‏در سوگ سرباز…
چند روز پیش در صفحه عکسهای تاریخی تصاویر هانس جورج هانکه، سرباز ۱۶ ساله آلمانی رو دیدم که بعد از جنگ اسیر شده بود. یک روایت میگفت اسیر آمریکاییها و روایت دیگه میگفت اسیر روسها. پسرک سال ۱۹۳۸ پدرش رو از دست داده بود و سال ۱۹۴۴ مادرش رو و از گرسنگی در ۱۵ سالگی به ‏ارتش هیتلر پیوسته بود.

در عکسها گریه میکرد که یک روایت میگفت اشکهاش به خاطر اینه که میدید دنیایی که برای خودش ساخته خراب شده و روایت دیگه میگفت از شوک جنگ بوده. ولی دلیلش فرقی میکنه؟ یه بچه، یه کودک ۱۶ ساله وسط جنگ بود که گم شده بود… عمرش، خانواده‌ش و کودکیش بازیچه سیاستمدارانی ‏بود که وقتی اون زیر گلوله بود توی پناهگاههاشون نشسته بودن.

به کودکان سرباز جنگ ایران فکر میکنم و دلم براشون پاره پاره میشه. ترسیده بودن؟ گریه کردن؟ روایتهایی که هیچوقت بیرون نیومد…
بعد به عکس شهیدان سراوان نگاه میکنم، به سرباز وظیفه هایی که صورتشان نشان از جوانی و بیگناهی دارد

‏کاش نترسیده باشید پسرکانم… کاش مادر را صدا نزده باشید… کاش روزگار به جوانیتان رحم میکرد...

Join 🔜 @RedLineTel 🚩