یه‌چیزی که دررابطه با کاراش دوست دارم، اینه که با اینکه ظاهرشون خیلی بامزه، wholesome، رنگی و دوست‌داشتنیه

تو زیرمتن و لایه‌های عمیق‌ترش فوق‌العاده ملانکولیکه

و اینکه

یه تیکی که دررابطه با فیلم خیلی قبول دارم

اسپویلر یحتمل

اندرسون این tributeش به علاقه دوران بچگی‌ش که استرولوژی باشه رو با نمادسازی برخورد شهاب سنگ به زمین و سیارکی که زاده‌شه و ماجراهای سیارک به تراژدی و ذهن درحال grieve و cope کردن، تلفیق می‌کنه

که من دوسش دارم

و زیبایی اینکه کاراکترهای فیلم(که درگیر تراژدی و تروما هستن) هرکدوم به عنوان یه استیج از grieving mind به قولی come as a whole و مثل تیکه‌های پازل کنار هم قرار می‌گیرن و روح و قلب فیلم می‌شن.

خلاصه اینارو گفتم که

اگه کسی خوشش نیومد از فیلم

بره درشو بذاره

البته اعتراضی به اینکه با وجود فست‌پیسد بودنش یکم تو پیش بردن پلات درجا می‌زنه و ممکنه یکم بورینگ بشه نیست.

بالاخره پرفکت نیست

از تقریبا اواسط/اواخر پرده دوم فیلم می‌افته رو غلتک

اکت سوم محشر.