما را دوست دارد مطمئناً این عشق محسوب نمی شود. دوست داشتن یعنی دارای احساس خارق العاده محبت بودن بدون خواستن چیزی در مقابل آن. ممکن لست شما خیلی باهوش باشید، تمام امتحانات را با موفقیت بگذرانید، درجه دکترا بگیرید و مقام بالایی کسب کنید اما اگر این حساسیت را نداشته باشید و عشق ساده را احساس نکنید قلب شما خالی خواهد بود و در زندگی احساس بدبختی خواهید کرد. کرد.


#کریشنامورتی
#فرهنگ_آموختن_و_عشق_ورزیدن
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان

🆔@RAM_HSU

زیگموند فروید:

شفا از فراموشی حاصل نمی شود، از یاد آوری بدون احساس درد حاصل می شود این یک فرایند است

👌✨

جمله حقی بود

#زیگموند_فروید
#پند
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان

🆔@RAM_HSU

«میدانم اگر قضاوت نادرستی در مورد کسی بکنم دنیا تمام تلاشش را می کند تا مرا در شرایط او قرار دهد تا به من ثابت کند همه ی ما شبیه یکدیگریم»

#داستایفسکی
#قمارباز
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان

🆔@RAM_HSU

چند باشی عاشق صورت بگو

طالب معنی شو و معنی بجو

‌

صورت ظاهر فنا گردد بدان

عالم معنی بماند جاودان

#شعر
#مولانا
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان

🆔@RAM_HSU

«ای قوم به حج رفته کجایید کجایید...»
«معشوق همینجاست بیایید بیایید...»

🔺سومین شماره از نشریه ادبی عرفانی سیمرغ منتشر شد.

شهریور ماه سال ۱۴۰۳
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان
🆔@RAM_HSU

«شکـر حـق را، کـان دعـا مردود شـد
مـن زیـان پنـداشـتـم، آن سـود شـد»

🪴کیا این شعرو تجربه کردن؟

#شعر
#مولانا
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان

🆔@RAM_HSU

تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را
تو مرا گنج روانی چه کنم سود و زیان را🌿❤️‍🔥

#مولانا
#شعر
#شجریان
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان


🆔@RAM_HSU

خود شناسی:
به زیر پا نگذارم هر آن چیزی که جان دارد
چو خاکم، در دلم آب است شوم جان، گر تو بی جانی

رنج مسیر:
به دنبال چه میگردی چو سرگردان و بیتابی
غریبانه در این عالم بگردی و بگردانی

بیداری:
همه گم گشته راهیم!
همه گویند که میدانند
ولی چیزی نمیدانیم

#پند
#شعر
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان

🆔@RAM_HSU

استوپا نماد ذهن بودا است.

🆔️@RAM_HSU

بشنیده بُدم که جانِ جانی
آنی و هزار همچُنانی🕊🤍

#شعر
#مولانا
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان

🆔@RAM_HSU

سخنان استاد الهی قمشه‌ای در مورد آتش پرستی ایرانیان🕊

#ایران_باستان
#خدا_شناسی
#شعر
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان

🆔@RAM_HSU

شما از طریق شناخت خود به وجود خدا پی خواهید برد و حقیقت را درخواهید یافت. مربی شما مطالبی را که از مربی خودش آموخته به شما یاد می دهد و شما در امتحان قبول می شوید و مدرک می گیرید اما بدون شناختن خود آن طور که خطوط صورتتان را در آینه می بینید معلومات شما ارزشی ندارد. تحصیل کردگانی که خود را نمی شناسند در واقع نا آگاه هستند زیرا نمی دانند تفکر یعنی چه و زندگی چیست. به همین جهت لازم است مربیان به معنی واقعی کلمه تعلیم بگیرند به این معنی که باید از کار ذهن و قلب خود آگاه باشند و خود را در آینه روابط با دیگران مشاهده کنند. شناخت خود آغاز خرد است. شناخت خود در بر گیرنده تمام جهان و تمام مبارزات برای انسانیت است.


#کریشنامورتی
#فرهنگ_آموختن_و_عشق_ورزیدن
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان

🆔@RAM_HSU

از خــود عـالـمی بخـواه ؛ و از عـالـمی هیـچ مخـواه!
🕊️🤍


#مولانا
#شعر
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان

🆔@RAM_HSU

نماز و حضور


هدف نماز این است که مرا پاک کند، از توهمات تشکیل دهنده «من» برهاند! این توهمات به صورت الفاظ و توصیف هایی است که مرا در شکل «من» یا «خود» متعیّن کرده اند!
به این نکته توجه داشته باشیم: من امروز نماز نمی خوانم تا فردا پاک بشوم، به صراط مستقیم بروم. به عبارت دیگر امروز نماز نمی خوانم تا فردا از «خود» رها بشوم. بلکه کیفیت نمازی که همین امروز و در همین لحظه می خوانم باید به گونه ای باشد که مرا در وضعیت و شرایط رهایی قرار بدهد.
نماز مقدمه و زمینۀ رهایی نیست، بلکه عین رهایی است! نماز من باید به گونه ای باشد که هم اکنون مرا در تجربه وحدت، یگانگی و «لااله الّا الله» قرار بدهد. نماز امروز مقدمۀ رهایی فردا نیست؛ بلکه خود همین نماز امروز کیفیت رهایی و پاک شدگی دارد.
پس نماز من به شرطی نماز پاک کننده است که هم اکنون مبرا از کیفیت ها و خصوصیات تشکیل دهنده «خود» باشد و میدانیم که یکی از کیفیت های اساسی «خود»، لفظ مندی و اندیشه گری است! اگر من در وضعیت اندیشه گری باشم مرکز، منشأ و خاستگاه آن اندیشه ها چیست یا کی است؟ آیا منشأ آنها ذهنی نیست که تجزیه شده و جزیی نگر است؟ و چنین وضعیت تجزیه و جزیی ذهن فقط میتواند در خدمت «خود» باشد و توهمات را استمرار بدهد. پس چنین ذهنی بسیار دور از حقیقت و دور از پاکی و دور از تجربه یگانگی است!
ما از طریق اندیشه نمیتوانیم در ارتباط با فطرت، با صفت و با ذات قرار بگیریم. هدف نماز این است که من جدا شده از فطرت را باردیگر متصل به فطرت و ذاتی نماید که دیر زمانی است آن را فراموش کرده، که نفس یک مقدار اندیشه های توهمی حجاب من و آن قرار گرفته است. پس برای برگشت و اتصال، من نمیتوانم از ابزاری استفاده کنم که خودش عامل جدایی من از ذات و فطرت است! (توجه داشته باش که میگوییم «ذات و فطرت»، نه ذات و فطرت من!)
اصولاً ذهن و اندیشه صفت را نمی شناسد، معنا را نمی شناسد، حالت و کیفیت معنوی و روانی را نمی شناسد. ذهن فقط میتواند در رابطه با علایم باشد نه در رابطه با جوهر و محتوای معنویت!
ذات، فطرت و صفت و رای شناختگی و دانستگی است. تا زمانی که ارگانیسم در موضع و در شرایط شناختگی و دانستگی، یا به عبارت دیگر در وضعیت گفتمان و اندیشه است نمیتواند در ارتباط با چیزی باشد که ورای هر گونه دانستگی است، ورای هرگونه و هم و اندیشه است.
مجموعه کیفیت هایی که در نماز پیش می آید و جریان می یابد به یک شکل بنیانی زنجیر دانسته های تشکیل دهنده «خود» را می گسلد. ارتباط ذهن را با آنچه قبلاً در ذهن ثبت شده است قطع می کند. اگر وضعیتی تحقق پیدا نکند که ارتباط ذهن با گذشته اش قطع بشود به یقین در نماز هم ذهن دارد زنجیر «خود» را می بافد و استمرار می دهد، دارد «خود» را تکرار می کند! و مهم ترین وضعیتی که میتواند آن زنجیر را قطع کند، وضعیت شنیداری است.
من به زنجیر اندیشه بسته ام. و در شبکه، کلاف و زنجیر اندیشه هیچ چیز نو نیست. حال آن که از طریق نماز، از طریق سکوت و دریافت، من می خواهم خود را در وضعیت تجربة ذات نوشونده ای قرار بدهم که اصولاً و رای اندیشه است و جریان کهنه اندیشه ارتباط مرا با آن ذات نو قطع کرده است!
به نظرم یکی از مهم ترین هدف های نماز، تجربۀ خلاقیت است. خلاقیت مترادف است با نوشوندگی. و ارگانیسم زمانی میتواند در کیفیتی نو و خلاق باشد که خود را متصل و تسلیم به خالق کند. و این اتصال هنگامی تحقق می یابد که ارتباط ذهن با گذشته های کهنه و مرده و ثابت قطع شده باشد! و این زمانی ممکن است که اندیشه در غیبت باشد. (آیا میتوانی نمازی بخوانی که در آن همه اینها را تجربه کنی !!؟)
نماز یک جریان است؛ پدیده ای است زنده، پویا و حرکت مند. نماز یک زندگی است، به وسعت زندگی است. و زندگی یک جریان نوبه نو است. بنابراین نمی توان از یک موضع ثابت با آن در ارتباط بود.


#محمدجعفرمصفا
#نامه_ای_به_ندیده_ام
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان
🆔@RAM_HSU