اینقدری که شبا دلمون گرفت، خوابمون نگرفت.

عهد کردم که ازین پس ندهم دل به خیال
که مرا جان به لب آمد ز خیالات محال

ره خواب من دلداده خیالت بربست
تا تنم کرد خیال تو به مانند خیال

سر و جان و دل و دین در سر کارت کردم
خون ما بر تو نگویی که که کردست حلال

رحمتی بر من سرگشته ی دلسوخته کن
چون رسیدست ملال من مسکین به کمال

قسمم هست به چشم خوش آهووش او
به مه روی وی آنک به دو ابروی هلال

بر رخ همچو گل و عارض همچون سمنش
به دو زلفست معنبر و لبش آب زلال

به شب وصل و لب تشنه ی مشتاقانش
به قد خوب خرامش به چمن همچو نهال

که مرا در شب هجران رخ همچون قمرش
هست از جان و دل و هر دو جهان بی تو ملال

گفت چون بلبل شوریده به عشق رخ گل
برو ای عاشق بیچاره ازین بیش منال



جهان ملک خاتون-

دیگه دورت خط کشیدم.
(با مداد کشیدم اگه بخوای میتونم پاکش کنم)

بهترین کادوی امشب میتونه یه "سلام بیداری" از
شخصِ‌موردنظر باشه.

گو با تو چه کنم تا تو شوی همدرد من؟..

حرف بزن بامن، اینجا ایرانه شاید فردا نبودیم.

تاحالا نشده بود تو خواب به یکی فکر کنم(خوابشو نمیدیدم) که خداروشکر اینم آنلاک شد..

:)

می‌گویند زیاد فحش می‌دهی؛ یعنی چه؟ برای کسانی که زندگی‌ام را به گوه کشیده‌اند شعر بگویم؟

چارلز بوکوفسکی

نجات‌دهنده تو آینه‌ست؟ این حتی نمیتونه خوابشو تنظیم کنه

چیزی جز اشک از تو، نصیب من نشد.

گفته بودند که سازیم وطن همچو بهشت،
دوزخی پر ز بلایا و عذابش کردند.

فرخی یزدی

چیزی نیست خودم یه کاریش میکنم.(گریه میکنم)

آدم فکر میکنه دیگه احساساتش نمیمیرن چون خیلی وقته مردن، ولی میبینه بازم داره گریه میکنه.

من وقتی يكيو دوس دارم انقد گاردمو میارم پایین که فکر میکنه اعتماد به نفس ندارمو داغونم، داداش من یه از خود راضی روانی‌ام که فقط با تو خوبم.

آن شب و شب‌های بعدی بسیار نخوابیدم.
و فهمیدم اندوهی که آدم را نمی‌کُشد، به شکل‌های دیگری درمی‌آید که از مرگ بدتر است.