همونطور که تو شعر ابتدایی The Dead Flag Blues می‌گه

"We're trapped in the belly of this horrible machine and the machine is bleeding to death"

حالا این چرخه چطور کار می‌کنه؟

خلاصه‌ش اینطوره که یه چرخه ثابت از
Fear -> Desire -> Hope -> Regret
داریم که مانع ایجاد تغییر و moving forwardئه. از ترس شروع می‌کنیم. ترس از احتمالاتی که ممکنه رخ بدن. ترس از فاشیسم، ترس از فقر، گرسنگی. نابودکننده‌س و بی‌انتها. پس اینجا مایل می‌شیم که تغییری ایجاد کنیم. ممکنه حتی باور بهش نداشته باشیم ولی خب سعی می‌کنم امتحانش کنیم تا تغییر ایجاد کنیم. ماشین هم این حین چیزها و امتیازهایی(که ارزش خاصی عملا تو سیستم ندارن) بهمون می‌ده که باعث امیدوار شدنمون می‌شه. که بعدش امید این تغییر شکل می‌گیره و باعث می‌شه ترسی که داشتیم کمرنگ بشه و به امیدمون اضافه بشه. ناگهان اینجا شکست می‌خوریم و احساس helplessness ما رو فرا می‌گیره و هر اتفاقی که باعث می‌شه این حس به ما دست بده. و پشیمونی نسبت به تمام تلاش بیهوده‌ای که بی‌نتیجه مونده. که بعدش دوباره از اول وارد ترس می‌شیم و همینطور این لوپ تکرار می‌شه.

یه‌سری هم براساس تایتل آلبوم اینطور می‌گن که
F# = پشیمونی, A# = میل و خواسته
و ما تو یه لوپ ثابت از regretting و desiringایم که مانع حرکت رو به‌جلو می‌شه.

که این هم اشتباه نیست ولی مشخصا مورد
اول کامل‌تر و بی‌نقص‌تره.

As i said, big day for autism.

جایی هم خوندم که انگار شباهت‌های زیادی با یه بخش از یادداشت‌های دلوز و گاتاری تو کتاب ضدادیپ داره که نه می‌خوام واردش بشم فعلا نه سررشته‌ای دارم ازش.

خودم متن از دو سه‌خط طولانی‌تر ببینم دیسلکسیام عود می‌کنه. البته چند وقته اینطور شدم. از اونطرفم اورثینک هم بذاری روش. دیگه هیچی

خفه‌شو.

Omg Lars von Trier just posted this on Instagram asking for a girlfriend😭😭you could actually email him to apply to become his girlfriend/muse right now, I am not joking 😭😭😭😭

حیوونکی

Look how they massacred my boy

اومدم بگم «آینده‌م» دیدم بگم «حالم» هم خیلی منافاتی باهاش نداره

برای ۶۷ واقعا خیلی خوب مونده

پارکینسون دهنشو سرویس کرده

آخر هم اشک مهرشادو دراوردین که