پس باید بهترین دوست خودت باشی

- سال ۲۰۵۰، فرانسه و کمی از نواحی مجاور
- مدارس هنری پرجنب‌وجوش‌تر از همیشه‌ان و تمام خانواده‌ها باید بچه‌هاشون رو به یادگیری تئوری موسیقی ترغیب کنن. تمام مدارس ساعت زیادی رو به کلاس‌های هنری خصوصاً موسیقی اختصاص دادن
- رهبر وقت فرانسه خودش به فرهنگ و هنر علاقه‌منده همیشه روی تدبیراندیشی برای گسترش مراکز فرهنگی کشور تاکید داشته
- این جامعه به شدت آزاد و دموکراتیکه و تقریباً همه‌‌نوع آدم با هر نوع پوششی توش پیدا می‌شه
- تنوع جمعیتی این تمدن خیلی گسترده‌ست اما تقریباً همه‌شون برای آزادی کم‌قید و شرط ارزش قائلن. مردم محلی معتقدن باید کمترین مرزی رو برای هر چیزی قائل شد و مرزها فقط مانعی غیرضروری در مقابل امیال انسانی‌ان

■ @RandomAccessMemoriez

Marquis de Sade utopia. He'd probably cream reading this

مرسی💘

یه آرت‌ورکی مربوط به این رکورد طراحی شده که تقریبا کانسپت کلی آلبوم رو تعریف می‌کنه. یه چرخه به اسم Faulty Schematics of Ruined Machine

که برداشت‌های متفاوتی ازش میشه ولی چیز اصلی‌ای که به‌نظرم درست‌تره در این رابطه‌س که این چرخه استعاره‌ای از کاپیتالیسمه و چطور ما رو کنترل می‌کنه (یا یه جامعه‌ای که درحال سقوطه).

دنیای pre apocalyptic تو F♯A♯∞ روایت می‌شه که داخلش از فروپاشی جامعه که قراره سر برسه صحبت می‌کنن. و حالا این فروپاشی چطور قراره سر برسه و تو وضعیت آخرالزمانی قرار بگیریم و ما هم کاری از دستمون برنمیاد بابتش؟

به‌خاطر سیستم این چرخه

همونطور که تو شعر ابتدایی The Dead Flag Blues می‌گه

"We're trapped in the belly of this horrible machine and the machine is bleeding to death"

حالا این چرخه چطور کار می‌کنه؟

خلاصه‌ش اینطوره که یه چرخه ثابت از
Fear -> Desire -> Hope -> Regret
داریم که مانع ایجاد تغییر و moving forwardئه. از ترس شروع می‌کنیم. ترس از احتمالاتی که ممکنه رخ بدن. ترس از فاشیسم، ترس از فقر، گرسنگی. نابودکننده‌س و بی‌انتها. پس اینجا مایل می‌شیم که تغییری ایجاد کنیم. ممکنه حتی باور بهش نداشته باشیم ولی خب سعی می‌کنم امتحانش کنیم تا تغییر ایجاد کنیم. ماشین هم این حین چیزها و امتیازهایی(که ارزش خاصی عملا تو سیستم ندارن) بهمون می‌ده که باعث امیدوار شدنمون می‌شه. که بعدش امید این تغییر شکل می‌گیره و باعث می‌شه ترسی که داشتیم کمرنگ بشه و به امیدمون اضافه بشه. ناگهان اینجا شکست می‌خوریم و احساس helplessness ما رو فرا می‌گیره و هر اتفاقی که باعث می‌شه این حس به ما دست بده. و پشیمونی نسبت به تمام تلاش بیهوده‌ای که بی‌نتیجه مونده. که بعدش دوباره از اول وارد ترس می‌شیم و همینطور این لوپ تکرار می‌شه.

یه‌سری هم براساس تایتل آلبوم اینطور می‌گن که
F# = پشیمونی, A# = میل و خواسته
و ما تو یه لوپ ثابت از regretting و desiringایم که مانع حرکت رو به‌جلو می‌شه.

که این هم اشتباه نیست ولی مشخصا مورد
اول کامل‌تر و بی‌نقص‌تره.

As i said, big day for autism.