تاروت:
آینده‌ت با رقابت، اصطکاک، و چندتا ego که فکر می‌کنن خیلی چیزن گره می‌خوره. نه جنگ واقعی. بیشتر درگیری «من بلدم، من بهترم، نه تو». راجب وضعیت دارم می‌گم.
نکته‌ی مهم؟ تو وسط این شلوغی قدرتت از دعوا کردن نیست، از مدیریت هرج‌ومرجه.
اینجا جاییه که وزیر درونت فعال می‌شه، نه جنگجو.
اگه وارد بازی مقایسه بشی، انرژی می‌سوزه. اگه هدایت کنی، می‌بری.
کارت بعدیت... موفقیت هست، روشنایی هست، دیده شدن هست… اما نه اون‌جوری که انتظارش رو داشتی. اینجا دو تا پیام داره:
یا خودت داری نور خودتو کم می‌کنی چون فکر می‌کنی «زیاد بودن» خطرناکه. یا بقیه نمی‌تونن با شدت درخششت کنار بیان و سعی می‌کنن خاموشش کنن. و خب باید یاد بگیری بدون معذرت‌خواهی بدرخشی.
«آروم باش، آخرش امنه.»
آینده‌ای با ثبات، امنیت، اعتبار، و ساختن چیزی که می‌مونه.
نه لزوما فقط پول یا این چیزا.
اسم، جایگاه، یا حتی خانواده‌ای که خودت انتخابش می‌کنی.
یعنی چی؟ یعنی تمام اون درگیری‌ها و کم‌نور شدن‌ها، موقتی‌ان. تو به جایی می‌رسی که دیگه لازم نیست ثابت کنی کی هستی. به خودت قراره برسی. خودت می‌شی معیار.