Antisocial Personality Disorder

اختلال شخصیت ضداجتماعی یا به اختصار APD

کتاب به زبان انگلیسیه.
ممکنه این لینک بدردتون بخوره: معرفی ابزارای کمکی برای خوندن کتابای انگلیسی و حتی زبونای دیگه (لینک)

این کتاب، مشخصا برای درمانگرا نوشته شده اما ادبیاتش چندان سخت نیست و افرادی که درمورد روانشناسی و پروسه‌ی درمان این قبیل اختلالات کنجکاون هم میتونن ازش استفاده کنن.

ایده‌های درون این کتاب، برای درمانای تک به تک هست و شامل روشائیه که روانشناسا می‌تونن مورد استفاده قرار بدن و ایده‌هایی برای بهینه‌سازی روشایی هست که پیش از این هم وجود داشته.

مثل اغلب کتابایی که برای درمانگرا نوشته میشن، در اینجا هم گزارشاتی از پرونده‌های درمان افراد مبتلا به APD وجود داره.

نقل قولای جالب این کتاب رو می‌تونید توی کامنتا مطالعه کنید.👇

درد و افسردگی_ رویکرد بین رشته ای بیمار محور

کتاب به زبان انگلیسیه.
ممکنه این لینک بدردتون بخوره: معرفی ابزارای کمکی برای خوندن کتابای انگلیسی و حتی زبونای دیگه (لینک)

این کتاب سعی داره تا ارتباط متقابل بین درد مزمن و افسردگی رو توصیف کنه. مخاطبش هم افرادی هستن که توی محیطای درمانی کار میکنن و هم خوده بیمارایی که مجبور به تحمل درد بیماری در دوره‌ی زمانی طولانی هستن.

هم راجب تاثیر افسردگی بر ایجاد دردای مزمن و هم راجب تاثیر درد مزمن بر ایجاد افسردگی صحبت میشه. این کتاب، همچنین ایده‌هایی داره برای افرادی که دوست دارن از این روشا در محیط کارشون و در ارتباط با بیمارا، استفاده کنن.

یه سری از نقل قولای جالبشو می‌تونید تو کامنتا بخونید. 👇

💢مستند زندگی محمود دولت آبادی

▪️نویسنده کلیدر

💢جهشی درعلم با مورگن فریمن

▪️آیا بیش از دوجنس وجود دارد
▪️آیا فرد همجنسگرا تحت عملکرد رفتارهای اکتسابی همجنسگرا میشود یا بخاطر ژن
▪️تغییرات جنسیتی

💢مستند «قهرمان آخر»

▪️زندگی‌نامه مسعود کیمیایی
▪️کارگردان: جواد طوسی
▪️سال ساخت: ۱۳۹۴

متنی بلند اما بسیار زیبا🫠

📚معجزه کتاب

به نقشه جهان که نگاه می‌کنم، متوجه می‌شوم بسیارند سرزمین‌هایی که تا آخرین روزهایِ زندگی پایم به آنجا باز نخواهد شد، اما نکته جالب اینجاست که تقریبا از همه این سرزمین‌های دور و نزدیک خاطره دارم. انگار با شهرها، خیابان‌ها و حتی کوچه‌های آنجا آشناییِ دیرینه دارم.

هنوز بچه بودم که برایِ اردویِ تابستانی همراه با کریستین اندرسون، از جیرفت به دانمارک رفتم و در خیابان‌هایِ کپنهاک با دخترکِ کبریت فروشی آشنا شدم که جوجه اردکِ زشتی در دست داشت و با پریِ دریایی به لباس جدیدِ پادشاه می‌خندید.

در بازگشت به وطن، همراه با احمدِ شاملو به مراسمِ عروسیِ دخترای ننه دریا با پسرای عمو صحرا رفتم، کمی بعد با صمد بهرنگی به کچلِ کفترباز خندیدم و با اندوهِ پسرکِ لبوفروش غصه خوردم.

مرادیِ کرمانی من را از جیرفت به سیرچ دعوت کرد و با لهجه شیرینش گفت:
هم ولایتی"شما که غریبه نیستید"،
آنجا بود که با بچه‌های قالیبافِ خانه، سرم را بر نازبالش گذاشته و در قصه هایِ مجید با قاشق چای‌خوری، مربای شیرین خوردم.

با دولت‌آبادی به کلیدر رفتم و آنجا بود که دور از چشم گُل ممد، دل به عشقِ مارال سپردم و در روزگارِ سپری شدهء مردمِ سالخورده، جایِ خالیِ سلوچ را پیدا کردم.

مزارعِ آمریکا را وجب به وجب با جان اشتاین بک گشتم تا خوشه‌های خشم را به نظاره بنشینم.
با جک لندن و سپید دندانش به آلاسکا رفتم تا اینکه از دور پیرمردی را در دریا دیدم که کنارِ همینگوِی نشسته و از مشکلاتش در  صیدِ ماهی صحبت می‌کند.

سه‌شنبه‌ها همراه با میچ آلبوم به ملاقاتِ موری رفتم، خشم و هیاهو را در گور به گورِ فاکنر آموختم، با چارلز دیکنز تمامِ انگلستان را گشتم تا این که سرانجام در لندن با خواهران برونته آشنا شدم و از آنجا همراه با جورج اورول به قلعه حیوانات سر زدم، حس عجیبی بود، احساس می‌کردم ۱۹۸۴ سال در آن قلعه زندگی کرده‌ام، حال و روزشان شباهتِ عجیبی داشت با روزگارِ مردمِ سرزمینِ من!

کازانتزاکیس من را با یونان آشنا کرد تا این که در سواحلِ کرت با زوربای یونانی هم پیاله شدم، با سیلونه به ایتالیایِ دوست داشتنی و فونتامارا رفتم و به مهمانیِ نان و شراب دعوت شدم و شبی در کنارِ اوریانا فالاچی نامه به کودکی که هرگز زاده نشد را خواندم.

کلمبیایِ مارکز را زمانی شناختم که بعد از صد سال تنهایی، عشق در سال‌های وبا را تجربه کردم. سرزمین پرو را در سال‌های سگی با یوسا شناختم و در مونیخ با هاینریش بُل به عقاید یک دلقک خندیدم، چند روزی هم در استکهلم مهمانِ فردریک بکمن بودم و در آنجا با مردی به نام اوه آشنا شدم.

ویکتور هوگو من را با بینوایانِ پاریس و گوژپشتی آشنا کرد که خاطراتِ آخرین روزِ یک محکوم را نجوا می‌کرد.
بالزاک در میانِ دهقانانِ فرانسه من را با زنِ زیبای سی ساله‌ایی آشنا کرد و رومن رولان شبی من را به کنسرت موسیقیِ ژان کریستف در شانزه لیزه دعوت نمود، هر چند با وجودِ شیوعِ طاعون، با آلبر کامو هم چندان بیگانه نبودم.

من در تمام جبهه‌هایِ جنگ به همراه مرل جنگیدم و در "نبردِ من"، هیتلر را بهتر شناختم، با هانا آرنت به دادگاهِ اورشلیم رفتم تا با چهره واقعیِ توتالیتاریسم بهتر آشنا شوم.

جومپا لاهیری را در کلکته ملاقات کردم و تا بمبئی با هم عاشقانه‌های تاگور را زمزمه کردیم. تمامِ جزایرِ ژاپن را با موراکامی گشت زدم تا این که بعد از جنگلِ نروژی، کافکا را در کرانه دیدم.
در ریگ‌های روان سیدنی با استیو تولتز آشنا شدم و گفتم هرچه بادا باد. جنایاتِ روسیه تزاری را در جنگ و صلح و آناکارنینای تولستوی شناختم و  یک شب در مسکو مثل یک اَبله با داستایوسکی که هنوز یک جوان خام بود، قمار بازی کردم، اما او دائم از جنایت و مکافاتِ برادران کارامازوفِ سخن می‌گفت و من مجبور شدم با چخوف در باغِ آلبالو به میهمانی مادرِ ماکسیم گورکی بروم.

میلان کوندرا و ایوان کلیما را شبی در پراگ ملاقات کردم، بر ویرانه‌های کابل با خالد حسینی گریستم، با شافاک در قونیه به ملاقاتِ شمس رفته و چهل قانونِ عشق را آموختم و با دستمالی که از مولانا گرفتم، اشک‌های کیمیا خاتون را پاک کردم.

در برزیل یازده دقیقه کافی بود تا در کنار پائولو کوئلیو با کیمیاگر آشنا شوم. در زمینِ سوخته اهواز با احمد محمود همسایه بودم و هر روز در مدارِ صفر درجه، درختِ انجیرِ معابد را تماشا می‌کردم. در سالِ بلوا با سمفونیِ مردگانِ عباس معروفی آشنا شدم و پس از آن بود که همراه با شوهرِ آهو خانمِ افغانی سری به کرمانشاه زدم تا شادکامان دره قره سو را بهتر بشناسم.

بله؛ این معجزه کتاب است که حتی با پاسپورت کم اعتبارِ کشورِ من و بدونِ نیاز به ویزا و ارز، آدمی می‌تواند دورترین نقاطِ دنیا را ببیند، گشت بزند و شیرین‌ترین خاطرات را با مارال، اسکارلت و آناکارنینا به یادگار داشته باشد.

- نقل از کانالِ اسفستان


اینقدر زیبا گفته دلم نیومد به اشتراک نزارم

وقتی اتفاق وحشتناکی روی می‌دهد، واکنش طبیعی‌مان این است که می‌پرسیم: «چرا من؟ مگه چی‌کار کردم که مستحق چنین اتفاقی‌ام؟» به طور کلی، هر قدر جوان‌تر باشیم، یا هرچه تجربه‌ی بدتری داشته باشیم، طبیعتاً بیش‌تر خودمان را به خاطر دردی که داریم سرزنش می‌کنیم. احساس می‌کنیم مشکلی ذاتی باعث گیرافتادن ما در چنین وضعیتی شده است. مهمترین قدم برای تعبیر معنای دردمان، درک این نکته است که درد ربطی به استحقاق ندارد. درد بازی با مجموع صفر نیست. اگر فردی به ما آسیبی برساند، آسیب‌رساندنِ متقابل دردی را دوا نمی‌کند.
در حقیقت، درد عکس این است. درد مسری است. مثل ویروس است. هرچه بیش‌تر آسیب ببینیم، تمایل بیشتری برای آسیب بیش‌تر به خودمان و آسیب بیش‌تر به دیگران پیدا می‌کنیم. از کوتاهی‌هایی که خودمان متوجه‌شان می‌شویم، برای توجیه رفتارهای مخربِ بیش‌تری در قبال خود و اطرافیان‌مان استفاده می‌کنیم.

📕 عشق کافی نیست
✍🏻 #مارک_منسن
@BOOKzMA

آیا به عقیده شما ممکن نیست اتفاق افتد که تعصب خود نیروی محرکه‌ای برای اعمال خوب باشد؟

در تاریخ نمیتوانم نمونه‌ای پیدا کنم که در آن تعصب محرک اعمال خوبی بوده باشد.

تعصب، همیشه امور را به سیاه‌کاری می‌کشاند؛ و علت آن‌هم این است که تعصب، به‌طور اجتناب‌ناپذیری با کینه‌توزی و دشمنی همراه است، اشخاصی که از تعقیب همگانی پیروی نکنند مورد نفرت و انزجار واقع میشوند.

✍🏻نویسنده : برتراندراسل

Masal Heights🌳🌷

peace today🤝🏻🫀

هر کسی که قدم به زندگی شما می‌گذارد، یک معلم است. حتی اگر شما را عصبی کند باز هم درسی به شما آموخته است زیرا محدودیت‌های شما را نشان‌تان داده است.

پس آگاهانه و با آرامش با اطرافيان رفتار كنيد و از تنش و درگيرى و بحث بپرهيزيد.

هرگز فکر نکنید که اگر فلان مرحله زندگی بگذرد، همه‌چیز درست می‌شود.
از همهٔ چالش‌ها لذت ببرید؛

هنر زندگی، دوست داشتن مسیر زندگی است. خوشبختی در مسیر است، نه در مقصد!

📚 کتاب : رازشادزیستن
✍🏻: اندرومتيوس

زیبا ناوک که توی وب فارسی، بخصوص بابت نظرات جنجالیش درمورد موضوعات جنسی معروف شده، گذشته‌ی پرفراز و نشیبی رو از سر گذرونده و کتاب دوران زندانش، روایت بسیار جالبی از دوره‌ی جوانی و نحوه‌ی ورودش به مسائل سیاسی و اجتماعی داره.

کتاب بسیار خوندنی‌ای هست و با وجود اینکه سالها از اولین باری که مطالعه اش کردم میگذره، هنوز تصاویر زنده و تامل برانگیزی از این خاطرات رو میتونم به یاد بیارم.

خواهشا بابت اشتراک گذاشتن یه کتاب، الان نیاید اینجا ما رو به صلیب بکشید. به‌شخصه هر کتابی رو که جالب بدونم اینجا به‌اشتراک میذارم و این اشتراک گذاشتن هم اصلا به این معنی نیست که با محتوای کتابه خیلی بوس بوسی و داداچی هستم.

بنا به عشق و تایید کامل محتوا باشه، حتی یدونه کتاب هم در نظرم نمیاد که بخوام اشتراک بذارم. حتی معروف‌ترین و تحسین شده‌ترین کتابا هم به راحتی ممکنه بعد از ۲۰ صفحه، انتقادات مختلفی رو درون ذهنم ایجاد کنن.

این کتاب هم منبع خوبی برای آشنایی با ذهن و تجربه‌ی طیفای خاصی از جامعه است که ممکنه در عین نزدیک بودن بهشون، درک کمی نسبت به افکار و درونیاتشون داشته باشیم.

بدون داشتن دیدگاه انتقادی، بیشتر از اونکه از کتابا بهره ببریم، ممکنه بازیچه‌ی نویسنده‌هایی بشیم که در عین بی‌مسئولیتی و صرفا برای منافع سودجویانه‌ی خودشون اقدام به نوشتن و انتشار کتاب میکنن.

میهن پرستان فراموش شده: داستان ناگفته زندانیان آمریکایی در طول جنگ استقلال آمریکا

کتاب به زبان انگلیسیه.
ممکنه این لینک بدردتون بخوره: معرفی ابزارای کمکی برای خوندن کتابای انگلیسی و حتی زبونای دیگه (لینک)

این کتاب تا حد زیادی حالت داستانی داره و شامل گزارشاتی هست که از افراد حاضر در جنگ نقل شده. گزارشا شامل نحوه‌ی خشونت و شکنجه‌هایی که بعضیا مجبور به تحملش شدن تا تاکتیک‌هایی که فرمانده‌ها برای پیشروی و حفظ بقای خودشون به کار بستن میشه.

این گزارشای تراژیک و سیاه، روی دیگه‌ای از جنگ استقلال آمریکا رو نشون میدن و شامل گزارشاتی از اسرای جنگی هستن که در طول جنگ، سعی شده تا از انتشار حرفاشون و دهن به دهن چرخیدن تجربه‌ی بدشون جلوگیری بشه. دلیلشم اینه که این گزارشا می‌تونست روی روحیه‌ی انقلابی آمریکایی ها تاثیر بذاره و اونا رو از ادامه‌ی نبرد، منصرف کنه.

بعضی از نقل قولای جالبشو توی کامنتا می‌تونید بخونید.👇

Ⓜ️ بزرگترین عملیات سرقت اطلاعات مهندسی جنگ

▪️پل خیبر چطور ساخته شد.

برای این مردم هرگز خودت را تغییر نده!
چون اینان هر روز تو را به یک شکل می‌خواهند، شکل تصورات غلط‌شان که فکر می‌کنند تنها حقیقت درست جهان است...

📕 سرزمین گوجه‌های سبز
✍🏻 #هرتا_مولر
@BOOKzMA

💢زندگینامه امیرکبیر

▪️مردی که اگر نبود حکومت قاجار زودتر سقوط میکرد

:)

آنجا که آزادی نیست، اگر رأی دادن چیزی را تغییر میداد اجازه نمیدادند رأی بدهید.

👤 مارک تواین
@BOOKzMA

ما که در سایه ی خورشید معذب بودیم، چشممان کور سزاوار همین شب بودیم.

شاید حقمونه.

#BIGCOW